تسلیم در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

فقهای اهل سنت در جواز استسلام و استأسار به [[حدیث متفق علیه]] مربوط به جریان [[دعاة]] در [[میثاق]] [[پیامبر]]{{صل}} با [[قبیله]] [[هذیل]]<ref>سیره ابن هشام، ج۲، ص۱۶۹؛ فتح الباری، ج۶، ص۱۲۴.</ref> استناد کرده‌اند که در این جریان برخی از دعاة به [[دفاع]] پرداخته و به شهادت رسیدند و برخی دیگر خود را [[تسلیم]] دشمن کردند و هنگامی که خبر به [[مدینه]] رسید، پیامبر{{صل}} عمل هیچ کدام را مردود نشمرد و تقریر پیامبر{{صل}} دلیل بر جواز عمل استسلام است<ref>فقه سیاسی، ج۶، ص۲۲۱-۲۱۶.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۱۵۷.</ref>.

== منابع ==