جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم
(تغییرمسیر به معاد) برچسب: تغییر مسیر جدید |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) |
||
| (۱۴ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۵ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
# | {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = [[برهان عدالت در قرآن]] - [[برهان عدالت در حدیث]] - [[برهان عدالت در معارف و سیره نبوی]]| پرسش مرتبط = }} | ||
== مقدمه == | |||
[[خداوند]] [[عادل]] است و به هیچ وجه به کمترین ستمی [[راضی]] نمیشود، چنانکه میفرماید: {{متن قرآن|قُلْ أَمَرَ رَبِّي بِالْقِسْطِ}}<ref>«بگو: پروردگارم به دادگری فرمان داده است» سوره اعراف، آیه ۲۹.</ref>، {{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْإِحْسَانِ}}<ref>«به راستی خداوند به دادگری و نیکی کردن فرمان میدهد» سوره نحل، آیه ۹۰.</ref>، {{متن قرآن|تِلْكَ آيَاتُ اللَّهِ نَتْلُوهَا عَلَيْكَ بِالْحَقِّ وَمَا اللَّهُ يُرِيدُ ظُلْمًا لِلْعَالَمِينَ}}<ref>«اینها آیات خداوند است که آن را به درستی بر تو میخوانیم و خداوند، ستمی برای جهانیان نمیخواهد» سوره آل عمران، آیه ۱۰۸.</ref>. | |||
ترجیح [[حکم]] و [[اراده]] یک فرد بر دیگری بدون مرجح [[مشروع]] [[ستم]] است، چنانکه از اصل عدم [[نفوذ]] آشکار است. بنابراین، واگذاری [[مردم]] به خود در امر [[حکومت]] ذاتاً ملازم با ستم است. [[رضایت]] به این ستم از [[ساحت]] ذات [[اقدس]] به دور است. مقتضای [[عدل الهی]] این است که او، خود، به واسطه تقدم و [[اولویت]] ذاتی ارادهاش بر ارادههای [[انسانها]] ارادهای را بر ارادههای دیگر ترجیح دهد و به او [[اذن]] [[ولایت]] دهد.<ref>[[ابوالحسن حسنی|حسنی، ابوالحسن]]، [[ولایت سیاسی پیامبر اعظم (مقاله)|مقاله «ولایت سیاسی پیامبر اعظم»]]، [[سیره سیاسی پیامبر اعظم (کتاب)|سیره سیاسی پیامبر اعظم]] ص ۳۱۶.</ref> | |||
== پرسش مستقیم == | |||
[[برهان عدالت چگونه مشروعیت ولایت به نصب الهی را اثبات میکند؟ (پرسش)]] | |||
{{پایان مدخل وابسته}} | |||
== منابع == | |||
{{منابع}} | |||
# [[پرونده:1100627.jpg|22px]] [[ابوالحسن حسنی|حسنی، ابوالحسن]]، [[ولایت سیاسی پیامبر اعظم (مقاله)|مقاله «ولایت سیاسی پیامبر اعظم»]]، [[سیره سیاسی پیامبر اعظم (کتاب)|'''سیره سیاسی پیامبر اعظم''']] | |||
{{پایان منابع}} | |||
== پانویس == | |||
{{پانویس}} | |||
[[رده:برهان عدالت]] | |||