عبرت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

'''نکته''': [[خداوند]] نگاه عبرت‌آمیز پیامبرش را با واژه {{متن قرآن|أَلَمْ تَرَ}} به - نجوی - رازگویی آزاردهنده و گناه‌آلود [[مخالفان]] [[دعوت]] جلب می‌کند و می‌گوید: آیا نمی‌بینی کسانی را که از نجوی منع شده‌اند {{متن قرآن|أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ نُهُوا عَنِ النَّجْوَى}} سپس به آن‌چه از آن منع شده بودند باز می‌گردند {{متن قرآن|ثُمَّ يَعُودُونَ لِمَا نُهُوا عَنْهُ}} و برای [[گناه]] {{متن قرآن|وَيَتَنَاجَوْنَ بِالْإِثْمِ}} و تعدّی {{متن قرآن|وَالْعُدْوَانِ}} و نافرمانیِ [[فرستاده خدا]] با یک‌دیگر نجوی می‌کنند، {{متن قرآن|وَمَعْصِيَتِ الرَّسُولِ}} [[علامه طباطبایی]] مینویسد مقابله‌ای که در این [[آیه شریفه]] بین [[اثم]] و [[عدوان]] و [[معصیت رسول]] واقع شده، می‌فهماند که منظور از “اثم” آن قسم اعمالی است که اثر سوء دارد، ولی اثر سوئش از مرتکب آن به دیگران [[تجاوز]] نمی‌کند، نظیر می‌گساری و قمار و بی‌نمازی که صرفاً مربوط به [[حق]] اللَّه است. و منظور از کلمه “عدوان” آن [[اعمال]] [[زشتی]] است که ضررش دامن‌گیر دیگران می‌شود، و [[گناهان]] مربوط به [[حق الناس]] است که [[مردم]] از آن متضرر و متأذی می‌شوند. و این دو قسم هر دو از موارد [[معصیت]] اللّه است. و سومی که [[معصیت]] الرسول باشد عبارت است از اعمالی که [[مخالفت]] با [[خدا]] نیست، اعمالی که از نظر [[شرع]] جائز است، و [[رسول خدا]]{{صل}} از طرف [[خدای تعالی]] درباره آنها نه امری فرموده و نه نهیی کرده، لیکن از طرف خودش و به منظور تأمین [[مصالح]] [[امت]] دستوری صادر فرموده، مانند نجوایی که مشتمل بر [[معصیت خدا]] نیست، لیکن [[رسول خدا]]{{صل}} که ولی [[امت]] است، و از خود [[امت]] اختیاراتش در امور مربوط به [[امت]] بیشتر است، [[دستور]] داده که از آن اجتناب ورزند. بنابراین، نجوی دو قسم می‌تواند باشد، یکی اصل این عمل، صرف‌نظر از اینکه [[معصیت خدا]] باشد یا نباشد، که [[آیه شریفه]] {{متن قرآن|الَّذِينَ نُهُوا عَنِ النَّجْوَى ثُمَّ يَعُودُونَ لِمَا نُهُوا عَنْهُ}} مرتکبین آن را [[مذمت]] و [[توبیخ]] می‌کرد، و می‌فرمود که [[مسلمین]] از این عمل [[نهی]] شده‌اند. – و البته شاید به [[دلیل]] اثرات سوءاجتماعی و ایجاد [[اضطراب]] و تحریک رقابت‌ها و بدگمانی‌ها در [[جامعه]] باشد - و دوم آن نجوایی که مشتمل بر انواعی از [[گناهان]] باشد که [[آیه]] مورد بحث از آن [[نهی]] و مرتکبین آن را [[مذمت]] و [[توبیخ]] می‌کند، و این مرتکبین عبارتند از [[منافقین]] و بیماردلان از [[مؤمنین]] که بسیار نجوی می‌کردند، و با این عمل خود [[مؤمنین]] را ناراحت و [[اندوهگین]] می‌ساختند<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۳۲۴.</ref>.