خاستگاه باور به منجی چیست؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

== پاسخ نخست ==

[[پرونده:783993038.jpg|بندانگشتی|right|100px|[[قنبر علی صمدی]]]]

*«اصل [[نجات]]، تنها در توان [[خدای متعال]] است؛ [[نجات]] او، [[رحمت]] [[عامه]] است و [[لطف]] و [[عنایت]] او در همه حال، [[بندگان]] را شامل می‌شود و آنها را از انواع خطرها، وسوسه‌های [[فکری]] و روحی و القائات شیاطین در [[امان]] می‌دارد. بنابراین، [[خداوند متعال]]، پیامبرانش را برای [[نجات]] [[بشر]] از [[ظلمت]]، [[گمراهی‌ها]] و [[تباهی‌ها]] فرستاد. پس [[نجات]]، گستره وسیعی از حیات [[آدمی]] را از بدو [[خلقت]] و حیات [[فکری]] و مادی او گرفته تا حیات [[دینی]] و معنوی و اخروی‌اش شامل می‌شود<ref>تکامل اجتماعی انسان، ص۳۵۲.</ref>. از این نظر، موضوع فرجام‌نگری و توجه به فردای [[تاریخ]] را می‌باید ره‌آورد تعلیمات [[ادیان آسمانی]] و [[انبیای الهی]]{{عم}} دانست که همواره نگاه [[بشر]] را به سوی آینده‌ای روشن و بهجت‌آور معطوف کرده و فرا رسیدن چنین دوران ایده‌آلی را برای فردای [[تاریخ]] [[بشارت]] داده‌اند.