←مقدمه
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{مدخلهای وابسته}} +{{مدخل وابسته}})) |
(←مقدمه) |
||
| (۴ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{ | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = صحیفه سجادیه | |||
| عنوان مدخل = | |||
| مداخل مرتبط = | |||
| پرسش مرتبط = | |||
}} | |||
==مقدمه== | == مقدمه == | ||
این [[نیایش]] | این [[نیایش]] [[امام سجاد]] {{ع}} است به هنگامیکه بلایی از او دور میشد یا نیازی از وی روا میشد. | ||
یکی از جلوههای [[مهربانی]] [[خدا]] دورکردن [[بلاها]]، امراض و خطرات از ما [[بندگان]] است. | یکی از جلوههای [[مهربانی]] [[خدا]] دورکردن [[بلاها]]، امراض و خطرات از ما [[بندگان]] است. | ||
متأسفانه بعضی به هنگام خطر و [[گرفتاری]]، خدا را صدا میزنند اما وقتی خطر رفع شد، او را فراموش میکنند. [[قرآن کریم]] میفرماید: {{متن قرآن|وَإِذَا مَسَّ الْإِنْسَانَ الضُّرُّ دَعَانَا لِجَنْبِهِ أَوْ قَاعِدًا أَوْ قَائِمًا فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنَا إِلَى ضُرٍّ مَسَّهُ}}<ref>«و چون گزند به آدمی رسد ما را به پهلو خسبیده یا نشسته یا ایستاده فرا میخواند و چون از او آن گزند را بگردانیم به راه خود میرود گویی ما را برای (زدودن) گزندی که بدو رسیده بود فرا نخوانده است» سوره یونس، آیه ۱۲.</ref>. | متأسفانه بعضی به هنگام خطر و [[گرفتاری]]، خدا را صدا میزنند اما وقتی خطر رفع شد، او را فراموش میکنند. [[قرآن کریم]] میفرماید: {{متن قرآن|وَإِذَا مَسَّ الْإِنْسَانَ الضُّرُّ دَعَانَا لِجَنْبِهِ أَوْ قَاعِدًا أَوْ قَائِمًا فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنَا إِلَى ضُرٍّ مَسَّهُ}}<ref>«و چون گزند به آدمی رسد ما را به پهلو خسبیده یا نشسته یا ایستاده فرا میخواند و چون از او آن گزند را بگردانیم به راه خود میرود گویی ما را برای (زدودن) گزندی که بدو رسیده بود فرا نخوانده است» سوره یونس، آیه ۱۲.</ref>. | ||
[[امام زینالعابدین]]{{ع}} در این [[دعا]] به ما میآموزد که هم سپاسگزار خدا باشیم که [[بلا]] را از ما دور کرده، هم از بلاهایی که در پیشرو است، به خدا [[پناه]] میبریم و هم در مقابل بلاهایی که تقدیر ماست، [[صبور]] و [[شکیبا]] باشیم؛ این است [[مکتب]] [[انسانسازی]] [[اهلبیت]]{{عم}}. | [[امام زینالعابدین]] {{ع}} در این [[دعا]] به ما میآموزد که هم سپاسگزار خدا باشیم که [[بلا]] را از ما دور کرده، هم از بلاهایی که در پیشرو است، به خدا [[پناه]] میبریم و هم در مقابل بلاهایی که تقدیر ماست، [[صبور]] و [[شکیبا]] باشیم؛ این است [[مکتب]] [[انسانسازی]] [[اهلبیت]] {{عم}}. | ||
به این دعای کوتاه پرمضمون دقت کنید: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ عَلَى حُسْنِ قَضَائِكَ، وَ بِمَا صَرَفْتَ عَنِّي مِنْ بَلَائِكَ...}}؛ «ای [[خداوند]] [[حمد]] باد تو را بر آن [[حُسن]] تقدیر که نصیب من ساختهای و آن بلاها که از من بگردانیدهای. چنان مباد که این تندرستی که اکنون مرا ارزانی داشتهای، همه بهره من از [[رحمت]] تو باشد، تا آنچه [[دوست]] میداشتهام سبب شوربختی من شود و دیگری، از آنچه من ناخوش میداشتهام به [[سعادت]] رسد». | به این دعای کوتاه پرمضمون دقت کنید: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ عَلَى حُسْنِ قَضَائِكَ، وَ بِمَا صَرَفْتَ عَنِّي مِنْ بَلَائِكَ...}}؛ «ای [[خداوند]] [[حمد]] باد تو را بر آن [[حُسن]] تقدیر که نصیب من ساختهای و آن بلاها که از من بگردانیدهای. چنان مباد که این تندرستی که اکنون مرا ارزانی داشتهای، همه بهره من از [[رحمت]] تو باشد، تا آنچه [[دوست]] میداشتهام سبب شوربختی من شود و دیگری، از آنچه من ناخوش میداشتهام به [[سعادت]] رسد». | ||
«ای خداوند، اگر این تندرستی که مرا نصیب کردهای و من [[شب]] و روزم را در آن به سر میآورم نشانه بلایی باشد بر دوام یا وبالی [[پایدار]]، پس آنچه را که واپس داشتهای پیش افکن و آنچه را که پیش افکندهای واپس دار؛ زیرا چیزی که به فنا انجامد بس ناچیز است هرچند فراوان بود، و چیزی که به بقا انجامد بسیار است هرچند اندک نماید. و بر [[محمد و خاندانش]] [[درود]] بفرست». | «ای خداوند، اگر این تندرستی که مرا نصیب کردهای و من [[شب]] و روزم را در آن به سر میآورم نشانه بلایی باشد بر دوام یا وبالی [[پایدار]]، پس آنچه را که واپس داشتهای پیش افکن و آنچه را که پیش افکندهای واپس دار؛ زیرا چیزی که به فنا انجامد بس ناچیز است هرچند فراوان بود، و چیزی که به بقا انجامد بسیار است هرچند اندک نماید. و بر [[محمد و خاندانش]] [[درود]] بفرست». | ||
این دعای [[شریف]] به ما میآموزد که نعمتهای این [[دنیا]] اگر به [[نعیم]] ابد در [[روز قیامت]] نینجامد اهمیتی ندارد و ای بسا همین [[نعمتها]] [[پاداش]] زودرس این دنیا باشد و نشانه آنکه ما را در [[آخرت]] بهرهای نیست. پس چه بهتر لذات فانی دنیا را فدای [[نعمت]] جاوید آخرت و [[خشنودی]] [[خداوند]] نماییم | این دعای [[شریف]] به ما میآموزد که نعمتهای این [[دنیا]] اگر به [[نعیم]] ابد در [[روز قیامت]] نینجامد اهمیتی ندارد و ای بسا همین [[نعمتها]] [[پاداش]] زودرس این دنیا باشد و نشانه آنکه ما را در [[آخرت]] بهرهای نیست. پس چه بهتر لذات فانی دنیا را فدای [[نعمت]] جاوید آخرت و [[خشنودی]] [[خداوند]] نماییم<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «نیایش هجدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۶۱.</ref> | ||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||
{{ | {{مدخل وابسته}} | ||
* [[مصیبت]] | * [[مصیبت]] | ||
* [[حاجت]] | * [[حاجت]] | ||
| خط ۲۷: | خط ۳۲: | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
[[رده: | [[رده:صحیفه سجادیه]] | ||