اصحاب امام مهدی: تفاوت میان نسخه‌ها

#[[اختلاف]] دو دسته در سرعت ملحق شدن آنها و رسیدن آنان به [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} است، به این نحو که ۳‌۱۳ نفر از دیگران زودتر به [[حضرت]] ملحق می‌شوند.

#[[اختلاف]] در سرعت [[ایمان]] و [[بیعت]] نمودن با [[حضرت]] است.

#[[اختلاف]] در [[دفاع]] نمودن از [[حضرت]] باشد به این معنا که ۳‌۱۳ نفر اولین دسته‌ای است که [[حضرت]] را [[یاری]] خواهند نمود.

#[[اختلاف]] به لحاظ [[وظایف]] و کارهایی است که به جهت [[اختلاف]] درجات [[اصحاب]] به آنها محوّل خواهد شد. مثلاً ۳‌۱۳ نفر از [[فرماندهان]] و رئیسانند، بر خلاف بقیه افراد»<ref>[[علی ‎اصغر رضوانی|رضوانی، علی ‎اصغر]]، [[موعودشناسی و پاسخ به شبهات (کتاب)|موعودشناسی و پاسخ به شبهات]]، ص ۵۸۹.</ref>.

پس از گرد آمدن [[یاران خاص]] حضرت در آغاز [[ظهور]]، نوبت به [[یاوران]] آن حضرت می‌رسد. آنان به طور سریع در [[مکه]] جمع شده، آماده [[یاری]] او می‌شوند. شمار [[یاوران]] آن حضرت در ابتدا افزون بر ده هزار خواهد شد؛ چنان که [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: "[[امام زمان]] {{ع}} خروج نمی‌کند، مگر همراه [[یاران]] نیرومند و رشید، و این [[یاران]] کمتر از ده هزار نفر نیستند"<ref>{{متن حدیث|مَا يَخْرُجُ إِلَّا فِي أُولِي قُوَّةٍ وَ مَا يَكُونُ أُولُو الْقُوَّةِ أَقَلَّ مِنْ عَشَرَةِ آلَافٍ}}؛ صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۶۵۴، ح۲۰.</ref>؛ آنچه در اینجا باید یادآور شد اینکه بخشی از [[یاران]]، همان [[شیعیان]] واقعی آن حضرتند که در دوران [[غیبت]] به [[شایستگی]] به [[وظایف]] خود عمل کرده‌اند. در این‌باره [[ابو بصیر]] از [[امام صادق]] {{ع}} [[روایت]] می‌کند: [[امام]] در [[تفسیر]] این قول [[خدای تعالی]] {{متن قرآن|يَوْمَ يَأْتِي بَعْضُ آيَاتِ رَبِّكَ لاَ يَنفَعُ نَفْسًا إِيمَانُهَا لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِن قَبْلُ أَوْ كَسَبَتْ فِي إِيمَانِهَا خَيْرًا}}<ref>"روزی که پاره‌ای از نشانه‌های پروردگارت [پدید] آید، کسی که قبلًا ایمان نیاورده یا خیری در ایمان آوردن خود به دست نیاورده است، ایمان آوردنش سود نمی‌بخشد".</ref>؛ فرمود: یعنی خروج [[قائم]] [[منتظر]] ما، سپس فرمود: ای [[ابا بصیر]]! خوشا به حال [[شیعیان]] [[قائم]] ما، کسانی که در غیبتش [[منتظر]] [[ظهور]] او هستند و در حال ظهورش نیز فرمانبردار اویند. آنان [[اولیای خدا]] هستند که نه خوفی بر آنهاست و نه [[اندوهگین]] می‌شوند"<ref>{{متن حدیث|يَعْنِي خُرُوجَ الْقَائِمِ الْمُنْتَظَرِ مِنَّا ثُمَّ قَالَ{{ع}} يَا أَبَا بَصِيرٍ طُوبَى لِشِيعَةِ قَائِمِنَا الْمُنْتَظِرِينَ لِظُهُورِهِ فِي غَيْبَتِهِ وَ الْمُطِيعِينَ لَهُ فِي ظُهُورِهِ أُولَئِكَ أَوْلِيَاءُ اللَّهِ الَّذِينَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُون‏}}؛ صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۳۵۷.</ref>.<ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت ج۳ (کتاب)|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص  ۲۱۵ - ۲۱۶.</ref>

[[یاران]] خاص [[امام مهدی|حضرت مهدی]]{{ع}}‏ [[سیصد و سیزده]] نفرند و [[احادیث]] فراوانی در [[ستایش]] این گروه وارد شده است. از ویژگی‌های این یاران این است که  بیشتر آنان در سن جوانی‌‏اند و دارای افکاری متحد و آرایی یکنواخت بوده و دل‏های‏شان به هم پیوسته است. [[امام علی|حضرت علی]]{{ع}} در این‏ باره فرمود: "همانا [[یاران]] [[امام مهدی|قائم]]{{ع}} همگی جوانند و پیر میانشان نیست؛ مگر به اندازه [[سرمه در چشم]] یا به [[قدر]] نمک در توشه راه و کمترین چیز در توشه راه، نمک است<ref> {{متن حدیث|إِنَ‏ أَصْحَابَ‏ الْقَائِمِ‏ شَبَابٌ‏ لَا كُهُولَ‏ فِيهِمْ‏ إِلَّا كَالْكُحْلِ‏ فِي‏ الْعَيْنِ‏ أَوْ كَالْمِلْحِ فِي الزَّادِ وَ أَقَلُّ الزَّادِ الْمِلْحُ‏‏‏}}، نعمانی، الغیبة، ص ۳۱۵، ح ۱۰.</ref>.<ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص ۴۹۳ -۴۹۶؛ [[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۱۰۵.</ref>