جایگاه صلح در سیاست خارجی اسلام چیست؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

بررسی شرایط و قیود خاصی که در آیه جزیه آمده است روشن می‌کند که مخیر کردن اهل کتاب بین [[اسلام آوردن]] و تن به قرارداد دادن و جنگ، درباره کسانی [[اعمال]] می‌شود که مدعی [[پیروی]] [[کتاب‌های آسمانی]] هستند، ولی نه به [[خدا]] [[ایمان]] دارند و نه [[آخرت]] را [[باور]] کرده‌اند، و [[محرمات الهی]] را که پذیرفته‌اند محترم نمی‌شمارند و به [[دین]] [[واقعی]] نیز ایمان نیاورده‌اند. به اصطلاح [[علم اصول]]، [[مفهوم مخالف]] این قیود آن است که هرگاه اهل کتاب این چنین نباشند و ایمانشان صادقانه، و به مقررات مورد اعتقادشان پای‌بند، و نسبت به دین واقعی [[الهی]]، [[متعهد]] باشند، اجباری درباره آنها اعمال نخواهد شد، و کسانی که در چنین شرایطی باشند، خواه ناخواه [[آمادگی]] برای پذیرش [[قرارداد صلح]] را خواهند داشت<ref>ر.ک: عمید زنجانی، حقوق تعهدات بین‌المللی در اسلام و حقوق اقلیت‌ها، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، ۱۳۶۳.</ref><ref>برای مطالعه بیشتر ر.ک: فقه سیاسی، ج۸، ص۷۰۴-۷۴۱.</ref>»<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی]] و [[ابراهیم موسی‌زاده|موسی‌زاده]]، [[بایسته‌های فقه سیاسی (کتاب)|بایسته‌های فقه سیاسی]]، ص ۱۰۴-۱۱۰.</ref>

== پانویس ==