اول و آخر (اسم الهی): تفاوت میان نسخه‌ها

[[اهل عرفان]] در تقسیمی [[اسمای الهی]] را به ۴ اسم اول و آخر و ظاهر و [[باطن]] تقسیم کرده، آنها را امّهات [[اسما]] دانسته و اسم جامع آنها را «[[اللّه]]» و «[[رحمن]]» به حساب آورده‌اند. آنان معتقدند هر اسمی که [[مظهر]] آن [[ازلی]] و [[ابدی]] است، ازلیّت آن از اسم اوّل و ابدیّت آن از اسم آخر است و نیز اسمای متعلق به [[ابداء]] و ایجاد در اسم اوّل داخل‌اند چنان که اسمای مربوط به اعاده و [[جزاء]] در اسم آخر داخل‌اند.<ref>شرح فصوص الحکم، ص۴۵.</ref> اسم اول در [[دعاها]] <ref> الصحیفة السجادیه، ص۲۲؛ کنزالعمال، ج ۲، ص۶۵۶؛ تفسیر قرطبی، ج ۹، ص۶۴۰.</ref> و [[احادیث]] <ref>نهج‌البلاغه، خطبه ۱۶۳؛ الکافی، ج ۱، ص۱۱۵؛ التوحید، ص۳۱۳.</ref> بسیاری به کار رفته است.<ref>[[رضا رمضانی|رمضانی]] و [[احمد جمالی|جمالی]]، [[اول - رمضانی و جمالی (مقاله)|مقاله «اول»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۵، ص ۶۳-۶۴.</ref>

== منابع ==