جمیل بن معمر جمحی: تفاوت میان نسخه‌ها

وی فرزند [[معمر بن حبیب بن وهب بن حذافه جمحی]]، از تیره‌های [[قریش]] است. پدرش از کبار [[صحابه]]، و جمیل در کنار پدرش، از مردان حاضر در [[جنگ فجار]] در [[دوره جاهلی]] بود. [[مبرد|مُبَرَّد]] در کتاب «الکامل»، وی را [[صحابی]] و از [[دوستان]] نزدیک [[عمر بن خطاب]] می‌داند و می‌گوید: نسبتی با [[جمیل بن عبدالله بن معمر]]، شاعر مشهور عُذری و دلباخته «بُثَینَه» ندارد<ref>ابن حجر، الاصابه ج۱، ص۶۰۵.</ref>. او رازنگه‌دار نبود و براساس [[روایت]] [[عبدالله بن عمر]]، عمر بن خطاب پس از آنکه [[مسلمان]] شد، جمیل جمحی را از آن [[آگاه]] کرد و خواستار [[کتمان]] آن از قریش شد، ولی جمیل اندکی بعد بر [[مسجد]] صَرَخ برآمد و با صدای بلند اعلام داشت که [[عمر]] صابئی شده است و عمر با [[تکذیب]] گفتار جمیل، [[اسلام]] خود را آشکار کرد<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۳۷۳ و ۳۷۴.</ref>. برخی<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۳۱۷؛ ابن اثیر، اسد الغابه ج۱، ص۵۵۵.</ref> وی را همان ذوالقلبین مشهور در میان [[مردم]] [[مکه]] دانسته‌اند که [[آیه]] {{متن قرآن|مَا جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَيْنِ فِي جَوْفِهِ}}<ref>«خداوند در درون هیچ کس دو دل ننهاده است» سوره احزاب، آیه ۴.</ref>؛ درباره وی نازل شده است.