(صفحهای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} == مقدمه == تنها چیزی که از تاریخزندگی فطر در دست است، این که وی با (بنی مخزوم قرشی) پیمانولاء داشته و به این جهت (مخزومی) خوانده شده است. او را از (خشبیّه)<ref>اصحاب و...» ایجاد کرد)
{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }}
#تغییر_مسیر [[فطر بن خلیفه مخزومی]]
== مقدمه ==
تنها چیزی که از [[تاریخ]] [[زندگی]] فطر در دست است، این که وی با ([[بنی مخزوم قرشی]]) [[پیمان]] [[ولاء]] داشته و به این جهت (مخزومی) خوانده شده است. او را از (خشبیّه)<ref>اصحاب و یاران مختار بن ابی عبید و نیز طائفه ای از شیعه (خشبیه) خوانده میشوند (النهایة فی غریب الحدیث ۲/ ۳۳).</ref> و از [[سپاهیان]] [[مختار ثقفی]] دانستهاند. [[ابن قتیبه]] مینویسد: بیشتر کسانی که به [[فرماندهی]] [[ابراهیم بن اشتر نخعی]]، یکی از فرماندِهان [[سپاه]] [[مختار بن ابی عبیده ثقفی]] به قصد [[دستگیری]] [[عبیداللّه بن زیاد]] در سال ۶۷ ﻫ.ق حرکت کردند چوبی در دست داشتند، از این رو آنان را (خشبیّه) نامیدند<ref> المعارف ۶۲۲.</ref>.
[[دانشمندان]] [[اهل سنت]] به اتّفاق او را [[شیعی]] دانستهاند. بنابر نقل [[ذهبی]]، فِطر بن خلیفه به هنگام احتضارش میگفت: چقدر مسرور میشدم اگر به جای تمام موهایی که در بدن دارم، [[زبان]] میداشتم که با [[محبّت]] و [[دوستی اهل بیت]]{{ع}} [[تسبیح]] [[پروردگار]] میگفت<ref> سیر اعلام النبلاء ۷/ ۳۳.</ref>.
او که در [[زمان امام صادق]]{{ع}} میزیست، از آن حضرت به عنوان کسی که دارای [[دانش]] فراوان است یاد میکرد <ref>الخرائج والجرایح ۲/ ۶۴۲.</ref>. ونیز آن حضرت به هنگام شنیدن [[حدیثی]] که وی به یک واسطه از [[امیرمؤمنان]]{{ع}} نقل کرد، فرمود: ([[خدا]] [[رحمت]] کند کسانی را که ما را نزد [[مردم]] [[محبوب]] کنند و در دیدگان آنان [[ناپسند]] نکنند).<ref>امالی مفید ۳۰.</ref>
وی از [[راویان]] طبقه پنجم است و بیشتر [[اصحاب]] تراجم و [[رجال اهل سنت]]، مانند: [[احمد بن حنبل]]، [[یحیی بن سعید]]، [[یحیی بن معین]]، سفیان، [[ابونعیم]]، [[ابن عدی]]، [[ابوحاتم]]، ساجی، [[ابوداوود]]، [[نسائی]]، [[ابن حبّان]]، [[ابن سعد]]، ذهبی و [[ابن حجر]]، او را به عنوان [[ثقه]]، [[صدوق]] و [[صالح]] الحدیث دانستهاند.
در برابر اینان کسانی چون: [[ابوبکر بن عیاش]]، عقیلی و [[احمد بن یونس]] او را به دلیل شیعی بودن، به نوعی [[تضعیف]] کردهاند.
در میان دانشمندان شیعی، [[شیخ طوسی]] او را در میان اصحاب و [[راویان امام باقر]]{{ع}} و [[امام صادق]]{{ع}}آورده و [[مامقانی]] [[روایات]] او را حسن دانسته است. از وی حدود شصت [[حدیث]] در منابع شیعی و [[سنّی]] آمده است. در این [[روایات]] او از کسانی چون: [[عکرمه]] ([[غلام]] بن عبّاس)، [[عاصم بن بهدله]]، [[عطاء بن ابی رباح]]، [[عامر بن واثله لیثی]]، [[عامر شعبی]] و [[ابوخالد والبی]] [[روایت]] کرده است. و [[بکر بن بکار]]، [[ابواسامه حماد بن اسامه]]، [[خهد بن یحیی]]، [[سفیان ثوری]]، [[سفیان بن عیینه]] و [[عبداللّه بن داوود]] نیز از او روایت کردهاند<ref>نک: تهذیب الکمال ۲۳/ ۳۱۳؛ امالی مفید ۳۰؛ طوسی، کتاب الغیبة ۱۳۲ و مسند احمد بن حنبل ۴/ ۳۷۰.</ref>.
وی با چند واسطه از [[پیامبر]]{{صل}} روایت میکند که فرمود: (تا زمانی که [[دوازده تن]] که همه از [[قریش]] هستند [[قائم]] به [[خلافت]] باشند، همواره این [[دین]] چیره و [[پیروز]] است و [[بدخواهی]] [[دشمنان]] زیانی به آن نمیرساند)<ref>کتاب الغیبة ۱۳۲.</ref> همچنین فرمود: (هرگاه مصیبتی به شما رسید، [[مصیبت]] فقدان مرا بیاد آرید که بزرگترین مصیبتهاست)<ref>تاریخ الاسلام ۹/ ۵۷۲.</ref> وی [[حدیث]] معروف [[غدیر]] را که [[امام علی]]{{ع}} در ([[یوم]] الرَّحبه) با حضور و [[تأیید]] چندین [[صحابی]]، به آن [[احتجاج]] کرد، نقل کرده است<ref>اسد الغابة ۵/ ۲۷۵ و البدایة والنهایة ۷/ ۳۴۷.</ref>.
[[مورّخان]]، [[وفات]] او را به [[اختلاف]] در سالهای ۱۵۳، ۱۵۵ و ۱۵۶ ﻫ.ق در [[زمان]] [[خلافت منصور]] عبّاسی دانستهاند<ref>الطبقات الکبری ۶/ ۳۶۴و الکامل فی التاریخ ۵/ ۶۱۱.</ref>.<ref>[[حسین عزیزی|عزیزی]]، [[پرویز رستگار|رستگار]]، [[یوسف بیات|بیات]]، [[راویان مشترک (کتاب)|راویان مشترک]]، ص 103.</ref>
