آیا غریم از القاب امام مهدی است؟ (پرسش): تفاوت میان نسخهها
آیا غریم از القاب امام مهدی است؟ (پرسش) (نمایش مبدأ)
نسخهٔ ۲۴ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۱:۱۰
، ۲۴ دسامبر ۲۰۲۱جایگزینی متن - '\: \:\:\:\:\:\:(.*)\s' به ': $1 '
جز (جایگزینی متن - '\. \:\:\:\:\:\:(.*)\s' به '. $1 ') |
جز (جایگزینی متن - '\: \:\:\:\:\:\:(.*)\s' به ': $1 ') |
||
| خط ۲۲: | خط ۲۲: | ||
[[پرونده:136863.JPG|بندانگشتی|right|100px|[[خدامراد سلیمیان]]]] | [[پرونده:136863.JPG|بندانگشتی|right|100px|[[خدامراد سلیمیان]]]] | ||
::::::حجت الاسلام و المسلمین '''[[خدامراد سلیمیان]]'''، در کتاب ''«[[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)|فرهنگنامه مهدویت]]»'' در اینباره گفته است: | ::::::حجت الاسلام و المسلمین '''[[خدامراد سلیمیان]]'''، در کتاب ''«[[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)|فرهنگنامه مهدویت]]»'' در اینباره گفته است: | ||
«این واژه در کتابهای لغت، هم به معنای طلبکار آمده است و هم به معنای بدهکار<ref> طریحی، مجمع البحرین، ج ۶، ص ۱۲۵؛ ابن منظور، لسان العرب، ج ۱۲، ص ۴۳۶</ref>. در روایات فراوانی آن را یکی از القاب [[امام مهدی|حضرت مهدی]]{{ع}} یاد کردهاند. بیشتر به نظر میرسد مقصود، معنای نخست آن باشد. این لقب نیز، از روی تقیه بوده که هرگاه شیعیان میخواستند مالی نزد آن حضرت یا وکیلان ایشان بفرستند، یا وصیت کنند و یا از جانب آن حضرت مطالبه کنند، این لقب را به کار میبردند. | |||
[[شیخ مفید]] به این نکته تصریح کرده، مینویسد: "کلمه غریم، رمزی بود بین [[شیعه]] که وقتی [[امام مهدی|حضرت مهدی]]{{ع}} را از روی تقیه یاد میکردند، از آن استفاده مینمودند"<ref> شیخ مفید، الارشاد، ص ۳۵۴</ref>. | [[شیخ مفید]] به این نکته تصریح کرده، مینویسد: "کلمه غریم، رمزی بود بین [[شیعه]] که وقتی [[امام مهدی|حضرت مهدی]]{{ع}} را از روی تقیه یاد میکردند، از آن استفاده مینمودند"<ref> شیخ مفید، الارشاد، ص ۳۵۴</ref>. | ||
| خط ۳۶: | خط ۳۷: | ||
| پاسخدهنده = مجتبی تونهای | | پاسخدهنده = مجتبی تونهای | ||
| پاسخ = آقای '''[[مجتبی تونهای]]'''، در کتاب ''«[[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]»'' در اینباره گفته است: | | پاسخ = آقای '''[[مجتبی تونهای]]'''، در کتاب ''«[[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]»'' در اینباره گفته است: | ||
«"غریم" علمای رجال تصریح کردهاند که از القاب خاصه آن حضرت است. "غریم" هم بهمعنای طلبکار است و هم بدهکار، ولی در اینجا بهمعنای اول از روی تقیه بوده است. هرگاه شیعیان میخواستند مالی را نزد آن حضرت یا وکلایش بفرستند یا وصیت کنند، حضرت را میخواندند و ایشان از بیشتر صاحبان کشاورزی، تجارت و صنعت طلبکار بود. [[شیخ مفید]] میگوید: این رمزی بود که [[شیعه]] در قدیم، آن را میان خود میشناختند و خطاب کردن غریم به آن حضرت، برای تقیه بوده است<ref>نجم الثاقب، باب دوم.</ref>»<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۵۱۷.</ref>. | |||
}} | }} | ||