سرنگونی امویان: تفاوت میان نسخه‌ها

[[سرزمین شام]]، [[عراق]] و [[خراسان]] به شکل ویژه‌ای [[شاهد]] حرکت‌های [[سیاسی]] مبتنی بر [[نژادپرستی]] بوده نماد [[آشوب‌ها]] و [[ناآرامی‌ها]] شد. مروان دوم به [[سرکوب]] آنها مشغول شده نیروهایش از دست رفت و از خطر روزافزون [[دعوت عباسی]] در خراسان که شعله‌هایش زبانه می‌کشید، [[غافل]] ماند. چیزی نگذشت که [[پرچم‌های سیاه از خراسان]] نمودار شد و با تعقیب مروان، بر او و حکومتش چیره گشت.<ref>[[محمد سهیل طقوش|طقوش]] و [[رسول جعفریان|جعفریان]]، [[دولت امویان (کتاب)|دولت امویان]] ص ۲۳۷.</ref>.

از سوی دیگر، [[مهاجرت]] [[عربی]] به سرزمین‌های گشوده شده، بعد از فتح گسترش یافت. عرب‌ها در شهرها و روستاها ساکن شدند و زمین‌های حاصل‌خیز و کشت‌زارها را تصاحب کردند. درنتیجه دو تحول مهم صورت گرفت: نخست، آنان [[خانه]] به دوشی را ترک کردند و در یک‌جا ساکن شده، به زراعت پرداختند و از سنت‌های اجتماعی در سرزمین‌هایی که به آن مهاجرت کردند، تأثیر پذیرفتند؛ دوم، آنان به همراه خود بذرهای جدایی سنتی میان عرب‌های شمال و جنوب را حمل کردند؛ از این‌رو، این [[درگیری‌ها]] آشکارا در خراسان نمود یافت، جایی که دعوت عباسیان به وسیله یمنی‌ها و به مشارکت موالی انجام شد و باعث [[ضعف]] عنصر عربی گشت. شاید این ضعف باعث شد که زمینه برای بروز نیروی [[ایرانی]] فراهم شود و این تحول از جمله علل نابودی [[حکومت اموی]] و [[پیروزی]] [[دعوت عباسی]] بود<ref>محمود و الشریف، العالم الإسلامی فی العصر العباسی، ص۴۶.</ref>.<ref>[[محمد سهیل طقوش|طقوش]] و [[رسول جعفریان|جعفریان]]، [[دولت امویان (کتاب)|دولت امویان]] ص ۲۴۴.</ref>.