مقدمات قیام و ظهور چیستند؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

::::::[[حضرت صادق]] {{ع}} فرمود: "آنان‌که در [[بدر]] بودند پنج هزار و [[سیصد و سیزده]] تن بودند، چهار هزار از مسومین (یعنی با علامت و علامت آن‌ها [[عمامه]] سفید با تحت الحنک بود) و هزار نفر از مردفین (یعنی آنان‌که ردیف هم به حالت صف بودند)"<ref>بحارالانوار، ج ۵۲، ۳۲۶، ح ۴۰.</ref>.

::::::و درباره [[سیصد و سیزده]] تن فرمود: "یک ثلث ایشان بر اسب‌های أشهب (سفید مخلوط به نقطه‌های سیاه) سوار خواهند بود و ثلثی بر اسب‌های أبلق و ثلثی بر اسب‌های قرمز"<ref>همان ۵۲، ۳۵۶، ح ۱۲۰؛ معجم احادیث الامام المهدی، ج ۴، ۱۹، ح ۱۰۹۷.</ref>.

::::::و شاید در ابتدای [[خروج]] با همین پنج هزار و [[جبرئیل]] و [[میکائیل]] و [[اسرافیل]] باشد، چون [[حضرت باقر]] {{ع}} فرمود: "گویا می‌بینم او را که از [[مکه]] به سوی [[کوفه]] حرکت کرده با پنج هزار [[ملائکه]]، [[جبرئیل]] از طرف راست او و [[میکائیل]] از طرف چپ او و [[مؤمنین]] در جلو او و [[لشکر]] خود را در بلاد متفرق می‌کند"<ref>بحارالانوار، ج ۵۲، ۳۳۶، ح ۵.</ref>. قسم دیگر، آنان‌که با [[نوح]] در کشتی بودند. قسم دیگر آنان‌که با [[ابراهیم]] بودند هنگامی که او را در [[آتش]] انداختند. و قسم دیگر آنان‌که با [[موسی]] بودند هنگامی که دریا را برای [[بنی اسرائیل]] شکافت.

::::::و قسم دیگر آنان‌که با [[عیسی]] بودند هنگامی که [[خداوند]] او را به [[آسمان]] بالا برد و مجموع آن‌ها چهار هزار می‌شود و همه این‌ها [[انتظار قائم]] را دارند.

::::::و قسم دیگر چهار هزار ملک که [[روز عاشورا]] برای [[یاری]] [[حضرت]] [[سید الشهداء]] {{ع}} فرود آمدند و از آن [[حضرت]] رخصت قتال خواستند و به ایشان رخصت نداد، پس بالا رفتند و فرود آمدند و رخصت خواستند، باز رخصت نداد و هم‌چنین بالا می‌رفتند و فرود می‌آمدند و آن [[حضرت]] رخصت نمی‌داد تا این‌که در همین حال کشته شد، پس آن [[ملائکه]] هم‌چنان پریشان و غبارآلود نزد [[قبر]] آن [[حضرت]] گریان هستند تا این‌که [[قائم]] [[قیام]] کند، رئیس آنان ملکی است که نام او، [[منصور]] است، پس [[زیارت]] نمی‌کند او را [[زیارت]] کننده‌ای مگر این‌که ایشان او را استقبال می‌کنند و وداع نمی‌کند آن [[حضرت]] را مگر این که او را مشایعت می‌کنند و مریض نمی‌شود زائری مگر این‌که عیادت او می‌کنند و نمی‌میرد زائری مگر این‌که بر وی [[نماز]] می‌گذارند و برای او بعد از مردن [[استغفار]] می‌کنند، و همه آنان در [[زمین]] [[انتظار]] [[قیام قائم]] {{ع}} را دارند تا هنگام [[خروج]] او.

::::::پس مجموع این چند قسم چنان‌که [[حضرت صادق]] {{ع}} فرموده سیزده هزار و [[سیصد و سیزده]] تن می‌شود<ref>الزام الناصب، ج ۲، ۲۹۷؛ بحارالانوار، ج ۵۲، ۳۲۵، ح ۴۰.</ref>.

::::::قسم دیگر [[ملائکه]] منزلین، چنان‌که [[حضرت صادق]] {{ع}} فرمود و آنان سه هزار نفرند.

::::::قسم دیگر [[ملائکه]] کروبیین<ref>غیبت نعمانی، ص ۱۵۴.</ref>.

::::::قسم دیگر [[ملائکه]] مقربین چنان‌که آن [[حضرت]] نیز فرمود، ولی عددی برای این دو نفرموده<ref>الزام الناصب، ج ۲، ۳۰۳؛ بحارالانوار، ج ۵۲، ۳۴۸، ح ۹۹.</ref>.

::::::قسم دیگر ملائکه‌ای که هنگام تولد آن [[حضرت]] به زیارتش آمدند، یکی از کنیزان [[حضرت عسکری]] {{ع}} گفت: پرندگانی از [[آسمان]] مشاهده شد که می‌آمدند، یکی از کنیزان [[حضرت عسکری]] {{ع}} گفت: پرندگانی از [[آسمان]] مشاهده شد که می‌آمدند و بال‌های خود را بر سر و رو و سائر [[بدن]] آن [[حضرت]] می‌مالیدند و پرواز می‌کردند، آن حالت را به [[امام عسکری]] {{ع}} گفتند: خندید و فرمود: ایشان [[ملائکه]] [[آسمان]] بودند فرود آمده که خود را متبرک سازند و ایشان [[انصار]] او خواهند بود هنگامی که [[خروج]] کند<ref>بحارالانوار، ج ۵۱، ۵، ح ۱۰.</ref>.

::::::[[خروج دابة الارض]] از مقدمات [[رجعت]] است و درباره او [[اخبار]] بسیار است و برای تذکر همین اندازه کافی است.

::::::و [[حضرت باقر]] {{ع}} فرمود: "گویا می‌بینم [[عبد الله بن شریک عامری]] را که [[عمامه]] سیاه بر سر دارد و دو طرف عمامه‌اش بین دو شانه او آویزان و از دامنه کوه بالا می‌رود، در جلو روی [[قائم]] ما [[اهل البیت]] با چهار هزار که مکرر [[تکبیر]] می‌گویند"<ref>بحارالانوار، ج ۵۳، ۷۶، ح ۸۱.</ref>.

::::::[[حضرت صادق]] {{ع}} فرمود: "[[ارواح]] [[مؤمنین]] به [[زیارت]] [[آل محمد]] {{صل}} در جنان‌ [[رضوی]] می‌روند و با ایشان از طعام و شراب می‌خورند در مجالس ایشان و با ایشان [[حدیث]] می‌کنند تا هنگامی که [[قائم]] ما [[اهل بیت]] [[قیام]] کند، پس چون [[قائم]] ما [[قیام]] کند [[خداوند]] ایشان را برانگیزاند، پس با آن [[حضرت]] همراه می‌شوند و او را لبیک می‌گویند دسته‌دسته"<ref>همان ۵۳، ۹۷، ح ۱۱۳.</ref>.

::::::[[مفضل]] می‌گوید: "روزی نزد آن [[حضرت]] ذکر [[قائم]] نمودیم و یاد کردیم کسانی را که به [[انتظار]] مردند، آن [[حضرت]] فرمود: هرگاه [[قائم]] [[قیام]] کند به نزد [[مؤمن]] آیند در [[قبر]] او، پس به او گفته شود:‌ای فلان [[صاحب]] تو ظاهر شد، اکنون اگر می‌خواهی برخیز و به او ملحق شو و اگر می‌خواهی هم‌چنین در [[کرامت]] [[حق]] باقی باش"<ref>بحارالانوار، ج ۵۳، ۷۶، ح ۸۱.</ref>.

::::::و نیز فرمود: "هرگاه اوان [[قیام قائم]] {{ع}} شود، بر [[مردم]] [[باران]] ببارد در [[جمادی]] الاخرة و ده روز از [[رجب]] بارانی که مانند آن ندیده‌اند، پس [[خداوند]] برویاند به او گوشت‌های [[مؤمنین]] و بدن‌های ایشان را در قبرهایشان و گویا من نظر می‌کنم به سوی ایشان و می‌بینم ایشان را که از ظرف [[جهینه]] روآورده‌اند و موهای خود را از [[خاک]] می‌تکانند"<ref>معجم احادیث الامام المهدی، ج ۴، ۷۹، ح ۱۱۵.</ref>. [[امیر المؤمنین]] {{ع}} در این [[کلام]] خود که بسیار در آن تکرار می‌کرد: {{عربی|""العجب کل العجب بین جمادی و رجب""}}. نیز اشاره به همین دارد که گفتند: "یا [[امیر المؤمنین]]! چیست این عجبی که هموار تعجب می‌کنی از وی؟" فرمود: "مادرت بر تو نوحه کند، کدام عجب عجیب‌تر است از مرده‌ها که بزنند هر [[دشمن]] [[خدا]] و [[رسول]] و [[دشمن]] [[اهل البیت]] او را؟!" بار دیگر باز از وی سؤال کردند، فرمود: "آخر چه عجبی عجیب‌تر است از این‌که مرده‌هایی سرهای زنده‌ها را بزنند". گفت: "چه وقت خواهد بود یا [[امیر المؤمنین]]؟" فرمود: "قسم به آن کس که دانه را می‌شکافد و [[بنده]] را می‌آفریند، گوید نظر می‌کنم و می‌بینم که در کوچه‌های [[کوفه]] رفت آمد می‌کنند و شمشیرهای خود را ظاهر کرده بر روی دوش‌ها، می‌زنند هر [[دشمن]] [[خدا]] و [[رسول]] و [[دشمن]] [[مؤمنین]] را"<ref>بحارالانوار، ج ۵۳، ۶۰، ح ۴۸.</ref>. و از [[سعید بن جبیر]] گفت: "سالی که [[مهدی]] در او [[قیام]] کند بیست و چهار [[باران]] خواهد بارید که اثر [[برکت]] آن ظاهر خواهد شد"<ref>غیبت طوسی، ص ۴۴۳، ح ۴۳۵.</ref>. وی این [[حدیث]] مستند نیست و هم محتمل است که مراد همان [[باران]] [[رجب]] باشد.

::::::دوم این‌که تا دسته اول در [[مکه]] جمع نشوند خود را ظاهر و آشکار نخواهد کرد و حاضر از برای [[بیعت]] عمومی در [[مسجد الحرام]] نخواهد شد، پس آشکار شدن و [[بیعت گرفتن]] موقوف به اجتماع ایشان است و دسته دوم نه. بلی دسته دوم تا جمع نشوند از [[مکه]] خارج نخواهد شد.

::::::سوم این‌که دسته اول قبل از [[بیعت]] عمومی [[بیعت]] خصوصی با ایشان خواهد شد اگرچه با بعضی، و در [[بیعت]] عمومی حضور خواهند داشت و اول ایشان [[بیعت]] می‌کنند و اطراف آن [[حضرت]] را دارند و از او [[دفاع]] می‌کنند و اما دسته دوم در [[بیعت]] عمومی و یا بعد از آن جمع خواهند شد، این اشخاص چه دسته اول و چه دسته دوم اشخاص معینی هستند که به نام و نام پدران و [[قبیله]] و محلشان در کتابی محفوظ و نزد آن [[حضرت]] و حضرات [[ائمه]] {{عم}} مضبوط است، مانند [[اصحاب]] [[سید الشهداء]] {{ع}}.

::::::ضمنا معلوم شد که وجه خصوصیت ایشان از [[یاران]] دیگر چیست؟ و آن فقط این است که [[سیصد و سیزده]] تن باید باشند تا [[حضرت]] خود را آشکار کند [[بعد از ظهور]] و حاضر شود برای [[بیعت]] و آن‌ها سران و علمدارانند و ده هزار باید باشند تا از [[مکه]] خارج شود و [[خروج]] کند و آن‌ها نخبه‌های دوم هستند نه این‌که [[انصار]] منحصر به این‌ها بشد و نه این‌که وجود [[سیصد و سیزده]] تن مدخیت در اصل [[ظهور]] آن [[حضرت]] دارد چنان‌که در اذهان عوام است، بلکه اجتماع آن‌ها مدخلیت در بروز و حضور او برای [[بیعت]] دارد.

::::::[[ظهور]] آن [[حضرت]] موقوف به انقضاء اجل و سرآمد [[حکمت]] و تحقق شرایط و [[ظهور]] علامات است، زیراکه [[غیبت]] را مدتی است و [[حجاب]] را مصلحتی و [[ظهور]] را شرایطی. آری، عوام وجود [[سیصد و سیزده]] تن را چنان مدخلیت می‌دهند حتی این‌که نفیا و اثباتا موقوف بر وی می‌کنند و ازاین‌رو تفریعاتی دارند:

::::::دوم این‌که [[سیصد و سیزده]] نفر مرد [[صالح]] در همه کره پیدا نمی‌شود و الا [[ظهور]] می‌کرد.

::::::سوم این‌که در هیچ عصری هم این مقدار [[صالح]] نبوده و الا [[ظهور]] می‌کرد.

::::::این اصل با همه تفریعات غلط و اشتباه است، بلکه نه [[ظهور]] [[حضرت]] بستگی به این اشخاص دارد و نه روی [[زمین]] خالی از مردمان صالحی مانند ایشان به همان عدد یا بیش بوده یا هست، بلکه اگر صد هزار مانند در عصری باشد یا بهتر از ایشان، تا مدت تمام نشود و شرایط انجام نگیرد [[ظهور]] نخواهد بود.

::::::بلی آن‌ها اشخاصی هستند فوق العاده در همان [[عصر ظهور]] نه فوق العاده همه اعصار، وجود آنان چنان است که در عصر مقارن [[ظهور]] خواهد بود نه این‌که [[ظهور]] چنان‌ باشد که موقوف به وجود ایشان باشد.

::::::از [[اخبار]] می‌توان استفاده کرد که ایشان چنان نیستند که سرآمد همه اهل زمان‌ها و دوران‌ها باشند. [[مفضل]] به [[حضرت صادق]] {{ع}} عرض کرد: "قربانت شوم مؤمنی در روی [[زمین]] غیر ایشان نیست؟" فرمود: "چرا ولکن ایشان قوام و نجباء و قضاة و [[حکام]] و [[فقهاء]] در [[دین]] هستند". و فرمود: "عدد ایشان و [[شهرها]] و محله‌هاشان در کتابی نوشته شده و محفوظ است"<ref>دلائل الامامة، ص ۵۵۴، ح ۵۲۶.</ref>. و خواهد آمد که آن [[حضرت]] در [[کوفه]] نطقی خواهد کرد و آن [[سیصد و سیزده]] نفر از دور او پراکنده می‌شوند و ایشان را شکی عارض می‌شود، باز دوباره برمی‌گردند، پس چنان نیستند که هیچ کس مانند ایشان نباشد.

::::::[[حضرت باقر]] {{ع}} فرمود: "هرگاه خارج شود پشت خود را به [[کعبه]] دهد و [[سیصد و سیزده]] تن جمع شوند و اول چیزی که بگوید این است: {{متن قرآن|بَقِيَّةُ اللَّهِ خَيْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ}}<ref>هود، ۸۶.</ref> پس بگوید: منم [[بقیة الله]]، پس هرگاه جمع شود به سوی او [[عقد]] و او ده هزار است [[خروج]] کند<ref>بحارالانوار، ج ۵۲، ۱۹۲، ح ۲۴.</ref>. مردی از [[اهل کوفه]] از [[حضرت صادق]] {{ع}} پرسید: "چه‌قدر با [[قائم]] [[خروج]] خواهند کرد؟ [[مردم]] می‌گویند به عدد اهل [[بدر]] است [[سیصد و سیزده]] تن.

::::::فرمود: [[خروج]] نمی‌کند مگر در اولی [[قوة]] (صاحبان قوت) و اولی [[قوة]] کم‌تر از ده هزار نیست"<ref>اثباة الهداة، ج ۳، ۴۹۱، ح ۲۳۴.</ref>. و نیز فرمود: "[[خروج]] نمی‌کند تا این‌که حلقه تمام شود.

::::::[[ابو بصیر]] پرسید: حلقه چه‌قدر است؟ فرمود: ده هزار"<ref>کمال الدین، ج۲، ۶۵۴، ح ۲۰.</ref>. آیا ده هزار به‌علاوه [[سیصد و سیزده]] تن است یا با آن‌ها ده هزار است؟ معلوم نیست. ولی ظاهر این است که به‌علاوه باشد و مخفی نماند که [[دوازده نفر]] از آن [[سیصد و سیزده]] تن نقبای آن حضرت‌اند به عدد نقبای [[بنی اسرائیل]] و یکی از آن‌ها علمدار خواهد بود و خواهد آمد که علمدار [[شعیب بن صالح]] است.

::::::[[حضرت صادق]] {{ع}} فرمود: "هرگاه [[خداوند]] رخصت دهد [[امام]] {{ع}} را، [[خدا]] را بخواند به اسم عبرانی او، پس [[اصحاب]] او [[سیصد و سیزده]] تن به نزد او جمع شوند مانند پاره‌های ابر در فصل پاییز و ایشان [[صاحب]] لوای ([[علم]] بزرگ) او هستند، بعضی از ایشان کسی است که در شب از رختخواب خود نایاب می‌شود پس صبح می‌کند در [[مکه]] و بعضی از ایشان در روز بر ابر سوار می‌شوند و [[قائم]] {{ع}} می‌شناسد هریک را به اسم او و اسم پدر او و زی او".

::::::[[مفضل]] عرض کرد: "قربانت شوم کدام دسته ایمانشان عظیم‌تر است؟" فرمود: "آن که بر ابر حرکت می‌کند در روز"<ref>غیبت نعمانی، ص ۲۱۳.</ref>.

::::::[[حضرت زین العابدین]] {{ع}} فرمود: "آن‌ها یکدیگر را نمی‌شناسند و بدون مواعده یک جا جمع می‌شوند"<ref>بحارالانوار، ج ۵۲، ۳۰۶، ح ۷۹.</ref>.

::::::[[حضرت صادق]] {{ع}} فرمود: "[[لوط]] که می‌گفت: {{متن قرآن|لَوْ أَنَّ لِي بِكُمْ قُوَّةً أَوْ آوِي إِلَى رُكْنٍ شَدِيدٍ}}<ref>هود، ۸۰.</ref> "ای کاش برای من بر شما قوتی می‌بود یا به رکن محکمی می‌پیوستم این را نمی‌گفت جز این‌که [[قوت قائم]] {{ع}} را تمنی می‌کرد و یاد نمی‌کرد مگر [[اصحاب]] او را. به تحقیق که به هر مردی از ایشان قوت [[چهل]] مرد داده می‌شود و [[قلب]] او سخت‌تر است از پاره آهن، اگر به کوه‌های آهنین گذر کنند آن‌ها را پاره کنند، شمشیرهای خود را باز نگیرند تا این‌که [[خداوند]] عز و جل [[راضی]] شود"<ref>منتخب الاثر، ص ۶۱۳، ح ۱.</ref>.

::::::و اما [[اخبار]] دیگر به‌نحو عموم است و برای همه [[یاران]] آن [[حضرت]] است، [[حضرت زین العابدین]] {{ع}} فرمود: "هرگاه [[قائم]] ما [[قیام]] کند [[خداوند]] از [[شیعیان]] آفت و مرض را ببرد و دل‌های ایشان را مانند [[پاره‌های آهن]] سازد و به هر مردی از ایشان قوت [[چهل]] مرد دهد و ایشان [[حکام]] [[زمین]] و بلند رتبه‌ها خواهند بود"<ref>بحارالانوار، ج ۵۲، ۳۱۷، ح ۱۲.</ref>.

::::::[[حضرت باقر]] {{ع}} فرمود: "هرگاه امر ما واقع شود و [[مهدی]] ما بیاید هر مرد از [[شیعیان]] ما جری‌تر از شیر و سریع‌تر از نیزه خواهد بود، [[دشمن]] خود را به پای خود لگدکوب می‌کند و به دست خود می‌زند و این در نزد [[نزول]] [[رحمت خدا]] و [[فرج]] او است بر [[بندگان]]"<ref>بحارالانوار، ج ۵۲، ۳۱۸، ح ۱۷.</ref>. و نیز فرمود: "هرکسی از صاحبان آفت و مرض [[قائم اهل بیت]] را [[درک]] کند صحت یابد و هر [[صاحب]] ضعفی قوی شود"<ref>همان ۵۲، ۳۳۵، ح ۶۸.</ref>.

::::::[[حضرت صادق]] {{ع}} فرمود: "[[خداوند]] در [[دل]] [[دوستان]] ما [[رعب]] افکنده، پس چون [[قائم]] ما [[قیام]] کند و [[مهدی]] ما ظاهر شود مرد جری‌تر از شیر و سریع‌تر از نیزه خواهد بود".

::::::[[حضرت باقر]] {{ع}} نیز نظیر او فرمود، و نیز [[حضرت صادق]] {{ع}} فرمود: "[[شیعه]] ما در [[دولت]] [[قائم]] {{ع}} کوهان [[زمین]] و [[حکام]] وی خواهند بود، به هرمردی از ایشان قوت [[چهل]] مرد داده خواهد شد"<ref>اثباة الهداة، ج ۳، ۵۵۶.</ref>.

::::::و نیز فرمود: "[[خداوند]] [[ترس]] را از دل‌های [[شیعه]] ما ببرد و در [[دل]] [[دشمنان]] ما جای دهد، پس یک نفر از [[شیعیان]] از نیزه سریع‌تر و از شیر جری‌تر خواهد بود، [[دشمن]] خود را به نیزه طعن کند و به [[شمشیر]] بزند و یا پایمال کند"<ref>بحارالانوار، ج ۵۲، ۳۳۶، ح ۷۰.</ref>. نیز فرمود: "هرگاه [[قائم]] ما [[قیام]] کند [[خداوند]]، [[شیعیان]] ما را در گوش و چشمشان مدد دهد، تا این‌که بین ایشان و بین [[قائم]] {{ع}} یک برید (چهار فرسخ) راه باشد، با او سخن بگویند و حرف او را بشنوند و او را ببینند در مکان خود"<ref>بحارالانوار، ج ۵۲، ۳۳۶، ح ۷۲.</ref>.

::::::نیز فرمود: "[[مؤمن]] در زمان [[قائم]] {{ع}} با این‌که در [[مشرق]] است برادر خود را که در [[مغرب]] است می‌بیند و هم‌چنین آن‌که در [[مغرب]] است آن را که در [[مشرق]] است می‌بیند"<ref>همان ۵۲، ۳۹۱، ح ۲۱۳.</ref>.

::::::[[عبد الملک بن اعین]] گفت: "روزی در خدمت [[حضرت صادق]] {{ع}} بودم چون خواستم برخیزم از ضعف تکیه بر دست خود کردم، پس مرا [[گریه]] گرفت گفتم، من امیدوار بودم که این امر ([[قیام]]) را دریابم و مرا قوتی باشد".

::::::فرمود: "آیا شما [[راضی]] نیستید که [[دشمنان]] شما بعضی، بعضی را بکشند و شماها در خانه‌ها خود ایمن هستید، بدان که چون آن هنگام شود به هر مردی از شما قوت [[چهل]] مرد داده شود و دل‌های شما مانند [[پاره‌های آهن]] محکم گردد، اگر بر کوه‌ها بزنید کوه‌ها را بشکافید و شماها قوام [[زمین]] و خزینه‌داران [[زمین]] خواهید بود"<ref>روضه کافی، ص ۲۳۳، ح ۴۴۹.</ref>. این [[اخبار]] چنان‌که می‌بینی عام است برای همه [[یاران]]، بلکه برای همه [[شیعیان]] حتی بعد از زمان [[جنگ]]. {{عربی|""جعلنا الله ان شاء الله من شیعتهم و رزقنا ایام دولتهم و وفقنا لنصرتهم""}}.

::::::دل‌های ایشان مانند چراغ، گویا آن [[دل‌ها]] قندیل‌هایی است از روشنی و مع ذلک ایشان از [[خشیت]] [[خدا]] در [[بیم]] و ترسند و در [[دعا]] درخواست [[شهادت]] می‌کنند و تمنا می‌کنند که در [[راه خدا]] کشته شوند، شعار ایشان {{عربی|""یا لثارات الحسین""}} است (ای خونخواهان [[حسین]]) هرگاه به راه افتند [[رعب]] در جلو ایشان به‌قدر مسیر یک ماه حرکت کند، [[خداوند]]، [[امام]] را به ایشان [[نصرت]] خواهد کرد"<ref>الزام الناصب، ج ۲، ۲۹۶.</ref>. و نیز آن [[حضرت]] فرمود: "گویا نظر می‌کنم به [[قائم]] و [[اصحاب]] او در [[نجف]]، [[اصحاب]] او در برابر او چنان به حال [[خضوع]] و سکوتند که گویا مرغ بر سر ایشان نشسته، می‌بینم که زاد و توشه‌هاشان تمام گشته و جامه‌هاشان کهنه شده، اثر [[سجود]] بر پیشانی‌هاشان ظاهر است، در روز چون شیرند و در شب چون راهب، گویا دل‌های ایشان پاره آهن است، به هر مردی از ایشان قوت [[چهل]] مرد داده می‌شود، هیچ فردی از ایشان نمی‌کشد مگر [[کافر]] یا [[منافق]] را، [[خداوند]] در کتاب خود ایشان را به "توسم" [[وصف]] کرده فرموده: {{متن قرآن|إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِّلْمُتَوَسِّمِينَ}}<ref>-، حجر، ۷۵.</ref> یعنی ایشان اهل تفرس و [[صاحب]] فراستند، (پس به فراست خود [[مؤمن]] را از [[مشرک]] و [[منافق]] می‌شناسند، پس نمی‌کشند مگر [[مشرکان]] [[منافق]] را)"<ref>بحارالانوار، ج ۵۲، ۳۸۶، ح ۲۰۲.</ref>.

::::::[[حضرت باقر]] {{ع}} فرمود: "آن [[حضرت]] [[سیصد و سیزده]] تن را به آفاق [[زمین]] می‌فرستد و دست بر پشت و سینه‌های ایشان می‌کشد پس در هیچ قضاوتی عاجز نمی‌مانند"<ref>بحارالانوار، ج ۵۲، ۳۴۵، ح ۹۱.</ref>.

::::::[[حضرت صاحب الامر]] {{ع}} به [[علی بن ابراهیم بن مهزیار]] فرمود: "پدرم فرمود: گویا می‌بینم تو را که بیرق‌های زرد و علم‌های سفید بر اطراف تو به حرکت آمده و [[پرچم‌ها]] می‌وزد در مابین حطیم و زمزم و گویا می‌بینم که بیعت‌های پشت سر یکدیگر و صفای [[ولایت]] و [[دوستی]] بر تو منتظم گشته مانند منتظم شدن درها در رشته‌ها و می‌بینم دست دادن کف‌ها را به تو برای [[بیعت]] در اطراف [[حجر الاسود]]، همه به ساحت تو ملتجی گشته، از جماعتی که [[خداوند]] ایشان را بیرون آورده و آفریده از طینت طاهره [[ولایت]] و [[تربت]] نفیسه، دل‌های ایشان [[مقدس]] و منزه گشته از چرک [[نفاق]] و مهذب شده از [[پلیدی]] شقاق (مخالفت‌ورزی) طبع‌های ایشان برای [[دین]] نرم، و خوهای ایشان از [[دشمنی]] ورزیدن خشن، روهای ایشان برای قبول باز، [[فطرت]] ایشان برای [[فضل]] شکفته و درخشنده، [[دیانت]] دارند به [[دین حق]] و [[اهل حق]]، پس چون ارکان ایشان محکم شود و بنیان ایشان قوام پیدا کند، از هم شکافته و پاره شود طبقات [[امت‌ها]] به سبب اجتماع و تکاثر ایشان، هنگامی که [[بیعت]] و [[تبعیت]] کنند تو را در سایه درخت عظیمی که شاخه‌های او بر اطراف [[دریاچه طبریه]] آویزان شده و سایه افکنده (در آن‌جاست که [[سفیانی]] کشته می‌شود) پس در آن وقت صبح [[حق]] تلألؤ کند و [[تاریکی]] [[باطل]] منجلی شود و [[خداوند]] [[طغیان]] را به سبب تو بشکند و [[خرد]] سازد و معالم [[ایمان]] را برگرداند"<ref>کمال الدین، ج۲، ۴۴۹، ح ۱۹.</ref>.

::::::و اما راجع به سایر اعوان و [[انصار]]: [[حضرت رضا]] {{ع}} فرمود: "بپرهیز از [[عرب]] که برای ایشان خبر [[بدی]] خواهد بود، [[آگاه]] باش که از ایشان یک نفر با [[قائم]] [[خروج]] نخواهد کرد<ref>غیبت طوسی، ص ۴۷۶، ح ۵۰۰.</ref>. و نیز فرمود: وای بر [[طاغیان]] [[عرب]] از شری که نزدیک شده. ابن ابی [[یعفور]] عرض کرد: آیا از [[عرب]] کسی با [[قائم]] {{ع}} هست؟ فرمود: چیز کمی.

::::::عرض کرد: به [[خدا]] قسم که از ایشان بسیارند کسانی که این امر را [[وصف]] می‌کنند (یعنی اظهار [[تشیع]] می‌کنند). فرمود: ناچار است که [[مردم]] تخلیص شوند و تمیز و جدا شوند و باید [[غربال]] شوند و در [[غربال]] خلق زیادی بیرون خواهند شد"<ref>بحارالانوار، ج ۵۲، ۱۱۴، ح ۳۱.</ref>. مقصود عرب‌های اصلی است و آن هم اهل [[حجاز]].

::::::[[حضرت باقر]] {{ع}} فرمود: "هیچ بلدی نیست مگر این‌که از او طایفه‌ای با [[قائم]] [[خروج]] خواهد کرد، مگر [[بصره]] که یک نفر از وی [[خروج]] نخواهد کرد"<ref>الزام الناصب، ج ۲، ۲۹۵.</ref>. [[حضرت باقر]] {{ع}} فرمود: "چون اظهار [[دعوت]] کند، [[بیعت]] کند با او [[سیصد و سیزده]] تن و کمی از [[اهل مکه]]"<ref>بحارالانوار، ج ۵۲، ۳۰۷، ح ۸۱.</ref>.

::::::[[حضرت صادق]] {{ع}} فرمود: "برای [[قائم]] {{ع}} گنجی است در [[طالقان]] که نه طلاست و نه نقره"<ref>الزام الناصب، ج ۲، ۲۹۶.</ref>. و از [[امیر المؤمنین]] {{ع}} فرمود: "خوشا به [[طالقان]]، برای [[خداوند]] عز و جل در وی‌ گنج‌هایی است که نه از طلاست و نه از نقره و لکن در وی مردانی هست اهل [[ایمان]]، [[خدا]] را شناخته‌اند [[حق]] [[معرفت]]، ایشان [[انصار مهدی]] خواهند بود در [[آخر الزمان]]"<ref>بحارالانوار، ج ۵۱، ۸۷، ح ۵۶.</ref>. در باب [[حسنی]] گذشت که [[انصار]] او از [[طالقان]] هستند، پس شاید مراد همان‌ها باشند و ممکن است که به‌علاوه آن نیز از [[سیصد و سیزده]] تن و یا از غیر ایشان باشند.