قرآن در معارف مهدویت: تفاوت میان نسخه‌ها

==قرآن در آخرالزمان==

[[کتاب آسمانی]] [[مسلمانان]] که [[معجزه جاوید]] [[رسول مکرم اسلام]]، [[محمد مصطفی]]{{صل}} است و تا [[قیام قیامت]] باقی خواهد بود. [[قرآن]] به همراه [[اهل بیت]] [[رسول خدا]]{{صل}}، دو [[امانت]] گران‌بها و یادگاری است که [[رسول خدا]]{{صل}} پس از خود بر جای گذاشت تا [[امت]] او در مشکلات خود به این دو [[پناه]] ببرند. [[قرآن]] در [[آخرالزمان]] و [[دوران غیبت امام عصر]]{{ع}} مورد بی‌توجهی [[امت]] قرار خواهد گرفت و [[حضرت مهدی]]{{ع}} [[پس از ظهور]] [[قرآن]] را [[احیا]] می‌نماید. در [[روایات]] مختلف یاد شده است که چنان [[حقیقت قرآن]] در [[آخرالزمان]] مورد بی‌توجهی قرار می‌گیرد که وقتی [[امام زمان]]{{ع}} [[ظهور]] نموده و [[قرآن]] را بنا بر [[حقیقت]] آن بیان می‌کند، [[مردم]] تعجب نموده و می‌گویند این کتابی [[جدید]] است. در [[آخرالزمان]] [[مردم]] به [[قرآن]] فقط ظاهری و قشری می‌نگرند و در معانی [[حقیقی]] آن [[تدبر]] و [[تعقل]] نمی‌کنند، همانند [[خوارج]] که رو در روی [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} با [[قرآن]] [[احتجاج]] می‌نمودند.

[[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: "... در [[آخرالزمان]] گروهی [[قرآن]] می‌خوانند ولی فقط با زبانشان و [[قرآن]] از زبان آنان [[تجاوز]] نمی‌کند و در [[روایت]] دیگری حضرت فرمود در آن زمان [[قرآن]] را بسیار سبک خواهند شمرد"<ref>یأتی، ص ۲۶۹ و کنزل العمال، ج ۱۴، ص ۲۱۷ و بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۲۶۳.</ref>.

[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} فرمود: ".. [[عدالت]] در این [[امت]] برقرار خواهد بود تا زمانی که [[قاریان]] [[قرآن]] به سوی [[سلاطین]] [[جور]] متمایل نشوند..."<ref>غیبت نعمانی، ص ۲۴۸: {{متن حدیث|فَقَالَ الْهَرَبَ الْهَرَبَ فَإِنَّهُ لَا يَزَالُ عَدْلُ اللَّهِ مَبْسُوطاً عَلَى هَذِهِ الْأُمَّةِ مَا لَمْ يَمِلْ قُرَّاؤُهُمْ إِلَى أُمَرَائِهِم}}</ref>.

[[ابن عباس]] در [[حدیثی]] طولانی گفت: [[رسول خدا]] در کنار [[کعبه]]، در حالی که دست در حلقه درب [[کعبه]] داشت فرمود: "... در [[آخرالزمان]] گروهی خواهند آمد که [[قرآن]] را برای غیر [[خدا]] یاد می‌گیرند و با وسایل موسیقی و به صورت [[غنا]] می‌خوانند"<ref>بحارالأنوار، ج ۶، ص ۳۰۶.</ref>.

[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} فرمود: "به زودی زمانی خواهد آمد که [[حق]] مخفی‌ترین چیز نزد [[مردم]] است و [[باطل]] آشکارترین چیز در [[جامعه]]، [[دروغ]] بستن به [[خدا]] و [[رسول]] او بسیار شایع شود، اگر [[قرآن]] بر معنای [[حقیقی]] آن خوانده شود، بی‌ارزش‌ترین چیز نزد [[مردم]] است و اگر [[قرآن]] به معنای غیر [[حقیقی]] و بنابر امیال و [[هواهای نفسانی]] خوانده شود مورد استقبال قرار می‌گیرد و آن را قبول خواهند کرد..."<ref>یأتی، ص ۲۷۹.</ref>.

[[امام صادق]]{{ع}} در [[حدیثی]] فرمود: "در [[آخرالزمان]] [[قرآن]] در نزد [[مردم]] کهنه می‌شود و از روی هوی و [[هوس]] آن را توجیه و [[تأویل]] می‌کنند"<ref>روضه کافی: ح ۷.</ref>. همچنین فرمودند: "یکی از [[نشانه‌های ظهور]] آن است که شنیدن [[قرآن]] برای [[مردم]] سنگین است، اما حرف‌های [[باطل]] را به راحتی گوش می‌دهند، [[قرآن]] (از فرط بی‌توجهی) به کهنگی گراییده است و به میل و [[هوای نفس]] خود آن را معنی و [[تأویل]] می‌کنند. هر کسی که بدون [[دانش]] و بنابر نظر شخصی خود [[قرآن]] را [[تفسیر]] کند، اهل [[آتش]] خواهند بود و اگر تفسیری که کرده درست هم باشد، باز هم [[گناهکار]] خواهد بود"<ref>یأتی، ص ۵۶۶.</ref>.

[[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: "[[امت]] من به زودی به روزگاری دچار می‌شوند که از [[اسلام]] برای آنها جز یک اسم باقی نخواهد بود و از [[قرآن]] نیز جز یک نوشته چیزی بر جای نمی‌ماند. [[مردم]] آن زمان [[گمان]] می‌کنند که [[مسلمان]] هستند، اما در [[حقیقت]] دورترین افراد نسبت به [[اسلام]] هستند، مساجد آنان آباد است ولی در آن از [[هدایت]] و [[ایمان]] خبری نیست، دین‌شناسانی که در آن روزگار [[زندگی]] می‌کنند، بدترین [[علما]] بر روی [[زمین]] هستند، زیرا آنان خود منشأ [[فتنه‌ها]] هستند"<ref>بحارالانوار، ج ۱۸، ص ۱۴۶.</ref>. در [[آخرالزمان]] گروهی [[قرآن]] را وسیله‌ای برای [[تجارت]] قرار خواهند داد و [[آیات]] [[متشابه]] [[قرآن]] را در بحث‌های خود به کار می‌گیرند و از [[آیات محکم]] [[قرآن]] روی گردان هستند. [[قاریان]] [[قرآن]] بسیارند، اما عمل‌کنندگان به [[دستورات]] [[قرآن]] کمیابند، [[قرآن]] را وسیله‌ای برای جلب توجه دیگران می‌کنند و فقط در پی یادگیری الفاظ و کلمات [[قرآن]] هستند و [[حکمت]] و [[دانش]] [[حقیقی]] [[قرآن]] از قلب‌های [[مردم]] رخت برمی بندد"<ref>ر.ک: آخرالزمان پیش از ظهور.</ref>.<ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]. ص ۴۵۸.</ref>

==[[امام مهدی]] {{ع}} و احیای قرآن==

از دیگر مواردی که در [[روایات]] [[آخرالزمان]] بدان اشاره شده این است که وقتی [[حضرت مهدی]]{{ع}} [[قیام]] نماید، [[قرآن]] را دوباره [[احیا]] می‌نماید و حقایق فراموش شده و [[احکام]] [[قرآن]] که به کلی کنار گذاشته شده است را دوباره به [[اجرا]] می‌گذارد. این تغییر و تحولی که در [[فهم]] معانی عمیق [[قرآنی]] در میان [[مردم]] [[آخرالزمان]] پدید آمده است باعث می‌شود که وقتی [[حضرت قائم]]{{ع}} [[قرآن]] را بر [[حقیقت]] آن توضیح و [[تأویل]] می‌نماید، تعجب همگان را بر می‌انگیزد و گروهی نیز زبان به [[اعتراض]] می‌گشایند و می‌گویند: "این کتابی [[جدید]] است!" و گروهی نیز همان [[قرآنی]] را که در معانی و تأویلات دچار دگرگونی شده است دستاویز قرار داده و با حضرت به [[احتجاج]] برمی خیزند.

[[امام باقر]]{{ع}} فرمود: "زمانی که [[صاحب الامر]] [[حضرت مهدی]]{{ع}} [[قیام]] نماید، با مردمی سر و کار خواهد داشت که از [[مردم]] زمان [[جاهلیت]] (و مردمی که پیش از [[پیامبر]] به بت‌پرستی مشغول بودند) نادان‌تر خواهند بود؛ زیرا [[رسول خدا]]{{صل}} زمانی که به [[رسالت]] [[مبعوث]] شد، [[مردم]] سنگ و چوب را تراشیده و به [[عبادت]] آن می‌پرداختند، اما زمانی که [[حضرت قائم]]{{ع}} [[ظهور]] کند با مردمی روبرو می‌شود که [[آیات قرآن]] را علیه حضرت [[تأویل]] می‌کنند و برای [[تکذیب]] کردن آن جناب به کار می‌برند"<ref>غیبت نعمانی، ص ۲۹۷.</ref>.

[[حضرت مهدی]]{{ع}} [[قرآنی]] را که [[امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]]{{ع}} پس از [[رحلت]] [[رسول خدا]]{{صل}} جمع‌آوری نموده است، آشکار می‌کند و [[مردم]] را به [[تعلیم]] آن فراخواهد می‌خواند. [[قرآن]] [[حضرت علی]]{{ع}} [[قرآنی]] است که [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} پس از [[رحلت]] [[رسول خدا]] به جمع‌آوری آن اهتمام ورزید. ایشان پس از [[رحلت]] [[رسول خدا]] عبا بر دوش نیفکند و لباس‌های رسمی بر تن نمود تا وقتی که از گردآوری [[آیات الهی]] فارغ شد. آن قرآن را که در دو جزو نوشته شده بود، در پارچه‌ای پیچید و به [[مسجد]] [[رسول خدا]] آورد و به [[مردم]] عرضه داشت و فرمود: این قرانی است که من کلمه به کلمه آن گونه که بر [[حضرت محمد]]{{صل}} نازل شده است جمع نموده‌ام. اما [[مردم]] [[نادان]] آن زمان [[قرآن]] حضرت را قبول ننمودند و گفتند: ما به قرآن تو احتیاجی نداریم! حضرت آن [[قرآن]] را پیچید و به خانه برد و فرمود: دیگر این [[قرآن]] را هرگز نخواهید دید. این قرآن از امانت‌های [[امامت]] است و دست به دست از امامی به [[امام]] دیگر می‌رسد و در [[زمان ظهور حضرت مهدی]]{{ع}} آشکار خواهد شد. در این [[قرآن]] تمام [[آیات قرآن]] آن گونه که بر [[رسول خدا]] نازل شده است و به همان ترتیب و با تمام تفسیرها و تأویل‌ها و‌شأن نزول‌ها نوشته شده است<ref>نجم الثاقب، ص ۱۵۱.</ref>.

در روایتی دیگر نیز [[نقل]] شده است که [[عمر]] در زمان [[استخلاف]] خود از [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} خواست که آن [[قرآن]] را دوباره بیاورد تا اینکه [[مردم]] با [[تمسک]] به آن متحد شوند. اما [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} فرمود: هرگز! چنین چیزی اصلاً امکان‌پذیر نیست! زیرا من در زمان [[ابوبکر]] آن را به میان [[مردم]] آوردم تا [[حجت]] بر شما [[مردم]] تمام باشد و [[روز قیامت]] زبان به [[اعتراض]] نگشایید و نگویید: ما اطلاعی از آن [[قرآن]] نداشتیم و کسی به ما نشان نداد؛ همانا آن [[قرآنی]] که نزد من است جز اوصیای [[پاک]] من بدان دسترسی نخواهند داشت. [[عمر]] گفت: آیا زمان مشخصی برای آشکار شدن آن [[قرآن]] وجود دارد؟ [[حضرت امیرالمؤمنین]]{{ع}} فرمود: بلی، زمانی که [[حضرت قائم]] که از [[فرزندان]] من است، [[قیام]] نماید، آن [[قرآن]] را نمایان خواهد کرد و [[مردم]] را بدان [[دعوت]] می‌نماید و [[احکام]] را بر طبق آن [[قرآن]] به [[اجرا]] خواهد گذاشت<ref>تفسیر کنز الدقائق: سوره واقعه تفسیر آیه ۶۳، ۷۹: {{متن حدیث|"هيهات، ليس إلى ذلك سبيل، إنّما جئت به إلى أبي بكر لتقوم الحجة عليكم و لا تقولوا يوم القيامة: إنّا كنّا عن هذا غافلين، أو تقولوا: ما جئتنا به، فإنّ القرآن الّذي عندي‏ لا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ‏ و الأوصياء من ولدي. فقال عمر: فهل وقت لإظهاره معلوم؟ قال (عليه السّلام): نعم، إذا قام القائم من ولدي يظهره و يحمل النّاس عليه، فتجري السّنّة به"}}</ref>.

[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} می‌فرماید: "گویا می‌بینم که برخی از [[شیعیان]] [[عجم]] در [[مسجد کوفه]] جمع شده‌اند و [[خیمه]] برپا نموده و به [[مردم]] [[قرآن]] می‌آموزند، [[قرآنی]] که به ترتیب [[نزول]] جمع‌آوری شده است..."<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۶۴: {{متن حدیث|"كَأَنِّي بِالْعَجَمِ فَسَاطِيطُهُمْ فِي مَسْجِدِ الْكُوفَةِ يُعَلِّمُونَ النَّاسَ الْقُرْآنَ كَمَا أُنْزِل"}}</ref>. [[دانش]] [[حقیقی]] [[قرآن]] در [[زمان ظهور]] حضرت همه جا را فرا خواهد گرفت و همه [[مردم]] از منبع لایزال [[آیات الهی]] بهره‌مند خواهند شد و [[علوم]] [[حقیقی]] [[قرآن]] فقط مخصوص دانش‌پژوهان نخواهد بود. [[امام باقر]]{{ع}} در این زمینه می‌فرماید: در زمان [[حضرت حجت]]{{ع}} چنان [[علم]] گسترش خواهد یافت که [[مردم]] از [[دانش]] یکدیگر مستغنی خواهند بود و حتی زن‌های داخل خانه نیز بر اساس [[قرآن]] و [[احادیث]] [[حکم خدا]] را تشخیص می‌دهند و در خانه خود بدان [[حکم]] خواهند نمود<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۲ و نجم الثاقب: باب سوم، فصل دوم:</ref>.<ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]. ص ۴۵۸.</ref>

به فرموده [[حضرت علی]]{{ع}}، [[امام زمان]]{{ع}} رأی‌ها را به [[قرآن]] بازمی‌گرداند، پس از آنکه [[قرآن]] را به رأی‌های خود بازگردانده باشند<ref>نهج البلاغه، فیض الاسلام، خطبه ۱۳۸: {{متن حدیث|وَ يَعْطِفُ الرَّأْيَ عَلَى الْقُرْآنِ، إِذَا عَطَفُوا الْقُرْآنَ عَلَى الرَّأْيِ}}</ref>. این [[کلام]] حضرت، روشن می‌کند که [[اندیشه]] [[دینی]] [[پیش از ظهور]]، گاهی براساس [[هوس‌ها]] و [[منافع]] شخصی شکل می‌گیرد و [[عالمان]] دنیامدار، اصول و [[فروع]] [[دینی]] و [[آیات]] [[وحی]] را به دلخواه [[تفسیر]] و [[تأویل]] می‌کنند، چنان‌که [[احادیث]] دیگری نیز، به این تصریح دارد. [[حضرت امیر]]{{ع}} می‌فرماید: "[[مهدی]]{{ع}}، [[کتاب و سنت]] مرده را زنده می‌کند"<ref>نهج البلاغه، فیض الاسلام، خطبه ۱۳۸: {{متن حدیث|"يُحْيِي مَيِّتَ الْكِتَابِ وَ السُّنَّةِ"}}</ref>.

در عصر [[حکومت]] حضرت، [[آموزش]] [[قرآن]] و مفاهیم [[دینی]] به‌طور چشم‌گیری گسترش می‌یابد و [[مردم]] به [[عبادت]] و [[دین]] روی می‌آورند<ref>عقد الدرر، ص۱۵۹.</ref>. [[امیر مؤمنان علی]]{{ع}} می‌فرماید: "گویا شیعیانم را می‌بینم که در [[مسجد کوفه]] گرد آمده‌اند و با برپایی چادرهایی، [[مردم]] را به همان ترتیبی که [[قرآن]] فرود آمده بود، [[آموزش]] می‌دهند"<ref>غیبة نعمانی، ص ۳۱۸؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۶۴.</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} می‌فرماید: "گویا می‌بینم که [[شیعیان]] [[علی]]{{ع}} قرآن‌ها را در دست دارند و [[مردم]] را [[آموزش]] می‌دهند"<ref>غیبة نعمانی، ص ۳۱۸.</ref> و [[امام باقر]]{{ع}} می‌فرماید: "در روزگار [[حضرت مهدی]]{{ع}}، به اندازه‌ای به شما [[حکمت]] و [[فهم]] داده خواهد شد که یک [[زن]] در خانه‌اش، برطبق [[قرآن]] و [[سنت پیامبر]]{{صل}} [[قضاوت]] می‌کند"<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۲.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۵۵۶.</ref>

==آیات دال بر [[امام مهدی]] {{ع}}==

در [[قرآن کریم]] [[آیات]] بسیاری وجود دارد که دلالت بر امر [[ظهور]] حضرت و [[رجعت]] و حوادث [[زمان ظهور]] آن جناب می‌کند. برخی از این [[آیات]] عبارت‌اند از:  

###و در روایتی دیگر [[امام]] [[موسی بن جعفر]]{{ع}} فرمود: این [[آیه]] به این معنی است: اگر زمانی رسید که امامتان از میان شما [[غایب]] شود و ندانید که او در کجا می‌باشد؟ چه کسی می‌تواند [[امام]] آشکار را برای شما بیاورد؛ امامی که خبرهای [[آسمان]] و [[زمین]] و [[حلال]] و [[حرام]] [[خداوند]] را برای شما بیان می‌کند. آنگاه حضرت فرمود: به [[خدا]] [[سوگند]] که [[تأویل]] این [[آیه]] هنوز فرا نرسیده است (یعنی [[تأویل]] این [[آیه]] مربوط به زمان [[امام دوازدهم]] می‌باشد).  

#[[سوره]] نحل

##{{متن قرآن| أَفَأَمِنَ الَّذِينَ مَكَرُواْ السَّيِّئَاتِ أَن يَخْسِفَ اللَّهُ بِهِمُ الأَرْضَ أَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذَابُ مِنْ حَيْثُ لاَ يَشْعُرُونَ}}<ref>نحل / ۴۵.</ref>؛ (آنانکه با [[کردار زشت]] خود به مکرها می‌اندیشند، آیا از این [[بلا]] ایمنند که ناگاه [[خدا]] همه را به [[زمین]] فرو برد، یا از جایی که اصلاً [[گمان]] نمی‌کنند، عذابی بر آنان برسد؟

###[[امام باقر]]{{ع}} فرمود: [[ائمه طاهرین]]{{عم}} در این [[دنیا]] محکوم و [[مظلوم]] قرار گرفتند، اما مردی از آنان [[قیام]] خواهد کرد و [[سیصد و سیزده]] تن مرد [[فداکار]] وی را [[همراهی]] خواهند نمود. [[پرچم]] [[رسول خدا]] به اوست و به سوی [[مدینه]] در حرکت هستند. زمانی که از [[سرزمین بیداء]] می‌گذرند، می‌فرماید: این جا سرزمینی است که [[خداوند]] آن [[دشمنان]] را به [[زمین]] فرو خواهد برد<ref>تفسیر عیاشی.</ref>.

###[[تفسیر]] این [[آیه]] بر [[خسف]] [[لشکریان]] [[سفیانی]] در [[سرزمین بیداء]] دلالت دارد که آنان در پی [[جنگ]] با [[حضرت مهدی]]{{ع}} از [[مدینه]] به طرف [[مکه]] رهسپار می‌شوند، اما در [[سرزمین بیداء]] به [[امر الهی]] [[زمین]] همه آنان را خواهد بلعید و فقط دو تن از آنان باقی می‌مانند تا خبر نابودی‌شان را ببرند<ref>ر.ک: سفیانی، بیداء.</ref>.  

##{{متن قرآن| وَأَقْسَمُواْ بِاللَّهِ جَهْدَ أَيْمَانِهِمْ لاَ يَبْعَثُ اللَّهُ مَن يَمُوتُ بَلَى وَعْدًا عَلَيْهِ حَقًّا وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لاَ يَعْلَمُونَ}}<ref>نحل / ۳۸.</ref>؛ (آنان سوگندهای [[سختی]] به [[خدا]] یاد می‌کنند که [[خداوند]] مردگان را زنده نمی‌کند! البته که زنده می‌کند، و این [[وعده]] حقی است که حتماً شدنی خواهد بود، اما بیشتر [[مردم]] این را نمی‌دانند.  

###[[امام صادق]]{{ع}} به [[ابوبصیر]] فرمود: ای [[ابوبصیر]]! [[عامه]] [[مردم]] درباره این [[آیه]] چه می‌گویند؟! [[ابوبصیر]] عرض کرد: [[مردم]] در معنی این [[آیه]] می‌گویند: "[[مشرکان]] به زعم [[باطل]] خود نزد [[پیامبر]] به [[خدا]] قسم یاد می‌کنند که مردگان دوباره برانگیخته نخواهند شد". [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: نابود [[باد]] کسی که چنین [[گمان]] می‌کند! از آنان بپرسند که آیا [[مشرکان]] به [[خدا]] قسم می‌خورند یا به لات و عزی!؟ [[ابوبصیر]] پرسید: پس معنای این [[آیه]] را به من [[تعلیم]] دهید. حضرت فرمود: ای [[ابوبصیر]]! هر گاه [[حضرت قائم]]{{ع}} [[قیام]] نماید. برخی از [[شیعیان]] ما را از قبرهایشان برمی‌انگیزد و برپا می‌دارد، در حالی که شمشیرهایشان را بر دوش نهاده‌اند و این خبر به گروهی از [[شیعیان]] آن دوران می‌رسد، تعجب نموده و می‌گویند: آیا فلان شخص و فلان شخص از [[گور]] خویش زنده شده و بیرون آمده‌اند و با [[حضرت قائم]]{{ع}} همراه شده‌اند؟! این خبر به مسلمانانی که به ما [[ایمان]] ندارد، نیز می‌رسد و [[شیعیان]] را [[استهزاء]] می‌کنند و می‌گویند: "ای گروه [[شیعیان]]، چه [[قدر]] [[دروغگو]] هستید، اکنون که [[دولت]] شما برقرار شده است، باز هم از [[دروغگویی]] دست برنمی‌دارید؟ به [[خدا]] قسم آنان زنده نشده‌اند و برانگیخته نشده‌اند" [[خداوند]] در این [[آیه]] سخن آنان را حکایت می‌کند، نه سخن [[مشرکین]] را.  

#[[سوره نمل]]  

##{{متن قرآن| أَمَّن يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَيَكْشِفُ السُّوءَ وَيَجْعَلُكُمْ خُلَفَاء الأَرْضِ}}<ref>نمل / ۶۲.</ref>؛ (یا آن کسی که دعای [[مضطران]] را به [[اجابت]] می‌رساند و [[رنج]] را از آنان برطرف می‌سازد و شما را [[جانشینان]] اهل [[زمین]] قرار می‌دهد).

###[[امام صادق]]{{ع}} فرمود: این [[آیه شریفه]] درباره [[حضرت قائم]]{{ع}} نازل شده است. به [[خدا]] [[سوگند]] که او همان "[[مضطر]]" است که دو رکعت [[نماز]] در [[مقام]] [[حضرت ابراهیم]]{{ع}}، در [[مسجد الحرام]] به جای می‌آورد و [[خداوند]] را می‌خواند، سپس [[پروردگار]] او را [[اجابت]] می‌نماید و گرفتاری او را برطرف می‌سازد و آنان را در [[زمین]] [[خلیفه]] و [[جانشین]] خود می‌سازد<ref>تفسیر قمی.</ref>.

##{{متن قرآن| وَإِذَا وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ أَخْرَجْنَا لَهُمْ دَابَّةً مِّنَ الأَرْضِ تُكَلِّمُهُمْ أَنَّ النَّاسَ كَانُوا بِآيَاتِنَا لا يُوقِنُونَ * وَيَوْمَ نَحْشُرُ مِن كُلِّ أُمَّةٍ فَوْجًا مِّمَّن يُكَذِّبُ بِآيَاتِنَا فَهُمْ يُوزَعُونَ}}<ref>نمل / ۸۳ - ۸۲.</ref>؛ (زمانی که [[وعده]] [[عذاب]] [[کافران]] به وقوع بپیوندد، [[جنبنده‌ای از زمین]] برآوریم که با [[مردم]] سخن می‌گوید، به [[راستی]] که [[مردم]] به نشانه‌های ما [[یقین]] ندارند. روزی است که از هر دو [[امت]] گروهی را که نشانه‌های ما را [[دروغ]] می‌پنداشتند برمی‌انگیزانیم و آنان را برای سؤال و جواب باز خواهیم داشت) این [[آیات]] درباره وقوع [[رجعت]] در [[زمان قیام]] [[حضرت قائم]]{{ع}} است. در آن روز [[دابة الأرض]] یعنی [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} دوباره به [[دنیا]] باز خواهد گشت و گروهی از [[مؤمنان]] و برخی از [[کافران]] نیز زنده می‌شوند و [[کفار]] به جزای [[اعمال]] ناشایست خود خواهد رسید<ref>تفسیر قمی، ر.ک: دابة الأرض، رجعت.</ref>.  

#[[سوره نور]]  

##{{متن قرآن| وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُم فِي الأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَى لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا يَعْبُدُونَنِي لا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئًا وَمَن كَفَرَ بَعْدَ ذَلِكَ فَأُولَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ}}<ref>  خداوند به کسانی از شما که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته کرده‌اند وعده داده است که آنان را به یقین در زمین جانشین می‌گرداند- چنان که کسانی پیش از آنها را جانشین گردانید- و بی‌گمان دینی را که برای آنان پسندیده است برای آنها استوار می‌دارد و (حال) آنان را از پس هراس به آرامش بر می‌گرداند؛ (آنان) مرا می‌پرستند و چیزی را شریک من نمی‌گردانند و کسانی که پس از این کفر ورزند نافرمانند؛ سوره نور، آیه۵۵.</ref>؛ ([[خداوند]] به کسانی که از شما [[ایمان]] آورده و [[عمل صالح]] پیشه می‌سازند [[وعده]] داده است که آنها را در [[زمین]] [[نماینده]] خود گرداند، آنگونه که در گذشته نیز افرادی را [[جانشین]] خود ساخته بود و دینشان را برای آنان برمی‌گزیند و ثابت می‌دارد و ترسشان را به [[امنیت]] مبدل می‌سازد و این افراد کسانی‌اند که هیچ‌گاه به من [[شرک]] نیاورده‌اند) این [[آیه]] نیز درباره [[حضرت مهدی موعود]]{{ع}} و [[یاران]] اوست که [[پس از ظهور]] مالکان [[زمین]] خواهند بود و از سوی [[خدا]] [[حکومت]] خواهند کرد و [[جانشین]] [[الهی]] [[قائم آل محمد]]{{ع}} است<ref>تفسیر قمی.</ref>.  

#[[سوره]] [[هود]]  

##{{متن قرآن| وَلَئِنْ أَخَّرْنَا عَنْهُمُ الْعَذَابَ إِلَى أُمَّةٍ مَّعْدُودَةٍ لَّيَقُولُنَّ مَا يَحْبِسُهُ أَلاَ يَوْمَ يَأْتِيهِمْ لَيْسَ مَصْرُوفًا عَنْهُمْ وَحَاقَ بِهِم مَّا كَانُواْ بِهِ يَسْتَهْزِؤُونَ}}<ref>هود / ۸.</ref>؛ (زمانی که ما [[عذاب]] [[کافران]] را تا رسیدن آن عده مشخص به تأخیر اندختیم، آنان می‌گویند: چه چیز موجب تأخیر [[عذاب]] شده است؟ اما بدانید! زمانی که [[عذاب]] آنان فرا رسد هرگز آن [[عذاب]] از آنان برداشته نخواهد شد و آنچه را که مسخره می‌کردند آنان را فرا خواهد گرفت).

###[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} فرمود: "أمة معدوده" افراد مشخص و شمارش شده، [[یاران خاص]] [[حضرت مهدی]]{{ع}} هستند که [[سیصد و سیزده]] نفر هستند و این عذابی که از [[کافران]] به تأخیر افتاده است، عذابی است که پس از [[قیام قائم]]{{ع}} آنان را گرفتار خواهد کرد<ref>تفسیر قمی.</ref>.  

##{{متن قرآن| وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ فَاخْتُلِفَ فِيهِ وَلَوْلاَ كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِن رَّبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ وَإِنَّهُمْ لَفِي شَكٍّ مِّنْهُ مُرِيبٍ}}<ref>هود / ۱۱۰.</ref>؛ (محققاً ما کتاب [[تورات]] را برای [[موسی]] فرستادیم، آنگاه در آن [[اختلاف]] کردند و اگر [[مشیت]] سابقه [[حق تعالی]] نبود، میان آنان [[حکم]] می‌شد و این [[مردم]] همیشه در [[شک]] هستند و بر تردید دچارند).  

###[[امام باقر]]{{ع}} فرمود: این [[امت]] نیز مانند [[بنی اسرائیل]] درباره [[معانی قرآن]] [[اختلاف]] خواهند کرد چنانکه درباره کتابی که همراه [[حضرت قائم]]{{ع}} است نیز [[اختلاف]] می‌کنند و بسیاری از [[مردم]] آن کتاب را [[انکار]] خواهند کرد و [[حضرت قائم]]{{ع}} تمام منکران را گردن خواهد زد و اگر [[حضرت قائم]]{{ع}} رعایت [[مشیت الهی]] را نمی‌نمود یک تن از آنان را باقی نمی‌گذاشت.  

#[[سوره]] [[یونس]]  

##{{متن قرآن| وَيَقُولُونَ لَوْلاَ أُنزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِّن رَّبِّهِ فَقُلْ إِنَّمَا الْغَيْبُ لِلَّهِ فَانتَظِرُواْ إِنِّي مَعَكُم مِّنَ الْمُنتَظِرِينَ}}<ref>یونس / ۲۰.</ref>؛ ([آن [[کافران]] از روی] می‌گویند: کاش نشانه‌ای از پروردگارش بر او فرود می‌آمد، اما تو بگو همانا [[غیب]] مخصوص خداست، [[انتظار]] بکشید که من هم همراه شما به [[انتظار]] نشسته‌ام)<ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]. ص ۴۵۸.</ref>.