سیاه جامگان: تفاوت میان نسخه‌ها

همچنین در اشعار و [[مراثی]] عاشورا، استفاده از رنگ سیاه به عنوان رنگ [[ماتم]] و لباس سیاه به عنوان لباس عزاداری، از گذشته تا امروز، از مضامین پرکاربرد بوده است. به عنوان مثال در سروده‌ای منسوب به [[ابوعبدالله محمد بن حسین طوبی]] - از [[شاعران]] [[شیعه]] [[قرن ششم]] یا پیش از آن - آمده است: {{عربی|أنا غروي شديد السواد *** و قد كنت ابيض مثل اللجين / و ما كنت أسود لكنني / صبغت سواد لقتل الحسين}} (من نجفی بسیار سیاهم. من همچون نقره سفید بودم و سیاه نبودم. ولی به علت [[قتل حسین]] رنگم سیاه شد). در بین شاعران فارسی‌زبان نیز به عنوان مثال وصال شیرازی در ترکیب‌بند [[عاشورایی]] خود چنین سروده است: «این [[جامه]] سیاه [[فلک]] در عزای کیست / وین جیب چاک گشته صبح از برای کیست». همچنین یغمای جندقی در نوحه‌ای سروده است: «[[گیتی]] از نیل [[عزا]] ساخت سیه معجرمن / [[نوجوان]] اکبر من». شاعران و نوحه‌سرایان متأخر و معاصر نیز از این مضمون استفاده فراوانی کرده‌اند. امروزه سیاه‌پوشی به عنوان جزئی مهم از [[عزاداری]] مذهبی [[شیعیان]] در کشورهای مختلف شناخته می‌شود و بسیاری از آنان در ایام عزاداری، پیراهن سیاه می‌پوشند و در و دیوار اماکن عمومی و مذهبی را، طی مراسمی و با تشریفات و آدابی خاص، با [[پرچم‌ها]] و پارچه‌های سیاه می‌پوشانند که معمولاً بر آنها عبارات مذهبی یا اسامی [[امامان]] و [[شهدای کربلا]] یا اشعار مرثیه نوشته شده است. به این [[مراسم]] «سیاه‌پوشان» گفته می‌شود. [[سیره]] عمومی علمای معاصر شیعه نیز مانند [[عامه]] شیعیان، استفاده از لباس‌های سیاه یا تیره‌رنگ در ایام عزاداری بوده است. از جمله می‌توان به سیاه‌پوشی [[سیدابوالحسن اصفهانی]] و [[سید حسین بروجردی]] در [[محرم]] اشاره کرد.<ref>[[محسن حسام مظاهری|مظاهری، محسن حسام]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)|مقاله «سیاه‌پوشی»، فرهنگ سوگ شیعی]] ص ۲۸۹.</ref>.

== منابع ==