ویژگی‌های جسمانی امام مهدی چیست؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

:::::*[[امام رضا]]{{ع}} فرمود: "... [[قائم]] {{ع}} آن است که چون [[ظهور]] کند، در سن پیران است و سیمای [[جوان]] دارد. نیرومند باشد تا به جایی که اگر دست به بزرگترین درخت [[زمین]] اندازد، آن را از جا بکند و اگر میان کوه‌ها نعره کشد، سنگ‌های آنها از هم بپاشد"<ref>{{عربی|" وَ إِنَ‏ الْقَائِمَ‏ هُوَ الَّذِي‏ إِذَا خَرَجَ‏ كَانَ‏ فِي‏ سِنِ‏ الشُّيُوخِ‏ وَ مَنْظَرِ الشُّبَّانِ قَوِيّاً فِي بَدَنِهِ حَتَّى لَوْ مَدَّ يَدَهُ إِلَى أَعْظَمِ شَجَرَةٍ عَلَى وَجْهِ الْأَرْضِ لَقَلَعَهَا وَ لَوْ صَاحَ بَيْنَ الْجِبَالِ لَتَدَكْدَكَتْ صُخُورُهَا ‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ رک: شیخ کلینی، کافی، ج ۱، ص ۵۱۴، ح ۲؛ [[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج۲، ص ۴۸، ح ۷.</ref>.

:::::*[[امام علی|امیر مؤمنان علی]]{{ع}} برخی از ویژگی‌های ظاهری جسمانی ایشان در [[عصر ظهور]] را بالای [[منبر]] چنین [[وصف]] فرموده است: "مردی از فرزندانم در [[آخر الزمان]] [[ظهور]] می‌کند. رنگش سفید آمیخته به سرخی و شکمش برآمده است. دو رانش ستبر و هردو شانه‌اش قوی است. در پشتش دو خال است، مانند مهر؛ یکی به رنگ پوستش و یکی چون مهر [[نبوت]] [[پیغمبر]]" <ref>{{عربی|" يَخْرُجُ‏ رَجُلٌ‏ مِنْ‏ وُلْدِي‏ فِي‏ آخِرِ الزَّمَانِ‏ أَبْيَضُ‏ اللَّوْنِ‏ مُشْرَبٌ‏ بِالْحُمْرَةِ مُبْدَحُ‏ الْبَطْنِ‏ عَرِيضُ‏ الْفَخِذَيْنِ‏ عَظِيمٌ‏ مُشَاشُ‏ الْمَنْكِبَيْنِ‏ بِظَهْرِهِ‏ شَامَتَانِ‏ شَامَةٌ عَلَى لَوْنِ جِلْدِهِ وَ شَامَةٌ عَلَى شِبْهِ شَامَةِ النَّبِي‏‏‏‏‏‏‏‏"}}»؛ کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۳، ح ۱۷.</ref>. آن [[حضرت]] همچنین فرمود: "... او مردی است بلند پیشانی، دارای بینی باریکی که میانش اندک برآمدگی دارد. برآمده شکم، دارای رانهای درشت و پهن است. خالی بر ران راست او است. میان دو [[دندان پیشین]] او گشاده است ..."<ref>{{عربی|" وَ هُوَ رَجُلٌ‏ أَجْلَى‏ الْجَبِينِ‏ أَقْنَى‏ الْأَنْفِ‏ ضَخْمُ‏ الْبَطْنِ‏ أَزْيَلُ الْفَخِذَيْنِ بِفَخِذِهِ الْيُمْنَى شَأْمَةٌ أَفْلَجُ الثَّنَايَا وَ يَمْلَأُ الْأَرْضَ عَدْلًا كَمَا مُلِئَتْ ظُلْماً وَ جَوْراً‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ نعمانی، الغیبة، ص ۲۱۴، ح ۲؛ و نیز ر. ک: سنن ابی داود، ج ۴، ح ۴۲۸۵.</ref>

:::::*[[امام باقر]]{{ع}} نیز در [[وصف]] آن [[حضرت]] فرمود: "او شخصی است سرخ و سفید دارای چشمانی گرد و فرو رفته، ابروانی پرپشت و برجسته و شانهای پهن ..."<ref> سنن ابی داود، ج ۴، ص ۲۱۵، ح ۳.</ref>.

:::::*[[امام علی]]{{ع}} فرمود: "[[مهدی]] دارای چشمانی سیاه و درشت است. موهایی مجعد و خالی بر گونه دارد"<ref> سنن ابی داود، ج ۴، ص ۳۰۴، ح ۱۴.</ref>

:::::*[[امام باقر]]{{ع}} با بیان اینکه ایشان در کمال [[جوانی]] [[ظهور]] خواهد کرد، فرمود: "[[مهدی]] در حالی [[قیام]] خواهد کرد که یک تار موی سفید در سر و محاسن او دیده نمی‌شود"<ref> نعمان بن محمّد بن منصور، شرح الاخبار، ج ۳، ص ۳۸۰.</ref>. و همین معنا در [[کلام]] نورانی [[امام مجتبی]]{{ع}} آمده است که [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} در سن و سالی کمتر از [[چهل]] [[ظهور]] خواهد کرد<ref> [[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج۱، ص ۳۱۵.</ref>»<ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)|پرسمان مهدویت]]، ص ۲۳۹- ۲۴۷.</ref>.

:::::*«[[ختنه]] از [[سنت]] [[اسلام]] است و می‌گویند از [[حضرت ابراهیم]] {{ع}} آغاز شده است. در کیش [[یهود]] نیز این سنّت معمول است. [[حکیمه خاتون]] -قابله حضرت- می‌گوید: [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} [[ختنه]] شده به [[دنیا]] آمد و در مادرش به هیچ‌وجه، آثار نفاس ظاهر نشد<ref>منتخب الاثر، ص ۳۴۴؛ ینابیع الموده، ج ۳، ص ۱۱۳.</ref>. [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: [[پیامبران]] غلاف آلت‌شان در روز هفتم ولادت‌شان می‌افتد، چنان‌که بند نافشان می‌افتد<ref>بحار الانوار، ج ۱۲، ص ۸.</ref>»<ref>[[مجتبی تونه‌ای|مجتبی تونه‌ای]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۲۹۱.</ref>.

:::::*«در [[وصف]] قد و قامت [[حضرت مهدی]] {{ع}} آمده است: راست‌قامت است، اما نه دراز قد<ref>الزام الناصب، ص ۱۳۸.</ref>. قد مبارکش مانند شاخه درخت بان (که سروقدان را به آن [[تشبیه]] می‌کنند) و یا چوب ریحان است<ref>روزگار رهایی، ج ۱، ص ۱۶۹.</ref>»<ref>[[مجتبی تونه‌ای|مجتبی تونه‌ای]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۵۵۵.</ref>.

:::::*«در [[روایات]] آمده است که بر گونه راست [[حضرت]] [[قائم]] {{ع}} خالی جذاب وجود دارد<ref>کشف الغمه، ج ۳، ص ۲۶۰؛ منتخب الاثر، ص ۱۶۶؛ ینابیع المودة، ج ۳، ص ۳۵.</ref>، مانند دانه مشک که بر قطعه عنبر سائیده باشند<ref>الزام الناصب، ص ۱۳۸؛ الامام المهدی، ص ۳۳۷.</ref>»<ref>[[مجتبی تونه‌ای|مجتبی تونه‌ای]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۶۰۲.</ref>.

:::::*«در [[روایات]] آمده است: محاسن (ریش) مبارکش پرمو و مشکی است<ref>کشف الغمه، ج ۳، ص ۲۶۰ و ۲۷۶؛ منتخب الاثر، ص ۱۶۶؛ بحار الانوار، ج ۵۱، ص ۳۶.</ref>»<ref>[[مجتبی تونه‌ای|مجتبی تونه‌ای]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۶۱۴.</ref>.

:::::*«در [[روایات]] درباره [[موی حضرت]] تعابیر مختلفی آمده است. موهایی پرپشت دارد<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۵۱؛ اعلام الوری، ص ۴۳۴.</ref>، موهایی جاذب دارد که بر شانه‌هایش فرو ریخته است<ref>بحار الانوار، ج ۵۱، ص ۳۶؛ غیبة طوسی، ص ۲۸۱.</ref>، موهایی طلایی دارد<ref>منتخب الاثر، ص ۱۵۷؛ ینابیع المودة، ج ۳، ص ۱۳۱.</ref> و بر موی سرش علامتی چون نخاله است<ref>بحار الانوار، ج ۵۱، ص ۴۰؛ غیبة نعمانی، ص ۱۱۵.</ref>»<ref>[[مجتبی تونه‌ای|مجتبی تونه‌ای]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۷۱۰.</ref>.

:::::*«در [[روایات]] درباره دندان‌های [[حضرت]] چنین آمده است: دندان‌هایش چون شانه ([[ظریف]]، منظم و جدا از هم) است<ref>بحار الانوار، ج ۵۱، ص ۷۷؛ کشف الغمه، ج ۳، ص ۲۶۰ و ۲۷۷.</ref>. دندان‌هایی شفاف دارد<ref>غیبة نعمانی، ص ۱۱۴؛ منتخب الاثر، ص ۱۵۰.</ref>. دندان‌های ثنایایش برّاق و از هم جدا است<ref>منتخب الاثر، ص ۱۶۵.</ref>»<ref>[[مجتبی تونه‌ای|مجتبی تونه‌ای]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۳۳۳.</ref>.