اذلال: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = [[اذلال در فقه سیاسی]] - [[نکوهش اذلال در سیره پیامبر خاتم]]| پرسش مرتبط  = }}

== مقدمه ==

[[خداوند]] میان [[مسلمانان]] [[اخوت]] برقرار کرده و برای استقرار و دوام آنان، به مسائلی، [[فرمان]] داده و از آن چه که این رابطه را تباه می‌کند، [[نهی]] کرده است؛ از مسائلی که این پیوند را [[سست]] و گسسته می‌سازد، [[تحقیر]] و [[خوار]] شمردن دیگران است<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۳۷۷.</ref>.

== [[خوار]] نشمردن دیگران در [[سیره]] و [[کلام]] [[نبی خاتم]] {{صل}} ==  

در [[سیره رسول خدا]] {{صل}} رابطه با [[مردم]] بر مبنای [[عزت]] و [[کرامت]] صورت می‌گرفت و [[کرامت]] مداری‌شان در [[زندگی]] تا بدان پایه بود که آن [[حضرت]] {{صل}} از هر چیزی که به زیر پا گذاشتن [[کرامت]] و [[حرمت]] [[مردمان]] و [[تحقیر]] ‌شخصیت ارجمند [[انسان‌ها]] انجامد، [[برائت]] می‌جست و آن را به طور رسمی زیر پا می‌گذاشت. [[نقل]] شده است، ایشان در ایام حیاتشان اجازه دست‌بوسی و پابوسی به کسی نداد<ref>سید شرف الدین حسینی استر آبادی، تأویل الآیات، ص ۴۷۲ - ۴۷۳ و محمد باقر مجلسی، بحارالانوار، ج ۲۷، ص ۱۳۹.</ref> و هیچ گاه به [[مردم]] هر چند بی‌بضاعت و تنگدست، با دیده [[حقارت]] ننگریست و همیشه [[دعوت]] [[بندگان]] را می‌پذیرفت<ref>علی بن حسن طبرسی، مشکاة الانوار، ص ۱۵؛ محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج ۸، ص ۲۶۸؛ ابوعیسی تزمذی، الشمائل المحمدیه، ص ۱۹۰؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۴، ص۷۹؛ ابن حزم، جوامع السیرة‌ النبویه، ص۳۲ و قاضی عیاض اندلسی، الشفا بتعریف حقوق المصطفی، ج۱، ص۲۶۳.</ref>. گاه، مهمان سفره‌ای می‌شد که در آن جو و دنبه‌ای بودار قرار داشت<ref>تاریخ مدینه دمشق، ج۴، ص۱۲۱ و الشمایل المحمدیه، ص۱۹۰.</ref>؛ اما هرگز کسی را که از او [[دعوت]] کرده‌ بود، [[تحقیر]] نکرد<ref>شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج۵، ‌ص۵۴.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۳۷۷.</ref>.

ایشان برای [[احترام]] نهادن به [[اصحاب]]، آنان را به [[کنیه]] صدا می‌زد و آنان را به نامی می‌خواند که بیشتر [[دوست]] داشتند<ref>الشفا بتعریف حقوق المصطفی، ج ۱، ص ۲۴۸ - ۲۴۹؛ ابن سید الناس، عیون الاثر، ج ۲، ص ۴۰۰ و ابوالفرج شافعی حلبی، السیرة الحلبیه، ج ۳، ص ۴۷۹.</ref>. آن [[حضرت]]، [[اسامی]] و کنیه‌های [[حقارت]] آور و نامناسب [[مسلمانان]] راتغییر می‌داد<ref>در منابع تاریخی و رجالی از افراد بسیاری نام برده شده است که رسول خدا {{صل}} اسامی نامناسبشان را به اسامی زیبا تغییر داد؛ مثلا آن حضرت، نام بره بنت حارث را به جویریه (أحمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج ۱، ص ۴۴۲؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج ۸، ص ۹۴ و...) و اسامی عبدالعزی بن صفوان و عبد نهم بن صفوان را به ترتیب، به عبدالله و عبدالرحمن (ابن اثیر، اسدالغابه، ج ۳، ص ۱۷۷) و عبدالعزی بن عبدالله را به عبدالرحمن (ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج ۲، ص ۸۳۸ - ۸۳۹) و... تغییر نام داد.</ref> و برای کسانی که [[کنیه]] نداشتند، ‌ [[کنیه]] قرار می‌داد و [[مردم]] نیز آنها را به همان [[کنیه]] صدا می‌زدند. آن [[حضرت]] برای [[زنان]] و [[کودکان]] نیز [[کنیه]] قرار می‌دادند<ref>محمد حسین طباطبایی، سنن النبی، ص ۵۲ - ۵۳: عبدالله بن سعید عبادی لحجی، منتهی السؤل علی وسائل الوصول إلی شمائل الرسول {{صل}}، ج ۲، ص ۴۳۳ و یوسف بن اسماعیل النبهانی، وسائل الوصول الی شمائل الرسول {{صل}} ص۲۰۷.</ref>. [[رسول اکرم]] {{صل}} در ایام حیاتشان، ‌ هرگز مسلمانی را نفرین نکرد<ref>الطبقات الکبری، ج ۱، ص ۲۷۶؛ الشفا بتعریف حقوق المصطفی، ج ۲، ص ۴۴۱ و ابوبکر بیهقی، دلائل النبوه، ج ۱، ص ۳۱۴.</ref> و به کسی [[ناسزا]] نگفت و [[دشنام]] نداد<ref>.الطبقات الکبری، ص ۲۷۴، الشفا بتعریف حقوق المصطفی، ج ۲، ص ۴۴۱ و دلائل النبوه، ج ۱، ص ۳۱۴.</ref> و خدمتکار یا همسری را نزد<ref>الطبقات الکبری، ص ۲۷۶؛ الشفا بتعریف حقوق المصطفی، ج ۱، ص ۲۲۶ و تاریخ مدینه دمشق، ج ۴، ص ۲۶.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۳۷۷-۳۷۸.</ref>.

{{منابع}}

 

 

{{پانویس}}