سیادت اسلام در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۱۴

مقدمه

سیادت اسلام، به معنای سروری، مجد و شرف یافتن اسلام است. قرآن کریم، سیادت اسلام و مسلمین را اصلی غیر قابل خدشه تلقی و شرط تحقق آن را ایمان قرار داد^[۱]. این نوع از سیادت، به معنای نژادپرستی نیست؛ زیرا مراد از سیادت متعلق به عقیده و طرز فکر است، نه اشخاص و افراد ملت و جامعه. از این‌رو، سیادت اکتسابی است و هر فرد، اجتماع، گروه و نژادی از هر رنگ و سرزمینی می‌تواند این عزّت و سیادت را به دست آورد. سیادت اسلام را به طور مشخّص، می‌توان در شعار آغازین مسلمانان «الإسلام يعلو و لا يعلى عليه»^[۲] و نیز از آیه شریفه ﴿وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ﴾^[۳] باز شناخت. به همین جهت، پذیرش سیادت و سلطه بیگانه در اسلام ممنوع شده است^[۴]. سیادت اسلام، بایستی همواره در تعهدات بین المللی، رعایت و حفظ گردد^[۵]، حتّی در تعهدات با ذمیان. طبق این اصل، عده‌ای از فقها بر ذمیان لازم شمرده‌اند تا از ساختن بناهای مرتفع نسبت به ساختمان‌های همسایگان مسلمان خود، خودداری نمایند و نیز از ارتکاب علنی اعمالی که باعث هتک حرمت مسلمین می‌گردد امتناع ورزند^[۶]^[۷].

منابع

فروتن، اباصلت، مرادی، علی اصغر، واژه‌نامه فقه سیاسی

پانویس

↑ ﴿وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ﴾ «و سستی نورزید و اندوهگین مباشید که اگر مؤمن باشید شما برترید» سوره آل عمران، آیه ۱۳۹.
↑ وسایل الشیعه، ج۱۷، ص۴۷۶؛ من لا یحضره الفقیه، ج۴، ص۳۳۴؛ القواعد الفقهیه، ج۱، ص۱۵۹.
↑ «فراپایگی تنها از آن خداوند و پیامبر او و مؤمنان است» سوره منافقون، آیه ۸؛ سوره توبه، آیه ۴۰.
↑ ر.ک: نفی سبیل.
↑ تحریر الوسیله، ج۱، ص۴۸۵، مسائل ۴ و ۵.
↑ جواهر الکلام، ج۲۱، ص۲۶۹-۲۷۰ و ۲۷۵؛ کنز العمال، ج۲، ص۳۰۴، شماره ۶۳۵۶.
↑ فروتن، اباصلت، مرادی، علی اصغر، واژه‌نامه فقه سیاسی، ص ۱۲۳.

[1] ﴿وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ﴾ «و سستی نورزید و اندوهگین مباشید که اگر مؤمن باشید شما برترید» سوره آل عمران، آیه ۱۳۹.

[2] وسایل الشیعه، ج۱۷، ص۴۷۶؛ من لا یحضره الفقیه، ج۴، ص۳۳۴؛ القواعد الفقهیه، ج۱، ص۱۵۹.

[3] «فراپایگی تنها از آن خداوند و پیامبر او و مؤمنان است» سوره منافقون، آیه ۸؛ سوره توبه، آیه ۴۰.

[4] ر.ک: نفی سبیل.

[5] تحریر الوسیله، ج۱، ص۴۸۵، مسائل ۴ و ۵.

[6] جواهر الکلام، ج۲۱، ص۲۶۹-۲۷۰ و ۲۷۵؛ کنز العمال، ج۲، ص۳۰۴، شماره ۶۳۵۶.

[7] فروتن، اباصلت، مرادی، علی اصغر، واژه‌نامه فقه سیاسی، ص ۱۲۳.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-{{امامت}}
 {{مدخل مرتبط
 | موضوع مرتبط = سیادت اسلام
@@ خط ۱۹: / خط ۱۸: @@
 [[رده:سیادت اسلام در فقه سیاسی]]
-[[رده:مدخل]]