سعد بن مالک انصاری: تفاوت میان نسخهها
جز
جایگزینی متن - 'جانشین بلافصل' به 'جانشین بلافصل'
بدون خلاصۀ ویرایش |
جز (جایگزینی متن - 'جانشین بلافصل' به 'جانشین بلافصل') |
||
| خط ۱۱: | خط ۱۱: | ||
==[[ابوسعید]] و ایمان و [[اعتقاد]] به [[ولایت]] [[امیرمؤمنان]]{{ع}}== | ==[[ابوسعید]] و ایمان و [[اعتقاد]] به [[ولایت]] [[امیرمؤمنان]]{{ع}}== | ||
افرادی که پس از [[رحلت پیامبر اسلام]]{{صل}} بر [[ایمان]] [[راستین]] خود پایدار مانده و از [[راه]] و رسم [[نبوی]] عدول نکردند و [[حضرت علی]]{{ع}} را [[جانشین | افرادی که پس از [[رحلت پیامبر اسلام]]{{صل}} بر [[ایمان]] [[راستین]] خود پایدار مانده و از [[راه]] و رسم [[نبوی]] عدول نکردند و [[حضرت علی]]{{ع}} را [[جانشین بلافصل]] [[پیامبر اسلام]]{{صل}} میدانستند، عبارتند از: [[سلمان فارسی]]، [[ابوذر غفاری]]، [[مقداد بن اسود کندی]]، [[عمار یاسر]]، [[جابر بن عبدالله انصاری]]، [[حذیفة بن یمان]]، [[ابو الهیثم بن تیهان]]، [[سهل بن حنیف]]، [[ابوایوب انصاری]]، [[عبدالله بن صامت]]، [[عباده بن صامت]]، [[خزیمة بن ثابت]]، [[ذو الشهادتین]] و [[ابوسعید خدری]]<ref>بحارالانوار، ج۱۰، ص۳۵۸ و ر.ک: رجال کشی، ص۳۸، ح۷۸. مخفی نماند که بعضی از این نام واصحاب پیامبر خدا{{صل}} بلافاصله پس از رحلت آن حضرت، به ولایت و امامت حضرت علی{{ع}} ایمان و اعتقاد و راسخ داشتند و لحظهای تردید نکردند مثل سلمان و ابوذر و مقداد و... و برخی هم به زودی بازگشتند، برخی هم پس از اندکی زمان بازگشتند اگر چه به ظاهر با ابوبکر و سپس با عمر و عثمان بیعت کردند اما در قلب و دل علی{{ع}} را امام و پیشوای خود میدانستند.</ref>. | ||
[[ابن ابی الحدید]] از [[ابوسعید خدری]] [[نقل]] میکند که گفت: "ما به [[نور]] ایمان خود [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} را [[دوست]] میداشتیم و هر کس هم او را [[دوست]] میداشت، میدانستیم که او از ماست"<ref>{{عربی|كُنَّا بِنُورِ إیمَانِنا نُحِبُّ عَلِيَّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ فَمَنْ أَحَبَّهُ عَرَفْنَا أَنَّهُ مِنَّا}}؛ شرح ابن ابی الحدید، ج۴، ص۱۱۰.</ref>؛ | [[ابن ابی الحدید]] از [[ابوسعید خدری]] [[نقل]] میکند که گفت: "ما به [[نور]] ایمان خود [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} را [[دوست]] میداشتیم و هر کس هم او را [[دوست]] میداشت، میدانستیم که او از ماست"<ref>{{عربی|كُنَّا بِنُورِ إیمَانِنا نُحِبُّ عَلِيَّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ فَمَنْ أَحَبَّهُ عَرَفْنَا أَنَّهُ مِنَّا}}؛ شرح ابن ابی الحدید، ج۴، ص۱۱۰.</ref>؛ | ||