شورش مازیار: تفاوت میان نسخه‌ها

هنوز [[ماجرای بابک]] به پایان نیامده بود که یکی از شاهزادگان [[طبرستان]] به نام [[مازیار بن قارن آیین خرمی]] پیش گرفت و سر به [[شورش]] برآورد. مازیار از [[خاندان]] امرای محلی طبرستان بود. پس از [[مرگ]] [[پدر]] به دربار [[مأمون]] آمد و [[اسلام]] پذیرفت. مأمون نام او را محمد نهاد و [[حکمرانی]] قسمتی از طبرستان و رویان را به او داد. مازیار چون به طبرستان بازگشت، عم خویش را کشت و [[حکومت]] تمام طبرستان را به دست آورد و خویشتن را گیل [[گیلان]] و اسپهبد اسپهبدان خواند<ref>تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۴۷۷.</ref> و چندی بعد، از فرستادن [[خراج]] خودداری کرد و به [[سال ۲۲۴ ق]]. آشکارا بر [[خلیفه]] خروج کرد و کشاورزان را واداشت تا بر صاحبان [[مسلمان]] خود بشورند و [[اموال]] آنان را به [[غارت]] برند و دستور داد تا [[مساجد]] [[طبرستان]] را ویران و گروه بسیاری از [[مسلمانان]] آن دیار را در بند کنند؛ اما [[شورش]] وی دیری نپایید؛ زیرا در حالی که [[سپاهیان]] عبدالله بن طاهر، [[والی خراسان]]، و [[معتصم]] به [[جنگ]] مازیار آمده بودند، وی به [[خیانت]] برادرش، کوهیار، به دست آنان افتاد و [[عاقبت]]، مانند بابک به [[قتل]] رسید و جسدش در کنار او بر دار شد<ref>الکامل، ج۶، ص۵۰۴؛ تاریخ طبرستان، ج۱، ص۲۱۹.</ref>.<ref>[[سید احمد رضا خضری|خضری، سید احمد رضا]]، [[تاریخ خلافت عباسی از آغاز تا پایان آل بویه (کتاب)|تاریخ خلافت عباسی از آغاز تا پایان آل بویه]] ص ۱۰۰.</ref>.