آثار و برکات حکومت امام مهدی چیست؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

*«'''برطرف شدن اندوه‌ها و گرفتاری‌ها''': به عنوان نموه از [[حضرت علی بن الحسین]] {{عم}} [[نقل]] شده که فرمودند: {{متن حدیث|"إِذَا قَامَ قَائِمُنَا أَذْهَبَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَنْ شِيعَتِنَا اَلْعَاهَةَ وَ جَعَلَ قُلُوبَهُمْ كَزُبَرِ اَلْحَدِيدِ"}}<ref>«وقتی [[قائم]] ما ([[اهل بیت]] {{عم}}) [[قیام]] کند، [[خدای عزوجل]] امراض و ناراحتی را از [[شیعیان]] ما دور می‌کند و دل‌های ایشان را هم چون [[پاره‌های آهن]] می‌گرداند» الخصال، ج ۲، ص ۵۴۱.</ref>. یکی دیگر از بشارت‌های [[زمان ظهور]] این است که [[امام عصر]] {{ع}}، [[شیعه]] را از گرفتاری‌ها و تنگناهای سخت [[نجات]] می‌دهند. به فرموده [[حضرت صادق]] {{ع}}. {{متن حدیث|" هُوَ الْمُفَرِّجُ للکرب عَنْ شیعته بَعْدَ ضنک شدید وَ بَلَاءٍ طویل وَ جَوْرَ . فطوبی لِمَنْ ادرک ذلک الزَّمَانِ"}}<ref>«اوست برطرف کننده گرفتاری و پریشانی شیعیانش پس از [[بی‌نوایی]] و [[بدبختی]] سخت و بلای طولانی و [[ستم]]. پس خوشا به حال کسانی که آن زمان را [[درک]] کنند.» کمال الدین، باب ۵۵، ح ۸.</ref>. [[بیچارگی]] و [[بدبختی]] سخت و بلای طولانی [[شیعیان]]، مربوط به [[زمان غیبت]] [[امام]] {{ع}} است که در فشار و تنگنا زندگی را سپری می‌کنند. با [[ظهور امام]] {{ع}} همه این ناراحتی‌ها رفع می‌شود و [[مؤمنان]] در همه عالم به [[آسایش]] و راحتی می‌رسند. به همین جهت یکی از اوصاف [[حضرت]] در [[دعاها]] "مزیل الهم"<ref>بحار الانوار، ج ۱۰۲، ص ۱۰۲.</ref> برطرف کننده ناراحتی است.  

*'''گرد آمدن بر محور [[دین حق]]''': یکی دیگر از [[القاب]] ایشان "جامع الکلمة [[علی]] التقوی"<ref>دعای ندبه، الاقبال، ص ۲۹۷.</ref>. گردآورنده [[اعتقاد]] بر محور تقواست. براساس این صفت [[اعتقادات]] مختلف که بعضاً به خاطر غرض‌ورزی‌ها و سوء استفاده‌ها، با یکدیگر تعارض پیدا کرده‌اند، همگی بر محور [[تقوا]] و اساس خدایی گردآورده می‌شوند و تنها [[عقیده]] [[حق]] و قول [[مرضی]] [[خداوند]] بر دل‌ها و افکار [[حاکم]] می‌گردد. [[امام صادق]] {{ع}} در توصیف همین ویژگی فرموده‌اند: {{متن حدیث|"أَ ما تُحِبُّونَ أَنْ یُظْهِرَ اللَّهُ - تَبارَکَ وَ تَعالی - الْحَقَّ وَ الْعَدْلَ فِی الْبِلادِ، وَ یَجْمَعَ اللَّهُ الْکَلِمَةَ، وَ یُؤَلِّفَ اللَّهُ بَیْنَ قُلُوبٍ مُخْتَلِفَةٍ، وَ لا یَعْصُونَ اللَّهَ - عَزَّ وَ جَلَّ - فی أَرْضِهِ؟!"}}<ref>«آیا [[دوست]] ندارید که [[خداوند متعال]] [[حق]] و [[عدالت]] را در همه سرزمین‌ها آشکار گرداند و [[وحدت]] کلمه ([[عقیده]]) به وجود آورد و بین دل‌های جدا و پراکنده الفت برقرارنماید و هیچ کس [[خداوند]] را در زمینش [[نافرمانی]] نکند؟!» اصول کافی، کتاب الحجة، باب نادر فی حال الغیبة، ح ۲.</ref> با [[ظهور]] [[حضرت بقیة الله]] {{ع}}، [[ادیان]] و [[مذاهب]] ساختگی و [[منحرف]] همگی از بین می‌روند و مردمان بر محور [[دین حق]] – [[اسلام]] – اتفاق [[عقیده]] پیدا می‌کنند. [[خدای متعال]] فرموده است: {{متن قرآن|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ}}<ref>"اوست که پیامبرش را با رهنمود و دین راستین فرستاد تا آن را بر همه دین‌ها برتری دهد اگر چه مشرکان نپسندند" سوره توبه، آیه ۳۳.</ref>  

در توضیح همین مطلب [[امام صادق]] {{ع}} به [[مفضل]] فرمودند: {{متن حدیث|"فَوَ اللَّهِ يا مُفَضَّلُ لَيُرفَعُ عَنِ المِلَلِ وَ الاَديانِ الاختِلافُ وَ يَكونُ الدّينُ كُلُّهُ واحِداً، كَما قالَ جَلَّ ذِكرُهُ: {{متن قرآن|إِنَّ الدِّينَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلَامُ}}<ref>«بی‌گمان دین (راستین) نزد خداوند، اسلام است» سوره آل عمران، آیه ۱۹.</ref>"}}<ref>«ای [[مفضل]]، به [[خدا]] قسم آن [[حضرت]] از آئین‌ها و [[مذاهب]] [[رفع اختلاف]] می‌کند و [[دین]] ([[خدا]]) یکی خواهد بود. همان گونه که [[خداوند]] – جل ذکره – فرموده: همانا [[دین]] [[خداوند]] [[اسلام]] است» بحار الانوار، ج ۵۳، ص ۴.</ref>.

[[پیامبر]] فرمود: "در [[آخر الزمان]] [[حضرت مهدی]]{{ع}} در امتم [[قیام]] می‌‌کند، [[خدا]] [[باران]] [[رحمت]] برای سیراب کردن [[زمین]] می‌‌فرستد و [[زمین]] نیز نباتات خویش را می‌‌رویاند و آن [[حضرت]] [[اموال]] را به طور صحیح به [[مردم]] عطا می‌کند و گوسفند و دام، فراوان می‌‌گردد و امتم [[عظیم]] و بزرگ می‌‌شود"<ref>{{متن حدیث|يَخْرُجُ فِي آخِرِ اُمَّتِي المَهْدِيُّ يَسْقِيهِ اللَّهُ الْغَيْثَ وَ تُخْرِجُ الأَرْضَ نَبَاتَهَا وَ يُعطي المالَ صِحاحاً وَ تَكْثُرُ الْماشِيةُ وَ تَعْظُمُ الأمة}}شافعی، ابویوسف بن یحیی، عقد الدرر، باب ۷، ص۱۴۴.</ref>. و نیز فرمود: "[[آب]] در [[حکومت حضرت مهدی]] زیاد می‌‌شود، نهرها امتداد می‌‌یابد و [[زمین]] خوردنی‌ها و مواد غذایی خود را فراوان می‌‌سازد"<ref>{{متن حدیث|تَزِيدُ الْمِياهَ فِي دَوْلَتِهِ وَ تَمُدُّ الأَنْهارُ وَ تُضاعَفُ الأَرْضُ اَكلَها}}؛ شافعی، ابویوسف بن یحیی، عقد الدرر، باب ۷، ص۱۴۹.</ref>.

[[رسول اکرم]]{{صل}} فرمود: "[[قائم]] ما مورد [[تأیید]] است و [[زمین]] را برای او درنوردند و گنج‌ها را به او بنمایانند و [[حکومت]] و سیطره او [[شرق]] و [[غرب]] را فرا گیرد و [[پروردگار]] به دست [[مهدی]]{{ع}}[[ دین]] خویش را بر همه [[دین‌ها]] [[پیروز]] سازد گرچه [[مشرکان]] و بی‌دینان این را نخواهند، در روزگار [[حکومت]] [[مهدی]]{{ع}} همه‌جا آباد خواهد بود... اما این همه بعد از دوران [[غیبت طولانی]] است تا [[خداوند]] [[اطاعت]] و [[ایمان]] [[مردم]] را بیازماید"<ref>{{متن حدیث|الْقَائِمُ مِنَّا مَنْصُورٌ بِالرُّعْبِ مُؤَيَّدٌ بِالنَّصْرِ تُطْوَى لَهُ الْأَرْضُ وَ تَظْهَرُ لَهُ الْكُنُوزُ يَبْلُغُ سُلْطَانُهُ الْمَشْرِقَ وَ الْمَغْرِبَ وَ يُظْهِرُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِ دَيْنَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ فَلَا يَبْقَى فِي الْأَرْضِ خَرَابٌ إِلَّا قَدْ عُمِرَ... إِلی أَن قَالَ: وَ ذَلِكَ بَعْدَ غَيْبَةٍ طَوِيلَةٍ لِيَعْلَمَ اللَّهُ مَنْ يُطِيعُهُ بِالْغَيْبِ وَ يُؤْمِنُ بِهِ}}؛ کمال الدین، ج۱، ص۳۳۱؛ اثبات الهداة، ج۳، ص۷۱۸.</ref>. [[ابن عباس]] می‌‌گوید: [[پیامبر]]{{صل}} فرمود: [[مهدی]] که [[زمین]] را پر از [[عدل]] می‌‌سازد همان‌گونه که پراز [[ظلم]] شده باشد..[[ زمین]] گنجینه‌های درون (جگرگوشه‌های خود را) بیرون می‌‌اندازد گفتم: افلاذ کبد چیست؟ فرمود: ستون‌هایی از طلا و نقره ([[حاکم]] می‌‌گوید این [[حدیث صحیح]] است)<ref>{{متن حدیث| الْمَهْدِيُّ الَّذِي يَمْلَأُ الْأَرْضَ عَدْلًا كَمَا مُلِئَتْ جَوْراً... تَقِيءُ الْأَرْضُ أَفْلَاذَ كَبِدِهَا قَالَ قُلْتُ وَ مَا أَفْلَاذُ كَبِدِهَا قَالَ أَمثَالُ أُسْطُوَانَةٌ مِنَ الذَّهَبِ وَ الْفِضَّةِ}}؛ حاکم نیشابوری، مستدرک، ج۴، ص۵۱۴.</ref>.