طاغوت در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

*در [[روایات]] وارده از [[ائمه معصومین]]{{عم}}  واژه "[[طاغوت]]" در [[قرآن کریم]] به معنای [[حاکم جائر]] که همان [[حاکم]] غیر [[الهی]] است، [[تفسیر]] شده است؛ از جمله:

*۱. [[روایت]] [[عبدالله بن ابی‌یعفور]] از [[امام صادق]]{{ع}}: آیا سخن [[خدا]] را نمی‌شنوی که فرمود: {{متن قرآن|اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ}} "[[خداوند]] [[سرپرست مؤمنان]] است، آنان را از تاریکی‌ها به [[نور]] برون می‌آورد" یعنی از [[ظلمات]] [[گناهان]] به [[نور]] [[توبه]] و [[بخشش]] به سبب [[ولایت]] هر [[امام]] عادلی که از سوی [[خدا]] باشد، [[خدا]] گفت: {{متن قرآن|وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِيَاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُمَاتِ}} "آنان که [[کفر]] ورزیدند سرپرستشان [[طاغوت]] است که آنها را از [[نور]] به [[ظلمات]] می‌برند" مقصود آن است که اینان در [[نور]] [[اسلام]] بودند لکن هنگامی‌که [[ولایت]] هر [[امام]] جائری را که از سوی [[خدا]] نیست پذیرفتند، به سبب [[ولایت امام]] [[جائر]] از [[نور]] [[اسلام]] خارج شدند و در [[ظلمات]] [[کفر]] فرو رفتند....<ref>{{متن حدیث|أَ لَا تَسْمَعُ لِقَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ {{متن قرآن|اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ}} يَعْنِي مِنْ ظُلُمَاتِ الذُّنُوبِ إِلَى نُورِ التَّوْبَةِ وَ الْمَغْفِرَةِ لِوَلَايَتِهِمْ كُلَّ إِمَامٍ عَادِلٍ مِنَ اللَّهِ وَ قَالَ {{متن قرآن|وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِيَاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُمَاتِ}} إِنَّمَا عَنَى بِهَذَا أَنَّهُمْ كَانُوا عَلَى نُورِ الْإِسْلَامِ فَلَمَّا أَنْ تَوَلَّوْا كُلَّ إِمَامٍ جَائِرٍ لَيْسَ مِنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ خَرَجُوا بِوَلَايَتِهِمْ إِيَّاهُ مِنْ نُورِ الْإِسْلَامِ إِلَى ظُلُمَاتِ الْكُفْرِ... }}اصول کافی، ج۱، ص۳۷۵-۳۷۶.</ref>.

*در این [[روایت]]، همچون [[روایت]] قبلی، [[طاغوت]] به معنای [[حاکم جور]] [[تفسیر]] شده است. در [[روایت]] اول که مطلب روشن است؛ در [[روایت]] دوم نیز تعبیر {{متن حدیث|الطَّاعَةُ لِأَهْلِ الْمَعَاصِي}} دلالت بر این دارد که مراد از این [[اهل]] [[معاصی]]، [[فرمانروایان]] معصیتکارند که با [[دستور]] و امر خویش دیگران را وادار به [[معصیت]] می‌کنند.

*۳. [[کلینی]] به [[سند صحیح]] از [[امام باقر]]{{ع}} - در ضمن روایتی - [[نقل]] می‌کند که در [[تفسیر]] [[آیه کریمه]]: {{متن قرآن|فَالَّذِينَ آمَنُوا بِهِ وَعَزَّرُوهُ وَنَصَرُوهُ وَاتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِي أُنْزِلَ مَعَهُ أُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ}}<ref>«پس کسانى که به او ایمان آوردند، و حمایت و یاریش کردند، و از (هدایت و) نورى که با او نازل شده پیروى نمودند، تنها آنان رستگارانند» سوره اعراف، آیه ۱۵۷.</ref> فرمود: آنان که از [[پرستش]] [[طاغوت]] [[پرهیز]] کردند<ref>{{متن حدیث|يَعْنِي: الَّذِينَ اجْتَنَبُوا الْجِبْتَ و الطَّاغُوتَ أَنْ يَعْبُدُوهَا}}</ref> - تا آنجا که فرمود: - [[عبادت]] [[جبت و طاغوت]] یعنی [[اطاعت]] از آنان توسط [[مردم]]<ref>{{متن حدیث|وَ الْعِبَادَةُ طَاعَةُ النَّاسِ لَهُمْ}}؛ اصول کافی، ج۱، ص۴۲۹.</ref>.