عقل در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

با توجّه به آنکه {{متن حدیث|دِعَامَةُ‏}} در لغت به معنای [[پشتیبان]] است، امامت عقل در این [[روایت]]، بدان معناست که در عقل [[مؤمن]] نیز ـ مانند سایر افراد ـ احتمال [[خطا]] می‌رود، ولی چون او دائماً توجّه به [[خداوند]] دارد، عقل [[الهی]] او، امامت بر او را برعهده دارد و در نتیجه، کمتر دچار خطا می‌شود. در طیّ فرازهای بعد روشن می‌شود که مراد از عقل الهی در همه موارد، عقل [[مقام ولایت]] و امامت است<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش|فیاض‌بخش، محمد تقی]] و [[فرید محسنی|محسنی، فرید]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۲ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۲ ص ۲۱۵.</ref>.

{{منابع}}

# [[پرونده:1100246.jpg|22px]] [[مجتبی تهرانی|تهرانی، مجتبی]]، [[اخلاق الاهی ج۱ (کتاب)|'''اخلاق الاهی ج۱''']]