بحث:ابوذر غفاری: تفاوت میان نسخه‌ها

*بیشترین فعالیت [[ابوذر]] در زمان [[عثمان]] بود. افراد مختلف جایزه‌های [[صد]] هزار دیناری از [[عثمان]] گرفته و گله‌های اسب و گوسفند و [[غلام]] و [[کنیز]] فراهم می‌کردند. [[ابوذر]] با زبان برنده‌اش [[امر به معروف و نهی از منکر]] می‌کرد. [[حمایت]] [[امام علی|علی]]{{ع}} از [[ابوذر]] مانع آن بود که [[عثمان]] به کشتن او [[فکر]] کند. [[تطمیع]]، [[ستم]] و [[تبعید]] به [[شام]] نتوانست [[ابوذر]] را خاموش کند. [[عثمان]] سرانجام او را به [[ربذه]] [[تبعید]] کرد و بدرقۀ او را نیز [[ممنوع]] اعلام کرد؛ اما [[امام علی|امیرمؤمنان علی]]{{ع}} به همراه دو پسرش او را بدرقه کرد و در همان مراسم خطبه‌ای خواند که نشان‌ دهنده [[تجلیل]] و [[حمایت]] از [[ابوذر]] و [[فساد]] [[حکومت]] [[عثمان]] است.<ref>[[مرتضی مطهری|مطهری مرتضی]]، [[جاذبه و دافعه علی (کتاب)|جاذبه و دافعه علی]]، مجموعه آثار، ج ۱۶، صص ۶۴ و [[سیری در سیره نبوی (کتاب)|سیری در سیره نبوی]] مجموعه آثار، ج ۴۸۲.</ref>

[[ابوذر جندب بن جنادة بن کعیب بن صعیر غفاری]] از اصحاب بزرگ رسول خدا(صلی الله علیه وآله) و از ارکان اربعه شیعه<ref>الفهرست (طوسی) 95.</ref> بود که در حوادث پس از رحلت رسول خدا، به ویژه در دفاع از حقوق علی(علیه السلام)و اهل بیت(علیهم السلام) منشأ بسیاری از تحولات بوده و یا در آنها نقش داشته است. او را از علمای عامل، زُهّاد و راستگویان بزرگ شمرده اند که رسول خدا(صلی الله علیه وآله) در تمجید و بزرگداشت او سخنان بسیاری فرموده از جمله اینکه «آسمان بر سر مردی راستگوتر از ابوذر سایه نیفکنده و زمین راستگوتر از وی را روی خود برنداشته است».<ref>الانساب 10/65.</ref> همچنین یکی از چهار فردی است که خداوند به رسولش امر به دوستی با آنان فرمود.<ref>اختیار معرفة الرجال 24.</ref>

بنابر یک عقیده، پس از آمدن ابوذر به مدینه، پیامبر او را همانند برخی مسلمانان در صفه جای داد<ref>انساب الاشراف 1/272.</ref> و به گفته امام صادق(علیه السلام)، بین او و سلمان پیمان برادری بست و سفارش فرمود که مطیع سلمان باشد.<ref>الکافی 8/162.</ref> اخبار دیگری حکایت از برادری او با عبدالله بن مسعود،<ref> مناقب آل ابی طالب 2/32.</ref> مقداد<ref>السیرة النبویه (ابن هشام) 2/561.</ref> و یا منذر بن عمرو بن خنس ساعدی دارد، ولی واقدی به این دلیل که پیمان اخوت پیش از بدر بوده و منذر هم در سال سوم در سریه بئر معونه به شهادت رسید، نمی پذیرد.<ref>الطبقات الکبری 3/419.</ref> ابوذر در غزوات و سریه ها شرکت جسته و در مواردی همچون غزوه بنی مصطلق در شعبان سال ششم<ref>السیرة النبویه (ابن هشام) 2/289.</ref> و عمرة القضا در ذی قعده سال هفتم جانشین پیغمبر در مدینه بوده است.<ref>انساب الاشراف 1/353.</ref> در غزوه تبوک که به خاطر تشنگی شترش از سپاه عقب مانده بود، متهم به تخلف شد، اما خود بار و بنه اش را بر دوش کشید و پیاده خود را به حضرت رساند. رسول خدا فرمود: مرحبا به ابوذر تنها راه می رود، تنها می میرد و تنها برانگیخته می شود.<ref>السیرة النبویه (ابن هشام) 2/524 امتاع الاسماء 2/52.</ref> پس از رحلت پیامبر در شمار اندک یاران علی(علیه السلام) بود که از بیعت با ابوبکر سر باز زد و به همراه سلمان و مقداد، در حمایت از امیرمؤمنان علی(علیه السلام) سرها را تراشیدند.<ref>اختیار معرفة الرجال 6 ـ 8.</ref> وی حتی برای بازپس گیری حق علی(علیه السلام) به مقداد اعلام کرد که قیام کنند، اما مقداد قیام چند نفر انگشت شمار را کافی ندانست.<ref>الامالی (مفید) 170.</ref> او در دفاع از ولایت اهل بیت(علیهم السلام) استوار بود و در هر جا که میسر بود به بیان حق و جایگاه اهل بیت(علیهم السلام) می پرداخت و در این راه محنت های زیادی متحمل گردید.

در دوره عثمان در اثر سیاست های خلیفه، بر شدت فعالیت های ابوذر افزوده شد<ref>تاریخ الیعقوبی 2/172.</ref> و این امر در نهایت به تبعید وی به ربذه انجامید. ابوذر پس از چند سال تحمل رنج و سختی، در سال 31 یا 32 هـ وفات کرد.<ref> تاریخ الطبری 4/308 انساب الاشراف 11/128.</ref> ابوذر سال ها از رسول خدا(صلی الله علیه وآله) دانش آموخت تا جایی که در علم و فضل او را با عبدالله بن مسعود همطراز دانسته اند.<ref>تاریخ الاسلام 3/406 و 409. </ref> از امیرمؤمنان علی(علیه السلام) درباره علم ابوذر پرسیدند، فرمود: دانش بسیار اندوخت که در بیان آن ناتوان شد. مردی بخیل در دین خود و آزمند در کسب دانش بود و زیاد می پرسید.<ref> انساب الاشراف 11/126.</ref> از امام علی(علیه السلام)،<ref>تفسیر القرآن (صنعانی) 3/33.</ref> حضرت زهرا(علیها السلام) و ام سلمه روایت دارد.<ref>کفایة الاثر 185 و 194.</ref> کسان زیادی از وی حدیث آموخته و روایت کرده اند از جمله سعید بن مسیب،<ref>کفایة الاثر ، 38.</ref> زید بن ارقم، عبدالله بن ابی هبیره،<ref>شرح الاخبار 2/269 و 3/11.</ref> عبدالرحمان بن ابی لیلی،<ref>الامالی (مفید) 169.</ref> و سلیم بن قیس هلالی.<ref>کمال الدین و تمام النعمه 413.</ref> اثر ابوذر علاوه بر مجموعه احادیث و روایاتی که ابن حنبل گرد آورده<ref>المسند (ابن حنبل) 5/144 ـ 181.</ref> و افزون از صدها روایت است،<ref>تهذیب الاسماء واللغات 2/229.</ref> خطبه ای داشته که در آن به شرح رخدادهای پس از رسول خدا(صلی الله علیه وآله) پرداخته است.<ref>الفهرست (طوسی) 95.</ref> همچنین دارای وصایایی بالغ بر چهارصد بیت از پیامبر(صلی الله علیه وآله)، مواعظ و نوشته ای به حذیفه است که بر جای مانده است<ref>الذریعه 7/196 و 197.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]]، ج1، ص 232- 233.</ref>