پرش به محتوا

جعفر بن ابی‌طالب: تفاوت میان نسخه‌ها

جز
جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='
جز (جایگزینی متن - 'رده:صحابه' به 'رده:صحابه پیامبر')
جز (جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '==')
خط ۱۱: خط ۱۱:


شهادت جعفر برای پیامبر بسیار ناراحت‌کننده بود. [[پیامبر اکرم]] در شهادت او بسیار گریست و درباره او فرمود: "[[خداوند]] به‌واسطه [[قطع]] شدن دستان او، دو بال در [[بهشت]] به او [[عطا]] خواهد کرد که به هر جا بخواهد پرواز می‌کند."[[القاب]] "[[ذوالجناحین]]" و "الطیّار فی الجنّة" نیز بر اساس همین [[روایت]] به او داده شده است. [[امام علی]]{{ع}} در پاسخ [[نامه]] [[معاویه]] و در معرفی خود و خاندانش می‌نویسد: مگر ندیدی گروهی از [[مهاجران]] و [[انصار]] در [[راه خدا]] به شهادت رسیدند و برای همه [[فضیلت]] است تا آن‌گاه [[شهید]] ما به شهادت رسید، او را "سیّد الشّهداء" خواندند و پیامبر اکرم{{صل}} اختصاصاً در [[نماز]] بر او هفتاد [[تکبیر]] گفت. آیا ندیدی گروهی دست‌هاشان در راه خدا قطع شد که همه دارای [[ارزش]] و شرافت‌اند، امّا وقتی یکی از ما به چنین فضیلتی دست یافت، او را "طیّار" (یعنی پروازکننده در بهشت) و "ذوالجناحین" (یعنی دارای دو بال) خواندند<ref> {{متن حدیث|أَ لَا تَرَى -غَيْرَ مُخْبِرٍ لَكَ وَ لَكِنْ بِنِعْمَةِ اللَّهِ أُحَدِّثُ- أَنَّ قَوْماً اسْتُشْهِدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ تَعَالَى مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَ الْأَنْصَارِ وَ لِكُلٍّ فَضْلٌ، حَتَّى إِذَا اسْتُشْهِدَ شَهِيدُنَا قِيلَ سَيِّدُ الشُّهَدَاءِ وَ خَصَّهُ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} بِسَبْعِينَ تَكْبِيرَةً عِنْدَ صَلَاتِهِ عَلَيْهِ. أَ وَ لَا تَرَى أَنَّ قَوْماً قُطِّعَتْ أَيْدِيهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ لِكُلٍّ فَضْلٌ، حَتَّى إِذَا فُعِلَ بِوَاحِدِنَا مَا فُعِلَ بِوَاحِدِهِمْ قِيلَ الطَّيَّارُ فِي الْجَنَّةِ وَ ذُو الْجَنَاحَيْنِ}}؛ نهج البلاغه، نامه ۲۸:</ref>. و در فرازی دیگر می‌نویسد: امّا [[رسول خدا]]{{صل}} آن‌گاه که [[کارزار]] به اوج می‌رسید و [[سربازان]] زمین‌گیر می‌شدند، [[نزدیکان]] و [[اهل‌بیت]] خویش را به میدان می‌فرستاد تا یارانش را از حرارت [[شمشیر]] و نیزه نگه دارد. پس در [[جنگ بدر]]، [[عبید]] به [[حارث]]، فرزند عبدالمطّلب به [[شهادت]] رسید و در [[جنگ]] احُد، [[حمزه]] عموی آن [[حضرت]] و در [[جنگ موته]]، جعفر طیّار، شربت شهادت نوشیدند<ref>{{متن حدیث|كَانَ رَسُولُ اللَّهِ إِذَا احْمَرَّ الْبَأْسُ وَ أَحْجَمَ النَّاسُ قَدَّمَ أَهْلَ بَيْتِهِ، فَوَقَى بِهِمْ أَصْحَابَهُ حَرَّ السُّيُوفِ وَ الْأَسِنَّةِ؛ فَقُتِلَ عُبَيْدَةُ بْنُ الْحَارِثِ يَوْمَ بَدْرٍ وَ قُتِلَ حَمْزَةُ يَوْمَ أُحُدٍ وَ قُتِلَ جَعْفَرٌ يَوْمَ مُؤْتَةَ}}؛ نهج البلاغه، نامه ۹: </ref>»<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۲۴۵- ۲۴۷.</ref>.
شهادت جعفر برای پیامبر بسیار ناراحت‌کننده بود. [[پیامبر اکرم]] در شهادت او بسیار گریست و درباره او فرمود: "[[خداوند]] به‌واسطه [[قطع]] شدن دستان او، دو بال در [[بهشت]] به او [[عطا]] خواهد کرد که به هر جا بخواهد پرواز می‌کند."[[القاب]] "[[ذوالجناحین]]" و "الطیّار فی الجنّة" نیز بر اساس همین [[روایت]] به او داده شده است. [[امام علی]]{{ع}} در پاسخ [[نامه]] [[معاویه]] و در معرفی خود و خاندانش می‌نویسد: مگر ندیدی گروهی از [[مهاجران]] و [[انصار]] در [[راه خدا]] به شهادت رسیدند و برای همه [[فضیلت]] است تا آن‌گاه [[شهید]] ما به شهادت رسید، او را "سیّد الشّهداء" خواندند و پیامبر اکرم{{صل}} اختصاصاً در [[نماز]] بر او هفتاد [[تکبیر]] گفت. آیا ندیدی گروهی دست‌هاشان در راه خدا قطع شد که همه دارای [[ارزش]] و شرافت‌اند، امّا وقتی یکی از ما به چنین فضیلتی دست یافت، او را "طیّار" (یعنی پروازکننده در بهشت) و "ذوالجناحین" (یعنی دارای دو بال) خواندند<ref> {{متن حدیث|أَ لَا تَرَى -غَيْرَ مُخْبِرٍ لَكَ وَ لَكِنْ بِنِعْمَةِ اللَّهِ أُحَدِّثُ- أَنَّ قَوْماً اسْتُشْهِدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ تَعَالَى مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَ الْأَنْصَارِ وَ لِكُلٍّ فَضْلٌ، حَتَّى إِذَا اسْتُشْهِدَ شَهِيدُنَا قِيلَ سَيِّدُ الشُّهَدَاءِ وَ خَصَّهُ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} بِسَبْعِينَ تَكْبِيرَةً عِنْدَ صَلَاتِهِ عَلَيْهِ. أَ وَ لَا تَرَى أَنَّ قَوْماً قُطِّعَتْ أَيْدِيهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ لِكُلٍّ فَضْلٌ، حَتَّى إِذَا فُعِلَ بِوَاحِدِنَا مَا فُعِلَ بِوَاحِدِهِمْ قِيلَ الطَّيَّارُ فِي الْجَنَّةِ وَ ذُو الْجَنَاحَيْنِ}}؛ نهج البلاغه، نامه ۲۸:</ref>. و در فرازی دیگر می‌نویسد: امّا [[رسول خدا]]{{صل}} آن‌گاه که [[کارزار]] به اوج می‌رسید و [[سربازان]] زمین‌گیر می‌شدند، [[نزدیکان]] و [[اهل‌بیت]] خویش را به میدان می‌فرستاد تا یارانش را از حرارت [[شمشیر]] و نیزه نگه دارد. پس در [[جنگ بدر]]، [[عبید]] به [[حارث]]، فرزند عبدالمطّلب به [[شهادت]] رسید و در [[جنگ]] احُد، [[حمزه]] عموی آن [[حضرت]] و در [[جنگ موته]]، جعفر طیّار، شربت شهادت نوشیدند<ref>{{متن حدیث|كَانَ رَسُولُ اللَّهِ إِذَا احْمَرَّ الْبَأْسُ وَ أَحْجَمَ النَّاسُ قَدَّمَ أَهْلَ بَيْتِهِ، فَوَقَى بِهِمْ أَصْحَابَهُ حَرَّ السُّيُوفِ وَ الْأَسِنَّةِ؛ فَقُتِلَ عُبَيْدَةُ بْنُ الْحَارِثِ يَوْمَ بَدْرٍ وَ قُتِلَ حَمْزَةُ يَوْمَ أُحُدٍ وَ قُتِلَ جَعْفَرٌ يَوْمَ مُؤْتَةَ}}؛ نهج البلاغه، نامه ۹: </ref>»<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۲۴۵- ۲۴۷.</ref>.
== پرسش‌های وابسته ==


== جستارهای وابسته ==
== جستارهای وابسته ==