بوسیدن ضریح‌: تفاوت میان نسخه‌ها

*البته رعایت این [[ادب]] و [[استحباب]]، وقتی است که ازدحام جمعیت نباشد و عمل به آن مزاحمتی بر دیگران نداشته باشد و فشار نیاورد، یا حال [[معنوی]] [[زائر]] را به هم نزند. چه بسا یک کار [[مستحب]]، در شرایطی تبدیل به امر غیر مطلوب می‌گردد. مثل بوسیدن [[حجرالأسود]] که در شرایط [[خلوت]] و عادی بسیار [[پسندیده]] است، ولی در ازدحام جمعیت بوسیدن یا لمس آن، به قیمت له کردن دیگران یا [[اذیت]] و [[آزار]]، روا نیست. در شرایط ازدحام در [[حرم‌ها]] بهتر آن است که [[انسان]] کناری بایستد و با فاصله و حالت [[آرامش]] خود و [[راحتی]] دیگران [[زیارتنامه]] بخواند و این [[تصور]] عوامانه را که اگر دست به [[ضریح]] نرسد [[زیارت]] قبول نیست، از [[ذهن]] خود بیرون کند. کسی هم که کنار [[ضریح]] می‌‌رود و لمس می‌کند یا بوسه بر آن می‌زند، خوب است که توقف نکند و [[فرصت]] و امکانی برای دیگران هم بدهد که به این [[فیض]] برسند و استفاده از [[ضریح]] را [[حق]] اختصاصی خویش نشمارد<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۷، ۳۴۸.</ref>.

*بوسیدن [[ضریح]]، نوعی ابراز [[عشق]] و علاقه به صاحب [[قبر]] است. بوسه بر درگاه و درها و دیوارها و [[ضریح]] و سنگ [[قبر]]، به خاطر انتسابِ اینها به آن چهره‌های [[محبوب]] است، وگرنه سنگ و چوب و آهن خود به خود قداستی ندارند. ببوس ای خواهرم [[قبر]] [[برادر]] [[شهادت]]، سنگ را بوسیدنی کردآنان که به رمز و [[راز]] این قضیه توجه ندارند، [[شیعه]] را بر این ابراز ارادت مورد [[انتقاد]] قرار می‌دهند، درحالی که شوقِ به [[محبوب]] است که هرچه را به آنها منسوب است، در نظر مُحبّ، [[عزیز]] و [[دوست]] داشتنی می‌سازد<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۷، ۳۴۸.</ref>.

== منابع ==