آتش زدن خیمه‌ها: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۱۸، ساعت ۱۱:۱۱

این یک مقالهٔ خرد است. می‌توانید با گسترش آن به امامت‌پدیا کمک کنید.

این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:

آتش زدن خیمه‌ها در قرآن | آتش زدن خیمه‌ها در حدیث | آتش زدن خیمه‌ها در کلام اسلامی

در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل آتش زدن خیمه‌ها (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

از جنایت‌های سپاه عمر سعد، آتش زدن خیمه‌های امام حسین و اهل بیت(ع) او در روز عاشورا بود. پس از آنکه امام به شهادت رسید، کوفیان به غارت خیمه‌ها پرداختند، زنها را از خیمه‌ها بیرون آوردند، سپس خیمه‌ها را به آتش کشیدند. اهل حرم، گریان و پابرهنه دردشت پراکنده شدند و به اسارت در آمدند^[۱].امام سجاد(ع) در ترسیم آن صحنه فرموده است: به خدا قسم هر گاه به عمه‌ها و خواهرانم نگاه می‌کنم، اشک در چشمانم می‌دود و به یاد فرار آنها در روز عاشورا از خیمه‌ای به خیمه دیگر و از پناهگاهی به پناهگاه دیگر می‌افتم، که آن گروه فریاد می‌زدند: خانه ظالمان را بسوزانید!^[۲] این آتش، امتداد همان آتش زدنی بود که پس از رحلت پیامبر، در خانه زهرا(س) با آن سوخت و آتش کینه‌هایی بود که از بنی هاشم و اهل بیت در سینه‌ها داشتند. به یاد این حادثه، در مراسم عاشورا در برخی مناطق رسم است که خیمه‌هایی به نشان خیام اهل بیت بر پا می‌کنند، ظهر عاشورا به آتش می‌کشند، تا احیاگر یاد آن ستمی باشد که روز عاشورا بر خاندان رسالت رفت^[۳]

جستارهای وابسته

منابع

محدثی، جواد، فرهنگ عاشورا.

پانویس

با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:

↑ بحارالانوار ج ۴۵ ص ۵۸
↑ حیاة الامام الحسین ج ۳ ص۲۹۹
↑ ر. ک. محدثی، جواد، فرهنگ عاشورا صفحه ۲۲.

[1] بحارالانوار ج ۴۵ ص ۵۸

[2] حیاة الامام الحسین ج ۳ ص۲۹۹

[3] ر. ک. محدثی، جواد، فرهنگ عاشورا صفحه ۲۲.

[۱]

[۲]

[۳]

@@ خط ۱۰: / خط ۱۰: @@
 ==مقدمه==
-*از جنایت‌های سپاه عمر سعد، آتش زدن خیمه‌های [[امام حسین]] و [[اهل بیت]]{{عم}} او در روز [[عاشورا]] بود. پس از آنکه امام به شهادت رسید، کوفیان به غارت خیمه‌ها پرداختند، زنها رااز خیمه‌ها بیرون آوردند، سپس خیمه‌ها را به آتش کشیدند. اهل حرم، گریان و پابرهنه دردشت پراکنده شدند و به اسارت در آمدند<ref>بحارالانوار ج ۴۵ ص ۵۸</ref>.[[امام سجاد]]{{ع}} در ترسیم آن صحنه فرموده است: به خدا قسم هر گاه به عمه‌ها و خواهرانم نگاه می‌کنم، اشگ در چشمانم می‌دود و به یاد فرار آنها در روز عاشورا از خیمه‌ای به خیمه دیگر و از پناهگاهی به پناهگاه دیگر می‌افتم، که آن گروه فریاد می‌زدند: خانه ظالمان را بسوزانید!<ref>حیای الامام حسین ج ۳ ص۲۹۹</ref> این آتش، امتداد همان آتش زدنی بود که پس از رحلت [[پیامبر]]، در خانه [[زهرا]]{{س}} با آن سوخت و آتش کینه‌هایی بود که از [[بنی هاشم]] و [[اهل بیت]] در سینه‌ها داشتند. به یاد این حادثه، در مراسم عاشورا در برخی مناطق رسم است که خیمه‌هایی به نشان خیام [[اهل بیت]] بر پا می‌کنند، ظهر عاشورا به آتش می‌کشند، تا احیاگر یاد آن ستمی باشد که روز عاشورا بر خاندان [[رسالت]] رفت<ref>ر. ک. [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]] صفحه ۲۲.</ref>
+*از جنایت‌های سپاه عمر سعد، آتش زدن خیمه‌های [[امام حسین]] و [[اهل بیت]]{{عم}} او در روز [[عاشورا]] بود. پس از آنکه امام به شهادت رسید، کوفیان به غارت خیمه‌ها پرداختند، زنها را از خیمه‌ها بیرون آوردند، سپس خیمه‌ها را به آتش کشیدند. اهل حرم، گریان و پابرهنه دردشت پراکنده شدند و به اسارت در آمدند<ref>بحارالانوار ج ۴۵ ص ۵۸</ref>.[[امام سجاد]]{{ع}} در ترسیم آن صحنه فرموده است: به خدا قسم هر گاه به عمه‌ها و خواهرانم نگاه می‌کنم، اشک در چشمانم می‌دود و به یاد فرار آنها در روز عاشورا از خیمه‌ای به خیمه دیگر و از پناهگاهی به پناهگاه دیگر می‌افتم، که آن گروه فریاد می‌زدند: خانه ظالمان را بسوزانید!<ref>حیاة الامام الحسین ج ۳ ص۲۹۹</ref> این آتش، امتداد همان آتش زدنی بود که پس از رحلت [[پیامبر]]، در خانه [[زهرا]]{{س}} با آن سوخت و آتش کینه‌هایی بود که از [[بنی هاشم]] و [[اهل بیت]] در سینه‌ها داشتند. به یاد این حادثه، در مراسم عاشورا در برخی مناطق رسم است که خیمه‌هایی به نشان خیام [[اهل بیت]] بر پا می‌کنند، ظهر عاشورا به آتش می‌کشند، تا احیاگر یاد آن ستمی باشد که روز عاشورا بر خاندان [[رسالت]] رفت<ref>ر. ک. [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]] صفحه ۲۲.</ref>
 == جستارهای وابسته ==