بخل در اخلاق اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

*برخی از [[مردمان]]، بر پرداخت [[حقوق]] [[واجب]] [[مالی]] خود -همچون [[خمس]] و [[زکات]] - [[بخل]] می‌ورزند، امّا در پرداخت هزینه‌های استحبابی - همچون برپائیِ مجالس روضه سیّد [[شهداء]] الأوَّلین والآخرین [[حضرت]] اباعبداللّه الحسین{{ع}} - [[کریم]] بوده سخت گرم‌پوئی می‌نمایند. اینان در حالی که [[حقّ]] [[حضرت حق]] را نپرداخته‌اند، به تهیّه جهیزیّه برای دختران مستمند می‌پردازند، و سرپناهی برای [[نیازمندان]] تهیه می‌کنند! روش اینان، بدون تردید فروافتادن در دام [[شیطان]] و توری است که او برای ایشان پهن نموده؛ چه اگر واجبِ [[انسان]] ترک شد، مستحبّات او را هیچ قیمتی نیست؛ و اگر [[غضب الهی]] بر کسی استقرار یافت، این‌گونه از مستحبّات نمی‌تواند او را از حیطه [[غضب]] او جلَّ و علا! ۔ خارج سازد؛ [[حضرت حق]] خود در این رابطه می‌فرماید: {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُبْطِلُوا صَدَقَاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْأَذَى كَالَّذِي يُنْفِقُ مَالَهُ رِئَاءَ النَّاسِ وَلَا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ}}<ref>«ای مؤمنان! صدقه‌های خود را با منّت نهادن و آزردن تباه نسازید، همچون کسی که از سر نمایش دادن به مردم، دارایی خود را می‌بخشد و به خداوند و روز واپسین ایمان ندارد» سوره بقره، آیه ۲۶۴.</ref>. بر این اساس، می‌توان گفت که بخیل‌ترین بخیلان، کسی است که [[حقوق]] [[واجب]] [[مالی]] خویش را ترک کند؛ و نادانسته به [[شرک]] خفی دچار شده به انجام مستحبّات بپردازد<ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۲ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۲، ص ۳۷۶.</ref>.

{{منابع}}

* [[پرونده:10115255.jpg|22px]] [[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۲ (کتاب)|'''دانش اخلاق اسلامی ج۲''']]