طاهریان: تفاوت میان نسخه‌ها

پس از [[مرگ]] [[طاهر]]، فرزندش، عبدالله، [[امارت]] [[خراسان]] یافت و چون در آن هنگام، عبدالله مشغول [[جنگ با خوارج]] و [[نصر بن شبث]] در [[رقه]] بود، برادرش، [[طلحه]]، را بدان سوی گسیل کرد تا [[کارها]] را سامان بخشد<ref>الکامل، ج۶، ص۳۸۳.</ref>. در این [[زمان]]، خبر [[شورش]] [[سپاه]] طاهر [[مأمون]] را آشفته و بیمناک کرد؛ از این‌رو برای جلوگیری از [[فتنه]] و [[آشوب]]، [[وزیر]] خود، [[احمد بن خالد]]، را نیز همراه [[طلحة]] به خراسان فرستاد تا با بذل [[مال]] و دادن [[عطایا]]، سپاه را آرام کند<ref>الکامل، ج۶، ص۳۸۳.</ref>. طلحه پس از استقرار [[نظم]] در خراسان به ماوراءالنهر [[لشکر]] کشید و بنا به [[راهنمایی]] یکی از امیرزادگان أَشْرُوسَنه<ref>یا اُسْروُشَنه از مناطق مهم ماوراءالنهر است.</ref>، به نام خیدر بن کاووس<ref>خیدر یا حیدر یا حیدر بن کاووس از امیر زادگان اشروسنه بود که از پدر و برادر خویش برنجید و نزد مأمون آمد و اسلام آورد. آنگاه، سپاه مأمون را برای تصرف اشروسنه راهنمایی کرد و بعدها در دربار معتصم مقام سرداری سپاه یافت.</ref>، بر آن منطقه دست یافت و افشین اشروسنه، یعنی کاووس و پسرش، فضل، را دستگیر کرد و نزد مأمون فرستاد<ref>الکامل، ج۶، ص۳۸۳.</ref>. دوره امارت طلحة بن طاهر در خراسان یکسره در [[نبرد]] و [[ستیز]] با [[خوارج]] گذشت. خوارج که از آغاز [[خلافت عباسی]] مجال بیشتری برای فعالیت و حضور [[سیاسی]] در منطقه خراسان و سیستان یافته بودند، در دور [[خلافت]] مأمون و همزمان با [[تأسیس دولت]] طاهری، [[قدرت]] بسیار یافتند و بر بخش عظیمی از آن منطقه دست یافتند. از این‌رو، لازم است در این بخش به بررسی چگونگی و مراحل شکل‌گیری قیام‌های خوارج در قلمرو [[عباسیان]] بپردازیم.<ref>[[سید احمد رضا خضری|خضری، سید احمد رضا]]، [[تاریخ خلافت عباسی از آغاز تا پایان آل بویه (کتاب)|تاریخ خلافت عباسی از آغاز تا پایان آل بویه]] ص ۷۴.</ref>.

== منابع ==