حزن در معارف و سیره نبوی: تفاوت میان نسخه‌ها

{{متن حدیث|وَ اسْتَجْلِبْ نُورَ الْقَلْبِ بِدَوَامِ الْحُزْنِ}}<ref>تحف العقول، ص۲۸۵؛ بحار الأنوار، ج۷۸، ص۱۶۴، ح۱.</ref>؛ «نورانیت دل را با اندوه پیوسته، به دست آور».

گفتنی است همان‌گونه که در آغاز سخن گفتیم، برخی اندوه‌های [[پیامبر اکرم]]{{صل}} زاییده [[سرشت]] بشری ایشان بوده است. پیامبر{{صل}} مانند همه و بلکه بیشتر از دیگران، به فرزند و عمو و دیگر خویشانش علاقه داشت و به آنها مهر می‌ورزید. طبیعی است که چنین وجود دل [[رحیم]] و [[مهربانی]] در [[غم]] از دست دادن عمویش [[حمزه]] بگرید و یا در [[فراق]] ابراهیم، فرزند خردسال از دست رفته‌اش، [[اشک]] بریزد. مهم این است که این اندوه‌ها، نه پیامبر{{صل}} را از جاده مستقیم [[تسلیم]] و رضا به در برده‌اند<ref>امام صادق{{ع}} می‌فرماید: {{متن حدیث|لَمَّا مَاتَ إِبْرَاهِيمُ بْنُ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} قَالَ النَّبِيُّ{{صل}} حَزِنَّا عَلَيْكَ يَا إِبْرَاهِيمُ وَ إِنَّا لَصَابِرُونَ يَحْزَنُ الْقَلْبُ وَ تَدْمَعُ الْعَيْنُ وَ لَا نَقُولُ مَا يُسْخِطُ الرَّبَّ}}؛ «هنگامی که ابراهیم فرزند پیامبر خدا{{صل}} از دنیا رفت، فرمود: ای ابراهیم! ما بر فراق تو اندوهناکیم. با این حال، شکیبایی پیشه می‌کنیم. قلب می‌سوزد و اشک، جاری می‌شود؛ اما آنچه را که خدا را خوش نیاید، نمی‌گوییم» (کتاب من لا یحضره الفقیه، ج۱، ص۱۷۷. نیز، ر.ک: الگوی شادی، ص۴۳۰ «اندوه بر مصیبت ها»).</ref> و نه از تلاش و تکاپوی رو به جلوی او کاسته‌اند. [[پیامبر اکرم]]{{صل}} [[آفریده]] کامل و [[محبوب خدا]]، با همه ویژگی‌های عالی [[انسانی]] و [[عواطف]] عمیق بشری بود؛ ولی همه [[احساسات]] خویش را پیر و [[هدایت]] [[عقل]] و خدای خویش کرده بود.<ref>[[محمد م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌|م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌، محمد]]، [[سیره پیامبر خاتم ج۳ (کتاب)|سیره پیامبر خاتم ج۳]]، ص ۲۵۴.</ref>.

== منابع ==