سوره طه: تفاوت میان نسخه‌ها

این آیات - به طوری که از سیاقش بر می‌آید - با نوعی [[تسلیت]] از [[رسول خدا]] شروع می‌شود، تا [[جان]] [[شریف]] خود را در واداشتن [[مردم]] به قبول دعوتش به تعب نیندازد؛ زیرا [[قرآن]] نازل نشده برای اینکه آن جناب خود را به [[زحمت]] بیندازد، بلکه آن تنزیلی است [[الهی]] که مردم را به [[خدا]] و آیات او تذکر می‌دهد تا شاید بیدار شوند و [[غریزه]] [[خشیت]] آنان هوشیار گردد، آن گاه متذکر شده به وی [[ایمان]] بیاورند و [[تقوی]] پیشه کنند، پس او غیر از [[تبلیغ]] [[وظیفه]] دیگری ندارد، اگر مردم به [[ترس]] آمدند و متذکر شدند که هیچ، و‌گر نه یا [[عذاب]] [[استیصال]] و خانمان برانداز منقرضشان می‌کند، و یا اینکه به سوی خدای خود برگشت نموده در آن عالم به وبال [[ظلم]] و [[فسق]] خود می‌رسند، و [[اعمال]] خود را بدون کم و زیاد می‌یابند، و به هر حال نمی‌توانند با [[طغیان]] و [[تکذیب]] خود خدای را عاجز سازند.

یکی از آیات برجسته این سوره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن|اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى}}<ref>«خداوند است که هیچ خدایی جز او نیست؛ نام‌های نیکوتر از آن اوست» سوره طه، آیه ۸.</ref> است. که با همه کوتاهیش مسأله [[توحید]] را با همه اطرافش (توحید در ذات، صفات و...) متضمن است.