پیامدهای استرحام چیست؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

:::::*'''[[ستم به خویش]]''': نخستین پیامد اظهار نیاز و خواهش کردن از [[مردم]]، شکستن [[عزت]] و [[کرامت]] خویش است که بالاترین [[ستم‌ها]] به خود است. نخستین چیزی که در این عرصه آسیب می‌بیند، خود [[حقیقی]] و [[کرامت انسانی]] و [[شخصیت]] [[آدمی]] است که حرمتش از [[حرمت]] [[کعبه]] بالاتر است، چنان که در [[حدیث]] [[امام صادق]]{{ع}} آمده است: {{متن حدیث|الْمُؤْمِنُ‏ أَعْظَمُ‏ حُرْمَةً مِنَ‏ الْكَعْبَةِ}}<ref>«مؤمن حرمتی برتر از کعبه دارد». الخصال، ج۱، ص۲۷؛ بحارالانوار، ج۶۸، ص۱۶.</ref>.

:::::*'''[[رذایل اخلاقی]]''': در پی شکسته شدن کرامت و عزت آدمی، شخص پذیرای همه کجی‌ها و ناراستی‌ها می‌شود. آن‌که تن به خواهش می‌دهد، خود را پذیرای اموری دیگر نیز می‌کند؛ لازم است به [[پست‌ترین]] پستی‌ها یعنی کوچک کردن خود در برابر این و آن تن دهد و در برابر صاحبان [[مال و منال]] [[کرنش]] کند و زبان به [[ستایش]] آنان گشاید. از [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} نقل شده است که در [[تورات]] چنین آمده است: {{متن حدیث|مَنْ‏ تَوَاضَعَ‏ لِغَنِيٍّ‏ طَلَباً لِمَا عِنْدَهُ ذَهَبَ ثُلُثَا دِينِهِ}}<ref>«هر که دولتمندی را به طمع مالی که او راست خضوع کند، دو سوم دینش از دست رفته است». تحف العقول، ص۱۵۲؛ قریب به همین: تنبیه الغافلین، ص۹۷.</ref>.

:::::*'''[[سستی]] و [[تن‌پروری]]''': مردمانی که [[حرمت]] خویش نگه ندارند و [[راه]] خواهش را بر خود هموار سازند، به تن‌پروری و سستی کشیده می‌شوند؛ و استعدادها و توان‌هایشان به جای آن‌که در عرصه [[کار و تلاش]] و [[خلاقیت]] [[ظهور]] کند به [[بطالت]] و کسالت گرفتار می‌شود، و [[جامعه]] به وجودی «کَل = سربار» تبدیل می‌گردد. همان پدیده‌ای که نزد [[هدایتگران]] [[الهی]] به [[غایب]] [[زشت]] و [[پست]] معرفی شده، و به شدت [[نفی]] و طرد شده است، چنان که در زبان [[پیامبر اکرم]]{{صل}} مورد [[لعنت]] اعلام شده است: {{متن حدیث|مَلْعُونٌ‏ مَنْ‏ أَلْقَى‏ كَلَّهُ‏ عَلَى‏ النَّاسِ‏}}<ref>«مورد لعنت است آن‌که خود را سربار دیگران سازد». الکافی، ج۵، ص۷۲؛ تهذیب الاحکام، ج۲، ص۹۹؛ تحف العقول، ص۲۶؛ وسائل الشیعة، ج۱۲، ص۱۸.</ref>.

:::::*'''فقر و پریشانی''': جامعه‌ای که استرحام‌پذیر شود توان روی پای خود ایستادن و پذیرای [[سختی]] شدن و تلاش کردن را از دست می‌دهد. با [[فرهنگ]] [[ذلت]] و استرحام نمی‌توان فرهنگ [[عزت]] و خودی ایجاد کرد. با [[روحیه]] خواهش از دیگری نمی‌توان به [[خودباوری]] رسید. با تکیه به دیگران نمی‌توان [[راه]] دشوار {{متن قرآن|حَيَاةً طَيِّبَةً}}<ref>{{متن قرآن|مَنْ عَمِلَ صَالِحًا مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَى وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيَاةً طَيِّبَةً وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}} «کسانی از مرد و زن که کار شایسته‌ای کنند؛ و مؤمن باشند، بی‌گمان آنان را با زندگانی پاکیزه‌ای زنده می‌داریم و به یقین نیکوتر از آنچه انجام می‌دادند پاداششان را خواهیم داد» سوره نحل، آیه ۹۷.</ref> را هموار نمود. جامعه [[آلوده]] به استرحام جامعه‌ای فاقد [[امید]] و [[نشاط]] و [[اراده]] است. انسان‌هایی که از درون [[زبون]] و [[خوار]] می‌شوند، در [[رویارویی]] با [[مشکلات]] بیرونی فاقد [[توانایی]] لازم در رویارویی و حل آنهایند. مردمانی که درهای استرحام را به روی خود می‌گشایند، در [[حقیقت]] درهای [[خواری]] و [[نیازمندی]] و پریشانی را می‌گشایند و درهای [[ارجمندی]] و [[بی‌نیازی]] و [[توانمندی]] را بر خود می‌بندند. [[پیامبر اکرم]]{{صل}} می‌فرمود: {{متن حدیث|مَنْ‏ فَتَحَ‏ عَلَى‏ نَفْسِهِ‏ بَابَ‏ الْمَسْأَلَةِ فَتَحَ اللَّهُ عَلَيْهِ سَبْعِينَ بَاباً مِنَ الْفَقْرِ لَا يَسُدُّ أَدْنَاهُ شَيْ‏ءٌ}}<ref>«هر [جامعه‌ای] که در خواهش را بر خود بگشاید، خداوند هفتاد در از نیازمندی را بر او بگشاید که کمترین آن را به چیزی نتوان مسدود کرد». عدة الداعی، ص۱۰۰.</ref>.