شیوه قضاوت امام مهدی چگونه خواهد بود؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

{{پاسخ پرسش  

| عنوان پاسخ‌دهنده = ۱. آیت الله قزوینی؛

::::::آیت‌الله '''[[سید محمد کاظم قزوینی]]'''، در کتاب ''«[[امام مهدی از تولد تا بعد از ظهور (کتاب)|امام مهدی از تولد تا بعد از ظهور]]»'' در این‌باره گفته است:

::::::«قضاوت [[امام زمان]] {{ع}} بین مردم، نسبت به قضاوت اجداد پاکش، امتیاز خاصی دارد و آن امتیاز، این است که او با علم و اطلاعش از حوادث، حکم می‌دهد و منتظر شهادت شهود و دلایلی که ادعا را ثابت کنند، نخواهد بود. سخن ما در این جا بر دو محور است:  

{{پاسخ پرسش  

| عنوان پاسخ‌دهنده = ۲. آیت الله حکیم؛

::::::آیت الله [[سید منذر حکیم]] در کتاب ''«[[پیشوایان هدایت ج۱۴ (کتاب)|پیشوایان هدایت]]»'' در اين باره گفته است:

::::::«[[مهدی موعود]] {{ع}} کسی است خداوند متعال به دست او زمین را آکنده از عدل و داد می‌کند چنان که پر از ستم و بیداد شده باشد که در این باره روایات متواتر از [[پیامبر اکرم]] {{صل}} نیز وارد شده است و به ثمر رسیدن این مأموریت مهم نیاز به روش قضایی قاطعی دارد، به همین جهت سیره قضایی [[حضرت مهدی]] {{ع}} همان سیره جدش [[حضرت علی]] {{ع}} است که برای پیگیری حقوق غصب شده مردم و باز پس ستاندن آن از غاصبان شدت عمل به خرج می‌داده است؛ حتی اگر آن حقوق زیر دندان غاصب بوده یا کابین زنی شده باشد و حضرت مهدی هم چنین است: "باز پس ستاندن حقوق غصب شده مردم توسط مهدی بدان حد می‌رسد که اگر حق غصب شده کسی زیر دندان دیگری باشد آن را از وی باز خواهد ستاند"<ref>ابن حماد، ۹۸، الحاوی ۲، ۸۳، القول المختصر، ۲۵، عقد الدرر، ۳۶.</ref>. عدالت او تا بدان پایه می‌رسد که در زمان حکومتش "زندگان آرزوی مردگان را می‌کنند"<ref>ابن حماد، ۹۹، القول المختصر، ۵.</ref> یعنی آرزو می‌کنند ای کاش مردگان، زنده می‌شدند و از برکات عدالت او بهره‌مند می‌شدند.

{{پاسخ پرسش  

| عنوان پاسخ‌دهنده = ۳. حجت الاسلام و المسلمین رحیمی؛

::::::حجت الاسلام و المسلمین '''[[عباس رحیمی]]'''، در کتاب ''«[[امید فردا (کتاب)|امید فردا]]»'' در این‌باره گفته است:

::::::«[[حضرت مهدی]] {{ع}} به سیره [[حضرت داوود]] حکم می‌کند، یعنی به علم خود عمل می‌کند و نیاز به دلیل، شهود، سند و مدرک ندارد. بنابر این، کسانی که حقشان ضایع شده، ولی سند و مدرک ندارند و نمی‌توانند حق خود را ثابت کنند، از شیرینی عدالت بهره‌مند می‌شوند و به حقشان می‌رسند<ref>بحارالانوار، ج ۵۲، ص ۳۲۰.</ref>»<ref>[[عباس رحیمی|رحیمی، عباس]]، [[امید فردا (کتاب)|امید فردا]]، ص۶۲.</ref>.

{{پاسخ پرسش  

| عنوان پاسخ‌دهنده = ۴. نویسندگان کتاب [[آفتاب مهر ج۲ (کتاب)|آفتاب مهر]]؛

::::::نویسندگان کتاب ''«[[آفتاب مهر ج۲ (کتاب)|آفتاب مهر]]»'' در این‌باره گفته‌اند:

::::::«دوران ظهور، دوران اجرای کامل احکام و مقررات [[دین اسلام]] در ابعاد گوناگون زندگی انسانی است. در آن روزگار، وضعیت فرهنگی، علمی، اجتماعی و اقتصادی مردم و جامعه بر اساس ارزش‌ها شکل گرفته، وهنجارها در جامعه نهادینه می‌شود. امنیت، همه جا را فرا گرفته، نیاز‌های مختلف مردم به درستی تأمین می‌شود. با رشد عقول، نگاه مردم به دنیا تغییر می‌کند و آن را مقدمه سعادت آخرت قرار می‌دهند. با از بین رفتن کینه‌ها و رذایل، برادری و تعاون و صفا و صداقت، شیرینی خود را به کام انسان‌ها می‌چشاند. طبیعی است که در این زندگی، مرافعه و خصومت و تقابل، به تعامل تبدیل می‌شود. در روایات آمده است: "هنگام قیام قائم، کنیه‌ها از دل‌های بندگان، می‌رود"<ref>{{عربی|" لَوْ قَدْ قَامَ قَائِمُنَا ... ذَهَبَتِ الشَّحْنَاءُ مِنْ‏ قُلُوبِ‏ الْعِبَادِ ‏‏"}}؛ رک : خصال، ص ۶۲۶.۲- بحار الانوار، ج۵۱، ص۷۳، ح۱۹.</ref>

{{پاسخ پرسش  

| عنوان پاسخ‌دهنده = ۵. نویسندگان کتاب [[نگین آفرینش ج۱ (کتاب)|نگین آفرینش]]؛

::::::نویسندگان کتاب ''«[[نگین آفرینش ج۱ (کتاب)|نگین آفرینش]]»'' در این باره گفته‌اند:

::::::«از آنجا که موعود منتظر برای استقرار [[عدالت]] در تمام زمین ذخیره شده است، برای انجام رسالت خود به یک سیستم قضایی مستحکم نیاز دارد؛ بنابراین آن حضرت در این بخش به شیوه جدّ بزرگوارش [[امام علی|امیر المؤمنین]]{{ع}} عمل می‌کند و با جدّیت و قدرت به دنبال به دست آوردن حقوق پایمال شده مردمان است و حق را در هر کجا باشد، گرفته، به صاحب آن برمی‌گرداند. آن حضرت چنان به [[عدالت]] رفتار می‌کند که مطابق روایات، زندگان آرزو می‌کنند که مردگان برگردند و از برکت عدل او بهره‌مند شوند.<ref>الفتن، ص ۹۹.</ref> گفتنی است که بخشی از روایات، بیان‌گر آن است که [[امام مهدی]]{{ع}} در مقام قضاوت مانند [[حضرت سیلمان]] و [[حضرت داوود]]{{عم}} عمل می‌کند و مانند آن‌ها با علم الهی‌ای که دارد، حکم می‌کند، نه با استناد به شاهد و گواه. [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: "وقتی قائم آل محمد قیام کند، مانند [[حضرت داوود]] و [[حضرت سلیمان]]{{عم}} داوری می‌کند؛ یعنی شاهد و گواه، طلب نمی‌کند.<ref>اثبات الهداة، ج ۳، ص ۴۴۷.</ref> شاید راز این گونه داوری، آن است که به سبب اعتماد بر علم الهی، عدالت واقعی بر پا می‌شود؛ در حالی که وقتی بر گواهان و سخن آن‌ها تکیه می‌شود، عدالت ظاهری حاکم می‌شود؛ زیرا به هر حال شاهدان از میان انسان‌ها هستند و احتمال اشتباه هست. البته درکِ چگونگی قضاوت [[امام مهدی]]{{ع}} به شیوه گفته شده، کار دشواری است؛ ولی می‌توان فهمید که این شیوه با اوضاع روزگار آن حضرت، سازگار است»<ref>[[محمد امین بالادستان|بالادستان، محمد امین]]؛ [[محمد مهدی حائری‌‎پور|حائری‌‎پور، محمد مهدی]]؛ [[مهدی یوسفیان|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش ج۱ (کتاب)|نگین آفرینش]]، ج۱، ص ۲۳۰ - ۲۳۱.</ref>.