علمآموزی اهل بیت در حدیث: تفاوت میان نسخهها
←روایات امام باقر و امام صادق{{ع}}
| خط ۲۸: | خط ۲۸: | ||
[[امام زین العابدین]]{{ع}} نیز حدود دو سال دوره جد بزرگوارش [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} و پس از آن دوره [[امامت]] عموی گرامیاش امام مجتبی{{ع}} به و سپس دورۀ امامت پدر بزرگوار خود امام حسین{{ع}} را [[درک]] کرده بود<ref>ر.ک: محمد بن محمد مفید، الارشاد، تصحیح موسسة آل البیت، ج۲، ص۱۳۷؛ فضل بن حسن طبرسی، اعلام الوری أعلام الهدی، ج۱، ص۴۸۰.</ref>. بنابراین طبیعی است که آن [[حضرت]] نیز همانند [[امامان]] پیشین، علوم و [[معارف الهی]] را از امامان پیشین خود آموخته باشد. آن حضرت در روایتی، [[ائمه]]{{عم}} را [[وارثان علوم پیامبر]] [[اکرم]]{{صل}} معرفی کرده است<ref>ر.ک: محمد بن حسن صفار، بصائر الدرجات، ص۱۲۰؛ فرات بن ابراهیم فرات کوفی، تفسیر فرات الکوفی) ص۲۸۳؛ حسن بن محمد دیلمی، غرر الأخبار، ص۳۰۰.</ref>. این گونه [[روایات]] نیز میتوانند مؤیدی بر [[علمآموزی]] [[ائمه]]{{عم}} باشند<ref>وراثت علمی، اعم از علمآموزی است و میتواند افزون بر آن، از طریق به ارث گذاشتن کتابهای ویژه یا کنایه از رسیدن به مقام امامت و جانشینی باشد که در فرض سوم، امام با رسیدن به آن مقام میتواند علوم الهی را به شیوههای مختلف، مانند الهام دریافت کند. بنابراین روایاتی که بر وراثت به عنوان یک شیوه انتقال و دریافت علوم ائمه{{ع}} دلالت دارند، میتوانند به این شیوهها - به طور مانعة الخلو۔ دلالت داشته باشند. طبیعی است در صورتی که در یک روایت شاهدی بر یکی از این سه مورد باشد، دلالت آن معین خواهد شد؛ اما در فرض نبودن قرینه، این گونه روایات میتوانند مؤید - نه دلیل - بر علمآموزی، با دو شیوه دیگر یاد شده باشند.</ref>.<ref>[[سید علی هاشمی (زاده ۱۳۵۲)|هاشمی، سید علی]]، [[ماهیت علم امام بررسی تاریخی و کلامی (کتاب)|ماهیت علم امام بررسی تاریخی و کلامی]]، ص ۱۶۵.</ref> | [[امام زین العابدین]]{{ع}} نیز حدود دو سال دوره جد بزرگوارش [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} و پس از آن دوره [[امامت]] عموی گرامیاش امام مجتبی{{ع}} به و سپس دورۀ امامت پدر بزرگوار خود امام حسین{{ع}} را [[درک]] کرده بود<ref>ر.ک: محمد بن محمد مفید، الارشاد، تصحیح موسسة آل البیت، ج۲، ص۱۳۷؛ فضل بن حسن طبرسی، اعلام الوری أعلام الهدی، ج۱، ص۴۸۰.</ref>. بنابراین طبیعی است که آن [[حضرت]] نیز همانند [[امامان]] پیشین، علوم و [[معارف الهی]] را از امامان پیشین خود آموخته باشد. آن حضرت در روایتی، [[ائمه]]{{عم}} را [[وارثان علوم پیامبر]] [[اکرم]]{{صل}} معرفی کرده است<ref>ر.ک: محمد بن حسن صفار، بصائر الدرجات، ص۱۲۰؛ فرات بن ابراهیم فرات کوفی، تفسیر فرات الکوفی) ص۲۸۳؛ حسن بن محمد دیلمی، غرر الأخبار، ص۳۰۰.</ref>. این گونه [[روایات]] نیز میتوانند مؤیدی بر [[علمآموزی]] [[ائمه]]{{عم}} باشند<ref>وراثت علمی، اعم از علمآموزی است و میتواند افزون بر آن، از طریق به ارث گذاشتن کتابهای ویژه یا کنایه از رسیدن به مقام امامت و جانشینی باشد که در فرض سوم، امام با رسیدن به آن مقام میتواند علوم الهی را به شیوههای مختلف، مانند الهام دریافت کند. بنابراین روایاتی که بر وراثت به عنوان یک شیوه انتقال و دریافت علوم ائمه{{ع}} دلالت دارند، میتوانند به این شیوهها - به طور مانعة الخلو۔ دلالت داشته باشند. طبیعی است در صورتی که در یک روایت شاهدی بر یکی از این سه مورد باشد، دلالت آن معین خواهد شد؛ اما در فرض نبودن قرینه، این گونه روایات میتوانند مؤید - نه دلیل - بر علمآموزی، با دو شیوه دیگر یاد شده باشند.</ref>.<ref>[[سید علی هاشمی (زاده ۱۳۵۲)|هاشمی، سید علی]]، [[ماهیت علم امام بررسی تاریخی و کلامی (کتاب)|ماهیت علم امام بررسی تاریخی و کلامی]]، ص ۱۶۵.</ref> | ||
===[[ | ===روایات [[امام باقر]] و [[امام صادق]]{{ع}}=== | ||
[[روایات]] متعددی از [[امام باقر]] و امام صادق{{ع}} بر این نکته تأکید دارند که ائمه{{عم}} از [[رسول خدا]]{{صل}} و [[امامان]] پیشین، [[علوم الهی]] و ویژهای را دریافت کرده بودند. این روایات، [[تواتر معنوی]] دارند و افزون بر [[اثبات]] محتوای خود، [[ضعف]] سندی برخی روایات دیگر را نیز جبران میکنند. | [[روایات]] متعددی از [[امام باقر]] و امام صادق{{ع}} بر این نکته تأکید دارند که ائمه{{عم}} از [[رسول خدا]]{{صل}} و [[امامان]] پیشین، [[علوم الهی]] و ویژهای را دریافت کرده بودند. این روایات، [[تواتر معنوی]] دارند و افزون بر [[اثبات]] محتوای خود، [[ضعف]] سندی برخی روایات دیگر را نیز جبران میکنند. | ||