بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| (۲ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{ | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = قرائت | |||
| عنوان مدخل = | |||
| مداخل مرتبط = | |||
| پرسش مرتبط = | |||
}} | |||
== مقدمه == | == مقدمه == | ||
«قرائت» در [[علم]] [[تجوید]] به معنای [[تلاوت]] از روی [[قرآن]] با رعایت اصول و قواعدی خاص، یا ادای کلمات قرآن به گونهای است که بر [[پیامبراکرم]]{{صل}} نازل شد. | «قرائت» در [[علم]] [[تجوید]] به معنای [[تلاوت]] از روی [[قرآن]] با رعایت اصول و قواعدی خاص، یا ادای کلمات قرآن به گونهای است که بر [[پیامبراکرم]] {{صل}} نازل شد. | ||
[[معرفت]] [[اختلافات]] میان [[ائمّه]] قرّا در الفاظ قرآن به حسب حروف و حرکات و سایر تغییرات از وصل، [[وقف]]، ادغام، اماله و عموم تصرفات در تلاوت و کمیت ناقلان و [[راویان]] را «[[علم قرائت]]» گویند. | [[معرفت]] [[اختلافات]] میان [[ائمّه]] قرّا در الفاظ قرآن به حسب حروف و حرکات و سایر تغییرات از وصل، [[وقف]]، ادغام، اماله و عموم تصرفات در تلاوت و کمیت ناقلان و [[راویان]] را «[[علم قرائت]]» گویند. | ||
| خط ۳۵: | خط ۳۹: | ||
== منشأ [[علم]] [[قرائات]] == | == منشأ [[علم]] [[قرائات]] == | ||
[[تاریخ]] علم [[قرائت قرآن]]، به [[زمان]] [[نزول]] آن برمیگردد. در [[عهد پیامبر]]{{صل}} [[اصحاب]]، قرائت را از [[مهبط وحی]] فرا میگرفتند و در عین حال که [[کاتبان وحی]]، [[آیات قرآن]] را برای [[پیامبر]]{{صل}} مینوشتند و محفوظ میماند، فرا گرفتن قرائت و ازبر کردن [[قرآن]]، خواندن صحیح کتاب را ممکن میساخت. بهاین ترتیب نخستین [[معلم]] قرائت قرآن شخص [[پیامبر اکرم]]{{صل}} بوده است؛ یعنی [[اصحاب]] از آن [[حضرت]] فرامیگرفتند و به [[مردم]] زمان خود و [[تابعان]] میآموختند و تابعان نیز به نسلهای بعدی [[آموزش]] میدادند. به این ترتیب، این علم نگاشته و به صورت یک رشته در [[علوم اسلامی]] مطرح شد<ref>جلالی نائینی، محمد رضا، تاریخ جمع قرآن، صفحه ۳۳۹؛ کمالی دزفولی، علی، شناخت قرآن، صفحه ۱۶۴؛ زرقانی، محمد عبدالعظیم، مناهل العرفان فی علوم القرآن، جلد۱، صفحه ۴۱۱؛ محیسن، محمد سالم، المغنی فی توجیه قراءات العشر | [[تاریخ]] علم [[قرائت قرآن]]، به [[زمان]] [[نزول]] آن برمیگردد. در [[عهد پیامبر]] {{صل}} [[اصحاب]]، قرائت را از [[مهبط وحی]] فرا میگرفتند و در عین حال که [[کاتبان وحی]]، [[آیات قرآن]] را برای [[پیامبر]] {{صل}} مینوشتند و محفوظ میماند، فرا گرفتن قرائت و ازبر کردن [[قرآن]]، خواندن صحیح کتاب را ممکن میساخت. بهاین ترتیب نخستین [[معلم]] قرائت قرآن شخص [[پیامبر اکرم]] {{صل}} بوده است؛ یعنی [[اصحاب]] از آن [[حضرت]] فرامیگرفتند و به [[مردم]] زمان خود و [[تابعان]] میآموختند و تابعان نیز به نسلهای بعدی [[آموزش]] میدادند. به این ترتیب، این علم نگاشته و به صورت یک رشته در [[علوم اسلامی]] مطرح شد<ref>جلالی نائینی، محمد رضا، تاریخ جمع قرآن، صفحه ۳۳۹؛ کمالی دزفولی، علی، شناخت قرآن، صفحه ۱۶۴؛ زرقانی، محمد عبدالعظیم، مناهل العرفان فی علوم القرآن، جلد۱، صفحه ۴۱۱؛ محیسن، محمد سالم، المغنی فی توجیه قراءات العشر المتواترة، جلد۱،صفحه ۸۴.</ref>.<ref>[[فرهنگنامه علوم قرآنی (کتاب)|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص۴۶۱۵.</ref> | ||
== تاريخ علم قرائت و سير تطوّر آن == | == تاريخ علم قرائت و سير تطوّر آن == | ||
| خط ۴۵: | خط ۴۹: | ||
قرائت، یکی از وجوه احتمالی [[نص قرآن]] است<ref>[[فرهنگنامه علوم قرآنی (کتاب)|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص ۱۳۴۷.</ref>.<ref>معرفت، محمد هادی، التمهید فی علوم القرآن، جلد۲، صفحه ۹؛ فضلی، عبدالهادی، تاریخ قراءات قرآن کریم، صفحه (۲۱-۱۲۶)و۸؛ جلالی نائینی، محمد رضا، تاریخ جمع قرآن، صفحه ۳۳۹؛ طالقانی، عبدالوهاب، علوم قرآن وفهرست منابع، جلد۱، صفحه ۲۱۹؛ زرقانی، محمد عبدالعظیم، مناهل العرفان فی علوم القرآن، جلد۱، صفحه ۴۱۱؛ جمعی از محققان، علوم القرآن عند المفسرین، جلد۲، صفحه ۱۴</ref> | قرائت، یکی از وجوه احتمالی [[نص قرآن]] است<ref>[[فرهنگنامه علوم قرآنی (کتاب)|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص ۱۳۴۷.</ref>.<ref>معرفت، محمد هادی، التمهید فی علوم القرآن، جلد۲، صفحه ۹؛ فضلی، عبدالهادی، تاریخ قراءات قرآن کریم، صفحه (۲۱-۱۲۶)و۸؛ جلالی نائینی، محمد رضا، تاریخ جمع قرآن، صفحه ۳۳۹؛ طالقانی، عبدالوهاب، علوم قرآن وفهرست منابع، جلد۱، صفحه ۲۱۹؛ زرقانی، محمد عبدالعظیم، مناهل العرفان فی علوم القرآن، جلد۱، صفحه ۴۱۱؛ جمعی از محققان، علوم القرآن عند المفسرین، جلد۲، صفحه ۱۴</ref> | ||
== منابع == | == منابع == | ||
| خط ۵۸: | خط ۶۰: | ||
{{قرآن کریم}} | {{قرآن کریم}} | ||
[[رده: | [[رده:علوم قرآنی]] | ||