ابوسهله: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = [[ابوسهله در تراجم و رجال]] - [[ابوسهله در تاریخ اسلامی]]| پرسش مرتبط = }}

به تصحیف، گاه او را ابو شهله<ref>ابن حجر، تهذیب، ج۱۲، ص۱۱۰؛ همو، الاصابه، ج۷، ص۱۷۰.</ref> و نیز ابوسهیله گفته‌اند<ref>ذهبی، تجرید، ج۲، ص۱۷۶.</ref>. ابوزرعه<ref>ابن ابی حاتم، ج۹، ص۳۸۸.</ref> از نام او اظهار بی‌اطلاعی کرده است. وی از مولای خود [[عثمان]] و نیز در باب [[فضایل]] عثمان، از [[رسول خدا]] {{صل}} [[روایت]] کرده که [[پیامبر]] در آخرین لحظات [[عمر]] فرمود: "کاش برخی از اصحابم اینجا بودند". [[عایشه]]، [[ابوبکر]] یا عمر یا [[علی]] {{ع}} را صدا زد، ولی [[حضرت]] به هیچ کدام اعتنایی نکرد و ساکت ماند. عایشه متوجه شد که منظور او شخص دیگری است. از این رو گفت: عثمان را بخوانم؟ فرمود: "آری" و چون حاضر شد، رسول خدا {{صل}} او را به نزدیک خود فراخواند و در گوشش سخنانی گفت که رنگ صورت عثمان [[تغییر]] می‌کرد. وقتی عثمان محاصره شد، به او گفته شد: آیا با مهاجمان نمی‌جنگی؟ گفت: رسول خدا {{صل}} به من سفارشی کرده و بر آن [[صبر]] خواهم کرد. ابوسهله گوید: آنان فهمیدند منظور او، همان سخنانی بوده که پیامبر در آخرین لحظات به او فرموده است<ref>ابن سعد، ج۳، ص۶۶؛ احمد بن حنبل، ج۶، ص۵۲؛ ابن ابی شیبه، ج۷، ص۴۸۹؛ ابن ابی عاصم، السنه، ص۵۴۹.</ref>. [[ذهبی]]<ref>تجرید، ج۲، ص۱۷۶.</ref> بدون هیچ نقدی بر این روایت، اشاره کرده که او را [[صحابی]] دانسته‌اند، ولی نزد شرح حال نگاران، ابوسهله، [[تابعی]] است<ref>عجلی، ص۵۰۰؛ ابن حبان، ج۵، ص۵۷۰؛ ابن ابی حاتم، ج۹، ص۳۸۸؛ مزی، ج۳۳، ص۳۹۰.</ref> و به استناد [[منابع حدیثی]] یاد شده، این روایت، مُرسل و [[راوی]] اصلی آن عایشه است. روشن است که روایت، ساختگی است و برای توجیه حوادث بعدی درست شده و در منابع حدیثی [[عثمانی]] آمده است؛ زیرا این روایت، تنها یک راوی دارد و آن [[قیس بن ابی حازم]]<ref>مسلم، ص۱۰۳.</ref> است که به عثمانی بودنش تصریح شده است<ref>ابن معین، ج۱، ص۳۱۵؛ خطیب بغدادی، ج۱۱، ص۴۶۴-۴۶۵؛ ذهبی، تذکره، ج۱، ص۶۱.</ref> و مورد [[اعتماد]] نیست و می‌توان گفت از [[اخبار]] ساختگی طرفداران [[عثمان]] بوده است<ref>ر. ک: علامه امینی، ج۹، ص۲۷۱.</ref><ref>[[محمد رضا هدایت‌پناه|هدایت‌پناه، محمد رضا]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۱ (کتاب)|مقاله «ابوسهله»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۱، ص:۳۶۶.</ref>