تفاخر در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

[[تفاخر]] از ریشه «ف - خ – ر» به معنای [[افتخار]]، [[شکوه]]، بزرگی و [[فضل]] نشان دادن است. این منظور [[فخر]] را، [[مدح]] دو [[طرفه]] نسبت به ویژگی‌ها و صفات می‌داند<ref>لسان العرب، ج۱۰، ص۱۹۸.</ref>. از آنجا که کلمه «تفاخر» مصدر باب تفاعل است و این باب بیان‌گر رابطه بین افراد می‌باشد لذا «تقاخر» آن است که دو فرد یا دو گروه بر یکدیگر فخر بفروشند. بنابراین می‌‌توان فخر و تفاخر را ادعا بزرگی و [[شرافت]] در امور ذاتی یا خارج از ذات دانست <ref>التحقیق، ج۹، ص۳۹.</ref>.