انتقادپذیری در معارف و سیره علوی: تفاوت میان نسخهها
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) |
||
| خط ۷: | خط ۷: | ||
}} | }} | ||
==مقدمه== | == مقدمه == | ||
[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} به [[صراحت]]، سنگینی [[کلام]] [[حق]] را برای [[مسئولان]] و مدیران [[جامعه]] بیان میکند<ref>نهج البلاغه، نامه ۵۳.</ref>، و در عین حال تأکید میورزد که این سنگینی را باید پذیرفت؛ چراکه اگر کلام حق برای کسی سنگین باشد، عمل به آن برایش دشوارتر خواهد بود<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۱۶.</ref>. [[حضرت]] از [[مردم]] میخواهد که حرف حق را در هر حال به او یادآوری کنند و او را [[مصون از خطا]] و [[بینیاز]] از [[مشورت]] و [[نصیحت]] ندانند: | [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} به [[صراحت]]، سنگینی [[کلام]] [[حق]] را برای [[مسئولان]] و مدیران [[جامعه]] بیان میکند<ref>نهج البلاغه، نامه ۵۳.</ref>، و در عین حال تأکید میورزد که این سنگینی را باید پذیرفت؛ چراکه اگر کلام حق برای کسی سنگین باشد، عمل به آن برایش دشوارتر خواهد بود<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۱۶.</ref>. [[حضرت]] از [[مردم]] میخواهد که حرف حق را در هر حال به او یادآوری کنند و او را [[مصون از خطا]] و [[بینیاز]] از [[مشورت]] و [[نصیحت]] ندانند: | ||
{{متن حدیث|فَلَا تَكُفُّوا عَنِّي مَقَالَةً بِحَقٍّ أَوْ مَشُورَةً بِعَدْلٍ فَإِنِّي لَسْتُ فِي نَفْسِي بِفَوْقِ مَا أَنْ أُخْطِئَ وَ لَا آمَنُ ذَلِكَ مِنْ فِعْلِي إِلَّا أَنْ يَكْفِيَ اللَّهُ مِنْ نَفْسِي مَا هُوَ أَمْلَكُ بِهِ مِنِّي}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۱۶.</ref>. | {{متن حدیث|فَلَا تَكُفُّوا عَنِّي مَقَالَةً بِحَقٍّ أَوْ مَشُورَةً بِعَدْلٍ فَإِنِّي لَسْتُ فِي نَفْسِي بِفَوْقِ مَا أَنْ أُخْطِئَ وَ لَا آمَنُ ذَلِكَ مِنْ فِعْلِي إِلَّا أَنْ يَكْفِيَ اللَّهُ مِنْ نَفْسِي مَا هُوَ أَمْلَكُ بِهِ مِنِّي}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۱۶.</ref>. | ||
البته روشن است که رسیدن به چنین نقطهای از [[حقپذیری]] و [[نقدپذیری]]، بدون [[خودسازی]] و [[تهذیب نفس]]، غیرممکن است.<ref>[[علی ذوعلم|ذوعلم، علی]]، [[امام علی و سیاست (مقاله)| مقاله «امام علی و سیاست»]]، [[دانشنامه امام علی ج۶ (کتاب)|دانشنامه امام علی ج۶]]، ص ۳۵.</ref> | البته روشن است که رسیدن به چنین نقطهای از [[حقپذیری]] و [[نقدپذیری]]، بدون [[خودسازی]] و [[تهذیب نفس]]، غیرممکن است.<ref>[[علی ذوعلم|ذوعلم، علی]]، [[امام علی و سیاست (مقاله)| مقاله «امام علی و سیاست»]]، [[دانشنامه امام علی ج۶ (کتاب)|دانشنامه امام علی ج۶]]، ص ۳۵.</ref> | ||
نسخهٔ ۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۳۲
این مدخل زیرشاخهٔ بحث انتقادپذیری است. انتقادپذیری از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: انتقادپذیری در قرآن - انتقادپذیری در حدیث - انتقادپذیری در معارف و سیره علوی - پرسش مرتبط نداردمقدمه
امیرالمؤمنین (ع) به صراحت، سنگینی کلام حق را برای مسئولان و مدیران جامعه بیان میکند[۱]، و در عین حال تأکید میورزد که این سنگینی را باید پذیرفت؛ چراکه اگر کلام حق برای کسی سنگین باشد، عمل به آن برایش دشوارتر خواهد بود[۲]. حضرت از مردم میخواهد که حرف حق را در هر حال به او یادآوری کنند و او را مصون از خطا و بینیاز از مشورت و نصیحت ندانند: «فَلَا تَكُفُّوا عَنِّي مَقَالَةً بِحَقٍّ أَوْ مَشُورَةً بِعَدْلٍ فَإِنِّي لَسْتُ فِي نَفْسِي بِفَوْقِ مَا أَنْ أُخْطِئَ وَ لَا آمَنُ ذَلِكَ مِنْ فِعْلِي إِلَّا أَنْ يَكْفِيَ اللَّهُ مِنْ نَفْسِي مَا هُوَ أَمْلَكُ بِهِ مِنِّي»[۳]. البته روشن است که رسیدن به چنین نقطهای از حقپذیری و نقدپذیری، بدون خودسازی و تهذیب نفس، غیرممکن است.[۴]
منابع
پانویس
- ↑ نهج البلاغه، نامه ۵۳.
- ↑ نهج البلاغه، خطبه ۲۱۶.
- ↑ نهج البلاغه، خطبه ۲۱۶.
- ↑ ذوعلم، علی، مقاله «امام علی و سیاست»، دانشنامه امام علی ج۶، ص ۳۵.