شریعیه: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۹ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۲۶

مقدمه

شریعیه از غالیان شیعه و پیرو مردی به نام ابو محمد حسن شریعی بودند. او می‌‏گفت: خدای تعالی در کالبد پنج تن داخل شده که عبارت‌اند از: رسول خدا (ص)، علی (ع)، فاطمه (س)، حسن (ع) و حسین (ع).

شریعیه می‏‌پندارند این پنج تن خدایانند و اضدادی دارند؛ اما درباره آن اضداد اختلاف کرده‌‏اند؛ برخی آن پنج ضد را نیکو می‏‌شمارند؛ زیرا برتری و ارزش کسانی که خدای در آن حلول کرده است، جز به آن اضداد شناخته نشود. عده‏‌ای گویند: "آن ضدها زشت و نکوهیده‏‌اند". شریعی خودش نیز ادعای حلول می‌‏کرد و بعد از او مردی از پیروانش به نام نمیر، پنداشت که خدا در کالبد او در آمده است.

ابو محمد حسن شریعی از صحابه امام علی نقی (ع) و امام حسن عسکری (ع) و نخستین کسی بود که بعد از شهادت امام یازدهم، ادعای بابیت کرد و به الحاد و کفر منسوب شد^[۱]. وی در حالی که هیچ‏‌گونه‏ شایستگی برای جایگاه نیابت نداشت، چنین ادعا می‏‌کرد. به علاوه بر خدای تعالی دروغ بست و اموری به امامان (ع) نسبت داد که در شأن آنان نبود و آن بزرگواران از آن امور و نسبت‏‌ها بیزار بودند. توقیعی از سوی حضرت مهدی (ع)‏ در لعن او به دست نائب سوم شرف صدور یافت^[۲].^[۳]

منابع

سلیمیان، خدامراد، فرهنگ‌نامه مهدویت

پانویس

↑ ر.ک: نعمت اللّه صفری فروشانی، غالیان، ص ۱۳۲
↑ ر.ک: شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۳۹۷؛ محمد جواد مشکور، فرهنگ فرق اسلامی، ص ۲۵۴ و ۲۵۵
↑ سلیمیان، خدامراد، فرهنگ‌نامه مهدویت، ص۲۷۰ - ۲۷۱.

[1] ر.ک: نعمت اللّه صفری فروشانی، غالیان، ص ۱۳۲

[2] ر.ک: شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۳۹۷؛ محمد جواد مشکور، فرهنگ فرق اسلامی، ص ۲۵۴ و ۲۵۵

[3] سلیمیان، خدامراد، فرهنگ‌نامه مهدویت، ص۲۷۰ - ۲۷۱.

[۱]

[۲]

[۳]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-{{مهدویت/بالا}}
+{{مدخل مرتبط
-{{مهدویت}}
+| موضوع مرتبط = ادعای نیابت از امام مهدی
+| عنوان مدخل  =
+| مداخل مرتبط =
+| پرسش مرتبط  = امام مهدی (پرسش)
+}}
-==مقدمه==
+== مقدمه ==
-*شریعیه از غالیان [[شیعه]] و پیرو مردی به نام [[ابو محمد، حسن شریعی]] بودند. او می‌‏گفت: خدای تعالی در کالبد پنج تن داخل شده که عبارتند از: [[رسول خدا]]{{صل}}، [[امام علی|علی]]{{ع}}، [[فاطمه زهرا|فاطمه]]{{س}}، [[امام حسن|حسن]]{{ع}} و [[امام حسین|حسین]]{{ع}}.
+{{اصلی|حسن شریعی}}
-*شریعیه می‏‌پندارند این پنج تن خدایانند و اضدادی دارند؛ اما درباره آن اضداد اختلاف کرده‌‏اند؛ برخی آن پنج ضد را نیکو می‏‌شمارند؛ زیرا برتری و ارزش کسانی که خدای در آن حلول کرده است، جز به آن اضداد شناخته نشود. عده‏‌ای گویند: "آن ضدها زشت و نکوهیده‏‌اند".
+شریعیه از غالیان [[شیعه]] و پیرو مردی به نام [[ابو محمد حسن شریعی]] بودند. او می‌‏گفت: خدای تعالی در کالبد پنج تن داخل شده که عبارت‌اند از: [[رسول خدا]] {{صل}}، [[امام علی|علی]] {{ع}}، [[فاطمه زهرا|فاطمه]] {{س}}، [[امام حسن|حسن]] {{ع}} و [[امام حسین|حسین]] {{ع}}.
-*شریعی خودش نیز ادعای حلول می‌‏کرد و بعد از او مردی از پیروانش به نام نمیر، پنداشت که خدا در کالبد او در آمده است.
-*[[ابو محمد حسن شریعی]] از صحابه [[امام علی نقی]]{{ع}} و [[امام حسن عسکری]]{{ع}} و نخستین کسی بود که بعد از شهادت [[امام یازدهم]]، ادعای بابیت کرد و به الحاد و کفر منسوب شد<ref>  ر. ک: نعمت اللّه صفری فروشانی، غالیان، ص ۱۳۲</ref>. وی در حالی که هیچ‏‌گونه‏ شایستگی برای جایگاه نیابت نداشت، چنین ادعا می‏‌کرد. به علاوه بر خدای تعالی دروغ بست و اموری به [[امامان]]{{عم}} نسبت داد که در شأن آنان نبود و آن بزرگواران از آن امور و نسبت‏‌ها بیزار بودند. توقیعی از سوی [[امام مهدی|حضرت مهدی]]{{ع}}‏ در لعن او به دست نائب سوم شرف صدور یافت<ref>  ر.ک: شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۳۹۷؛ محمد جواد مشکور، فرهنگ فرق اسلامی، ص ۲۵۴ و ۲۵۵</ref><ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۲۷۰ - ۲۷۱.</ref>.
-==پرسش‌های وابسته==
-* [[مدعیان نیابت امام مهدی چه کسانی هستند؟ (پرسش)]]
-== جستارهای وابسته ==
-{{:فرهنگنامه مهدویت (نمایه)}}
-==منابع==
+شریعیه می‏‌پندارند این پنج تن خدایانند و اضدادی دارند؛ اما درباره آن اضداد اختلاف کرده‌‏اند؛ برخی آن پنج ضد را نیکو می‏‌شمارند؛ زیرا برتری و ارزش کسانی که خدای در آن حلول کرده است، جز به آن اضداد شناخته نشود. عده‏‌ای گویند: "آن ضدها زشت و نکوهیده‏‌اند". شریعی خودش نیز ادعای حلول می‌‏کرد و بعد از او مردی از پیروانش به نام نمیر، پنداشت که خدا در کالبد او در آمده است.
-* [[پرونده:134491.jpg|22px]] [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|'''فرهنگ‌نامه مهدویت''']].
-==پانویس==
+[[ابو محمد حسن شریعی]] از صحابه [[امام علی نقی]] {{ع}} و [[امام حسن عسکری]] {{ع}} و نخستین کسی بود که بعد از شهادت [[امام یازدهم]]، ادعای بابیت کرد و به الحاد و کفر منسوب شد<ref>ر.ک: نعمت اللّه صفری فروشانی، غالیان، ص ۱۳۲</ref>. وی در حالی که هیچ‏‌گونه‏ شایستگی برای جایگاه نیابت نداشت، چنین ادعا می‏‌کرد. به علاوه بر خدای تعالی دروغ بست و اموری به [[امامان]] {{عم}} نسبت داد که در شأن آنان نبود و آن بزرگواران از آن امور و نسبت‏‌ها بیزار بودند. توقیعی از سوی [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}}‏ در لعن او به دست نائب سوم شرف صدور یافت<ref>ر.ک: شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۳۹۷؛ محمد جواد مشکور، فرهنگ فرق اسلامی، ص ۲۵۴ و ۲۵۵</ref>.<ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۲۷۰ - ۲۷۱.</ref>
-{{یادآوری پانویس}}
-{{پانویس2}}
-{{امام مهدی}}
+== منابع ==
+{{منابع}}
+# [[پرونده:134491.jpg|22px]] [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|'''فرهنگ‌نامه مهدویت''']]
+{{پایان منابع}}
-[[رده:امام مهدی]]
+== پانویس ==
-[[رده:شریعیه]]
+{{پانویس}}
+[[رده:مدعیان نیابت خاصه]]