جنگ حنین در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

پیامبر{{صل}} با اطلاع از [[تصمیم]] [[هوازن]] و همراهی[[ثقیف]] با آنان، [[مسلمانان]] را برای مقابله با [[اقدام]] دشمن [[بسیج]] کرد. آن حضرت برای [[تجهیز]] بیشتر [[سپاه]] خود ۱۰۰ و به [[نقلی]] ۴۰۰ [[زره]] <ref>امتاع الاسماع، ج ۲، ص ۱۰؛ تاریخ ابن خلدون، ج ۲، ص ۴۶۳.<ref> و برخی دیگر وسایل جنگی از صفوان بن امیه از سران مکه که هنوز مسلمان هم نشده بود، عاریه گرفت؛<ref>تاریخ یعقوبی، ج ۲، ص ۶۲؛ الاستیعاب، ج ۲، ص ۷۲۰؛ الطبقات، ج ۲، ص ۱۱۴.</ref> همچنین [[عتاب بن اسید]] [[اموی]] را [[حاکم مکه]] <ref>الاستیعاب، ج ۳، ص ۱۰۲۳؛ انساب الاشراف، ج ۳، ص ۴۵۲؛ تاریخ خلیفه، ص ۵۲.</ref> یا جهت [[اقامه نماز]] گمارد <ref>الطبقات، ج ۶، ص ۵.</ref> و [[معاذ بن جبل انصاری]] را برای [[آموزش قرآن]] و [[احکام]] در [[مکه]] <ref>انساب الاشراف، ج ۱، ص ۳۶۵؛ الطبقات، ج ۲، ص ۱۰۴.</ref> و سپس با ۱۲۰۰۰ [[مرد]] [[جنگی]] [[روز]] [[شنبه]] ۶ [[شوال]] [[سال ۸ هجری]] <ref>المغازی، ج ۳، ص ۸۸۹؛ فتح‌الباری، ج ۸، ص ۲۱؛ الطبقات، ج ۲، ص ۱۰۵.</ref> به سوی [[دشمن]] حرکت کرد؛ از این [[سپاه]] ۲۰۰۰ نفر تازه [[مسلمانان]] [[مکه]] و ۲۰۰ نفر سواره بودند.<ref>التنبیه والاشراف، ص ۲۳۴.</ref> برخی از [[سپاهیان]] به [[طمع]] به دست آوردن [[غنائم]] در [[پیکار]] شرکت کردند. سران مکه نیز که به تازگی [[اسلام]] آورده بودند و [[ایمان]] راسخی نداشتند، با مردان [[قبیله]] خود آمدند؛ حتی بسیاری از آنان [[امیدوار]] بودند در این [[نبرد]] [[شکست]] [[پیامبر]]{{صل}} را [[شاهد]] باشند.<ref>امتاع الاسماع، ج ۲، ص ۱۲ - ۱۳؛ سبل الهدی، ج ۵، ص ۳۱۴؛ السیرة الحلبیه، ج ۳، ص ۶۳ - ۶۴.</ref> [[بلاذری]]، [[زمان]] حرکت [[سپاه اسلام]] را در [[عید فطر]] (۱ شوال) سال ۸ هجری خوانده؛<ref>انساب الاشراف، ج ۱، ص ۳۶۴.</ref> ولی برخی دو شب پیش از اتمام [[ماه رمضان]] می‌دانند.<ref>الطبقات، ج ۲، ص ۱۰۹.</ref> پیامبر{{صل}} [[خالد بن ولید]] را به [[فرماندهی]] مردان جنگی "[[بنی‌سلیم]]" برگزید و آنان را به مقدمه و پیشقراولی سپاه پیش فرستاد..<ref> المغازی، ج ۳، ص ۸۹۷؛ الاستیعاب، ج ۲، ص ۴۲۸؛ اسد الغابه، ج ۱، ص ۵۸۸.</ref> پرچم‌های [[مهاجران]] با رنگ‌های سیاه یا سفید به دست [[علی‌بن‌ابی‌طالب]]{{ع}}، [[سعد بن ابی وقاص]] و عمر بن خطاب و پرچم‌های [[انصار]] با رنگ‌های سبز یا قرمز به [[سعد بن عباده]]، [[حباب بن منذر]] و [[اسید بن حضیر]] سپرده شدند <ref>المغازی، ج ۳، ص ۸۹۵؛ الطبقات، ج ۲، ص ۱۱۴.</ref> و مهاجران و انصار هر کدام [[شعار]] خاص خود داشتند.<ref>المغازی، ج ۳، ص ۹۰۳.</ref> پیامبر{{صل}} کلاهخود و دو [[زره]] به تن کرده و بر قاطر سفید خود "دُلدُل" سوار بود.<ref>الطبقات، ج ۲، ص ۱۱۴.</ref> آمار سپاهیان پیامبر{{صل}} در این نبرد در سنجش با دیگر پیکارها بسیار بیشتر بود و این امر [[شگفتی]] و [[غرور]] برخی از مسلمانان را در پی داشت، به‌گونه‌ای که از [[پیروزی]] خود [[اطمینان]] داشتند و سخنان مغرورانه بر زبان می‌راندند [؛ ولی [[پیامبر]]{{صل}} از شنیدن این سخنان آزرده خاطر شد.<ref>المغازی، ج ۳، ص ۸۸۹؛ تاریخ یعقوبی، ج ۲، ص ۶۲؛ انساب الاشراف، ج ۱، ص ۳۶۵.</ref> [[خدا]] در [[آیه]] {{متن قرآن|لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ فِي مَوَاطِنَ كَثِيرَةٍ وَيَوْمَ حُنَيْنٍ إِذْ أَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْئًا وَضَاقَتْ عَلَيْكُمُ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ ثُمَّ وَلَّيْتُمْ مُدْبِرِينَ}}<ref>«بی‌گمان خداوند در نبردهایی بسیار و در روز (جنگ) «حنین» شما را یاری کرده است؛ هنگامی که فزونیتان شما را به غرور واداشت اما هیچ سودی برای شما نداشت و زمین با گستردگیش بر شما تنگ شد سپس با پشت کردن (به دشمن)  واپس گریختید» سوره توبه، آیه ۲۵.</ref> به [[تعجب]] و [[غرور]] [[مسلمانان]] از فزونی شمار خود تصریح دارد. در این آیه خدا اشاره دارد که مسلمانان به جهت فراوانی [[سپاه]] از [[یاد خدا]] و [[امداد]] او [[غافل]] شدند. واقدی به [[نقل]] از [[سعید بن مسیب]]، از [[ابوبکر]] به همان شخصی یاد می‌کند که انبوه [[سپاهیان]] او را [[مغرور]] ساخته بود <ref>المغازی، ج ۳، ص ۸۹۰.</ref> و [[ابن سعد]] و [[بلاذری]] نیز به این مطلب اشاره دارند.<ref> انساب الاشراف، ج ۱، ص ۳۶۵؛ الطبقات، ج ۲، ص ۱۱۴.</ref> برخی نیز فردی از [[بنی‌بکر]] را گوینده این [[کلام]] می‌دانند.<ref>امتاع الاسماع، ج ۲، ص ۱۰، السیره‌النبویه، ج ۴، ص ۸۹۵.</ref><ref>[[سید علی خیرخواه علوی|خیرخواه علوی، سید علی]]، [[حنین / غزوه (مقاله)|مقاله «حنین»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۱ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱۱.</ref>.