ثعلبه بن یزید حمانی: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = اصحاب امام علی | عنوان مدخل  =  ثعلبه بن یزید حمانی | مداخل مرتبط = [[ثعلبه بن یزید حمانی در تراجم و رجال]]| پرسش مرتبط  = }}
{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = اصحاب امام علی | عنوان مدخل  =  ثعلبه بن یزید حمانی | مداخل مرتبط = [[ثعلبه بن یزید حمانی در تراجم و رجال]] - [[ثعلبه بن یزید حمانی در تاریخ اسلامی]]| پرسش مرتبط  = }}
{{جعبه اطلاعات اصحاب
{{جعبه اطلاعات اصحاب
| نام = ثعلبه بن یزید حمانی
| نام = ثعلبه بن یزید حمانی

نسخهٔ ‏۱۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۲۱

ثعلبه بن یزید حمانی
تصویر قدیمی از مسجد کوفه
نام کاملثعلبه بن یزید حمانی
جنسیتمرد
از قبیلهبنی‌حمان
از اصحابامام علی

مقدمه

ثعلبه بن یزید معروف به حِمانی[۱]، رئیس پلیس امیرمؤمنان (ع) و از اصحاب خاص و شیعیان مخلص آن حضرت بود.

وی از امیرالمؤمنین (ع) و احادیثی را نقل کرده است. و حبیب بن ابی ثابت، سلمة بن کهیل و حکم بن عتیبه از وی روایت کرده‌اند[۲].

ثعلبه نقل می‌کند: موقعی که اصحاب پیامبر (ص) و نیروهای انقلابی خانه عثمان را محاصره کرده بودند و نمی‌گذاشتند به کاخ او آب برسد، من به احجار الزیت (محلی نزدیک مدینه) رفتم، دیدم زبیر آنجاست، به او گفتم: ای زبیر، مردم بین آب و خانه عثمان حائل شده‌اند. زبیر نگاهی به طرف آن جمع انداخت و در مذمت عثمان این آیه را خواند: ﴿وَحِيلَ بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ مَا يَشْتَهُونَ كَمَا فُعِلَ بِأَشْيَاعِهِمْ مِنْ قَبْلُ إِنَّهُمْ كَانُوا فِي شَكٍّ مُرِيبٍ[۳]. اشاره به موافقت زبیر به نابودی عثمان بود[۴]. اما همین زبیر به طمع حطام و مقام دنیا با عایشه همسر پیامبر گرامی اسلام و طلحه صحابی رسول خدا (ص) همدست شد و بر ضد امیرالمؤمنین علی (ع) که با او بیعت هم کرده بود قیام کرد و جنگ جمل را به خونخواهی عثمان به پا کرد و خودش و طلحه هر دو در جنگ کشته شدند و عایشه هم اسیر شد و مورد عفو امیرالمؤمنین علی (ع) قرار گرفت و حضرت او را با احترام به مدینه فرستاد.[۵]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. حمانی، منسوب به حمان قبیله‌ای از تمیم است.
  2. تهذیب التهذیب، ج۱، ص۵۶۷؛ قاموس الرجال، ج۲، ص۴۹۲ و اعیان الشیعه، ج۴، ص۲۵.
  3. «و میان آنان و آنچه آرزو می‌کنند فاصله افکنده می‌شود چنان که با همگنان آنان (نیز) پیش‌تر چنین شده بود زیرا آنان در دودلی گمان‌انگیزی بودند» سوره سبأ، آیه ۵۴.
  4. الجمل، ص۱۴۶.
  5. ناظم‌زاده، سید اصغر، اصحاب امام علی، ج۱، ص۲۶۲-۲۶۳.