حامد صائدی: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
(صفحه‌ای تازه حاوی «{{امامت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = اصحاب پیامبر | عنوان مدخل = حامد صائدی | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} == آشنایی اجمالی == وی را منسوب به شاخه صائد، از تیره حاشد، از قبیله همدان<ref>ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۷۶؛ سمعانی، الأنساب، ج۳، ص۵...» ایجاد کرد)
برچسب: پیوندهای ابهام‌زدایی
 
خط ۱: خط ۱:
{{امامت}}
{{مدخل مرتبط
{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = اصحاب پیامبر
| موضوع مرتبط = اصحاب پیامبر
خط ۱۰: خط ۹:
== جستارهای وابسته ==
== جستارهای وابسته ==
{{مدخل وابسته}}
{{مدخل وابسته}}
*[[حاشد]] (قبیله)
* [[حاشد]] (قبیله)
*[[همدان]] (قبیله)
* [[همدان]] (قبیله)
{{پایان مدخل وابسته}}
{{پایان مدخل وابسته}}


خط ۲۲: خط ۲۱:
{{پانویس}}
{{پانویس}}


[[رده:مدخل]]
[[رده:اعلام]]
[[رده:اعلام]]
[[رده:اصحاب پیامبر]]
[[رده:اصحاب پیامبر]]

نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۶

آشنایی اجمالی

وی را منسوب به شاخه صائد، از تیره حاشد، از قبیله همدان[۱]، صائدی و منسوب به شاکر، تیره‌ای دیگر از همدان[۲]، شاکری خوانده‌اند و در اصل از قبیله ازد بود. نسبت کوفی[۳] او نیز به احتمال به اعتبار سکونتش در کوفه بوده است. براساس برخی منابع، ابوالفتح ازدی او را صحابی دانسته و گفته است: از او چیزی نقل نشده[۴] یا جز ابواسحاق سبیعی از وی روایت ندارد[۵]. برخی منابع بر اینکه او از سعد بن ابی وقاص روایت شنیده و ابواسحاق سبیعی[۶] یا ابواسحاق همدانی[۷] از وی روایت نقل کرده باشد، تصریح کرده‌اند. این اختلاف در گزارش‌ها سبب اختلاف در صحابی بودن وی شده است و برخی او را تابعی[۸] و عده‌ای او را ناشناخته دانسته‌اند[۹].[۱۰]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۷۶؛ سمعانی، الأنساب، ج۳، ص۵۱۳.
  2. ابن کلبی، هشام بن محمد، نسب قد والیمن الکبیر، ج۲، ص۲۶۱؛ سمعانی، الأنساب، ج۳، ص۳۸۲.
  3. ابن اثیر، اسد الغابه، ج۱، ص۶۶۲.
  4. ر.ک: ابن اثیر، اسد الغابه، ج۱، ص۶۶۲.
  5. ابن حجر، الاصابه، الاصابه، ج۲، ص۷.
  6. ابن ابی حاتم، الجرح و التعدیل، ج۳، ص۳۰۰؛ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۷.
  7. بخاری، ج۳، ص۱۲۴.
  8. ر.ک: ابن حجر، لسان، ج۲، ص۱۶۴.
  9. ابن ابی حاتم، الجرح و التعدیل، ج۳، ص۳۰۰؛ ذهبی، تجرید أسماء الصحابه، ج۱، ص۱۱۴.
  10. خانجانی، قاسم، مقاله «حامد صائدی»، دانشنامه سیره نبوی ج۲، ص ۵۱۶.