توسل در معارف و سیره سجادی: تفاوت میان نسخه‌ها

در آموزه‌های [[صحیفه]]<ref>نیایش چهل‌و‌دوم.</ref> تمسّک به [[آیات قرآن]] و [[پیروی]] از آنها خود از اسباب و وسایل مهم [[رشد]] و [[ترقی]] به منازل بالای [[کرامت]] شمرده شده است.

از منظر [[امام]]{{ع}} یکی از موانع برخورداری از توسل و [[تقرب]] دنیازدگی است. از این‌رو به [[خدا]] عرض می‌کند: «خداوندا، [[محبت]] این [[جهان]] [[پست]] را که [[راه]] مرا از دست یافتن به خیراتی که در نزد توست می‌بندد و چون خواهم که به سوی تو آیم، سد راه من می‌شود و از تقرب به درگاه تو [[غافل]] می‌گرداند، از [[دل]] من برکن»<ref>نیایش چهل‌و‌هفتم.</ref>.<ref>الصحیفة السجادیة، امام زین‌العابدین{{ع}}، ۱۴۱۸، قم، نشر الهادی؛ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، تهران، انتشارات سروش، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی، ۱۳۷۳، قم، دارالقرآن الکریم؛ کتاب العین، خلیل بن أحمد فراهیدی، ۱۴۰۹، قم، نشر دارالهجره.</ref>.<ref>[[علی اکبر شایسته‌نژاد|شایسته‌نژاد، علی اکبر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «توسل»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۱۶۱.</ref>

== منابع ==