چرا عبرت نمیگیریم (مقاله)
| چرا عبرت نمیگیریم | |
|---|---|
 | |
| زبان | فارسی |
| نویسنده | خلیل منصوری |
| موضوع | عبرت |
| مذهب | شیعه |
| محل نشر | قم، ایران |
| تاریخ نشر | شهریور ۱۳۹۳ |
| ناشر الکترونیک | وبگاه سماموس |
چرا عبرت نمیگیریم عنوان مقالهای است که با زبان فارسی که به بررسی چرا عبرت نمیگیریم میپردازد. این مقالهٔ به قلم خلیل منصوری نگاشته شده و در (شهریور ۱۳۹۳) انتشار یافته است[۱].
چکیدهٔ مقاله
«عبرت» به معنای پندپذیری، حالتی است که انسان از شناخت محسوس به شناخت نامحسوس میرسد و از رخدادهای جزیی، به حقایق کلی دست مییابد. این مقاله با رویکرد قرآنی و به روش توصیفی-تحلیلی، به بررسی علل عبرتناپذیری انسان و راههای پندگیری از حوادث میپردازد. بر اساس آموزههای قرآنی، دنیا و رخدادهای آن مانند دانشگاهی برای انساناند که قوانین ثابت و تکرارشونده الهی بر آن حاکم است. سنتهایی مانند آزمون، عذاب و مرگ، ابزارهایی برای آشکارسازی حقایق و بازنگری در رفتار انسان هستند. مرگ، بهویژه، بهعنوان شتری که بر در همه خانهها خواهد خوابید، یادآور ابدیت و پایان حیات دنیوی است.
خداوند در قرآن، پدیدههایی مانند رستاخیز گیاهان و سرنوشت اقوام پیشین را زمینهای برای عبرتگیری معرفی میکند. بااینحال، بسیاری از انسانها به عللی چون کفر، نومیدی از آخرت، بیبصیرتی، غفلت و عدم تفکر، از این پندها بهره نمیگیرند. مؤمنان و خردمندان، با تعقل در حوادث، از اشتباهات گذشته درس گرفته و برای زندگی اخروی آماده میشوند. امیرالمؤمنین(ع) نیز با تأکید بر یاد مرگ، انسان را به تعادلی میان کار برای دنیا و آخرت فرا میخواند. عبرتگیری، راهی برای جلوگیری از تکرار اشتباهات و آماده شدن برای ابدیت است که نیازمند تفکر و بصیرت است.
فهرست مقاله
دربارهٔ پدیدآورنده
