←اعجاز قرآن در بلاغت
| خط ۲۳: | خط ۲۳: | ||
کلمه [[فصیح]] عبارتی است که واژگان آن، علاوه بر [[فصاحت]]، هماهنگی و تناسب کامل با یکدیگر داشته و از هرگونه تعقید و پیچیدگی مصون باشد. برای نمونه: {{متن قرآن|وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ ابْنَيْ آدَمَ بِالْحَقِّ إِذْ قَرَّبَا قُرْبَانًا فَتُقُبِّلَ مِن أَحَدِهِمَا وَلَمْ يُتَقَبَّلْ مِنَ الآخَرِ قَالَ لَأَقْتُلَنَّكَ قَالَ إِنَّمَا يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ}}<ref>و برای آنان داستان دو پسر آدم (هابیل و قابیل) را به درستی بخوان! که قربانییی پیش آوردند اما از یکی از آن دو پذیرفته شد و از دیگری پذیرفته نشد، (قابیل) گفت: بیگمان تو را خواهم کشت! (هابیل) گفت: خداوند تنها از پرهیزگاران میپذیرد؛ سوره مائده، آیه۲۷.</ref> حرف قاف که از حروف سنگین به شمار میآید، ۱۱ بار در این [[آیه]] تکرار شده است، بااین حال، تألیف مناسب این حروف با حروف خفیفی مانند "باء" و "لام" مانع بروز هرگونه سنگینی شده است. | کلمه [[فصیح]] عبارتی است که واژگان آن، علاوه بر [[فصاحت]]، هماهنگی و تناسب کامل با یکدیگر داشته و از هرگونه تعقید و پیچیدگی مصون باشد. برای نمونه: {{متن قرآن|وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ ابْنَيْ آدَمَ بِالْحَقِّ إِذْ قَرَّبَا قُرْبَانًا فَتُقُبِّلَ مِن أَحَدِهِمَا وَلَمْ يُتَقَبَّلْ مِنَ الآخَرِ قَالَ لَأَقْتُلَنَّكَ قَالَ إِنَّمَا يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ}}<ref>و برای آنان داستان دو پسر آدم (هابیل و قابیل) را به درستی بخوان! که قربانییی پیش آوردند اما از یکی از آن دو پذیرفته شد و از دیگری پذیرفته نشد، (قابیل) گفت: بیگمان تو را خواهم کشت! (هابیل) گفت: خداوند تنها از پرهیزگاران میپذیرد؛ سوره مائده، آیه۲۷.</ref> حرف قاف که از حروف سنگین به شمار میآید، ۱۱ بار در این [[آیه]] تکرار شده است، بااین حال، تألیف مناسب این حروف با حروف خفیفی مانند "باء" و "لام" مانع بروز هرگونه سنگینی شده است. | ||
===[[اعجاز قرآن]] در [[بلاغت]]=== | ===[[اعجاز قرآن]] در [[بلاغت قرآن|بلاغت]]=== | ||
[[کلام]] [[بلیغ]]، [[کلامی]] است که افزون بر [[فصاحت]]، تمام ویژگیهای آن، از جهت ایجاز و اطناب و وصل و فصل و تقدیم و تأخیر و تأکید و... با مقتضای حال مخاطب و فضای تخاطب هماهنگ و متناسب باشد و متضمن معانی بلند و عمیق باشد. برای نمونه: {{متن قرآن|وَلاَ تَقْتُلُواْ أَوْلادَكُم مِّنْ إِمْلاقٍ نَّحْنُ نَرْزُقُكُمْ وَإِيَّاهُمْ}}<ref>و فرزندانتان را از ناداری نکشید؛ ما به شما و آنان روزی میرسانیم؛ سوره انعام، آیه۱۵۱.</ref>، {{متن قرآن|وَلاَ تَقْتُلُواْ أَوْلادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلاقٍ نَّحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَإِيَّاكُم}}<ref>و فرزندانتان را از ترس ناداری مکشید، ما به آنان و شما روزی میدهیم؛ سوره اسراء، آیه۳۱.</ref>. دو تفاوت در [[آیات]] مذکور وجود دارد: یکی در تعبیرهای {{متن قرآن|مِّنْ إِمْلاقٍ}} و {{متن قرآن|خَشْيَةَ إِمْلاقٍ}} است و دیگری در تقدم و تأخر روزی دادن [[والدین]] و [[فرزندان]] {{متن قرآن|إِيَّاكُم}} و {{متن قرآن|إِيَّاهُمْ}}. | [[کلام]] [[بلیغ]]، [[کلامی]] است که افزون بر [[فصاحت]]، تمام ویژگیهای آن، از جهت ایجاز و اطناب و وصل و فصل و تقدیم و تأخیر و تأکید و... با مقتضای حال مخاطب و فضای تخاطب هماهنگ و متناسب باشد و متضمن معانی بلند و عمیق باشد. برای نمونه: {{متن قرآن|وَلاَ تَقْتُلُواْ أَوْلادَكُم مِّنْ إِمْلاقٍ نَّحْنُ نَرْزُقُكُمْ وَإِيَّاهُمْ}}<ref>و فرزندانتان را از ناداری نکشید؛ ما به شما و آنان روزی میرسانیم؛ سوره انعام، آیه۱۵۱.</ref>، {{متن قرآن|وَلاَ تَقْتُلُواْ أَوْلادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلاقٍ نَّحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَإِيَّاكُم}}<ref>و فرزندانتان را از ترس ناداری مکشید، ما به آنان و شما روزی میدهیم؛ سوره اسراء، آیه۳۱.</ref>. دو تفاوت در [[آیات]] مذکور وجود دارد: یکی در تعبیرهای {{متن قرآن|مِّنْ إِمْلاقٍ}} و {{متن قرآن|خَشْيَةَ إِمْلاقٍ}} است و دیگری در تقدم و تأخر روزی دادن [[والدین]] و [[فرزندان]] {{متن قرآن|إِيَّاكُم}} و {{متن قرآن|إِيَّاهُمْ}}. | ||