نیایش هجدهم: تفاوت میان نسخهها
(←مقدمه) |
|||
| (۱۴ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۴ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{ | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = صحیفه سجادیه | |||
| عنوان مدخل = | |||
| مداخل مرتبط = | |||
| پرسش مرتبط = | |||
}} | |||
==مقدمه== | == مقدمه == | ||
این [[نیایش]] | این [[نیایش]] [[امام سجاد]] {{ع}} است به هنگامیکه بلایی از او دور میشد یا نیازی از وی روا میشد. | ||
یکی از جلوههای [[مهربانی]] [[خدا]] دورکردن [[بلاها]]، امراض و خطرات از ما [[بندگان]] است. | یکی از جلوههای [[مهربانی]] [[خدا]] دورکردن [[بلاها]]، امراض و خطرات از ما [[بندگان]] است. | ||
متأسفانه بعضی به هنگام خطر و [[گرفتاری]]، خدا را صدا میزنند اما وقتی خطر رفع شد، او را فراموش میکنند. [[قرآن کریم]] میفرماید: {{متن قرآن|وَإِذَا مَسَّ الْإِنْسَانَ الضُّرُّ دَعَانَا لِجَنْبِهِ أَوْ قَاعِدًا أَوْ قَائِمًا فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنَا إِلَى ضُرٍّ مَسَّهُ}}<ref>«و چون گزند به آدمی رسد ما را به پهلو خسبیده یا نشسته یا ایستاده فرا میخواند و چون از او آن گزند را بگردانیم به راه خود میرود گویی ما را برای (زدودن) گزندی که بدو رسیده بود فرا نخوانده است» سوره یونس، آیه ۱۲.</ref>. | متأسفانه بعضی به هنگام خطر و [[گرفتاری]]، خدا را صدا میزنند اما وقتی خطر رفع شد، او را فراموش میکنند. [[قرآن کریم]] میفرماید: {{متن قرآن|وَإِذَا مَسَّ الْإِنْسَانَ الضُّرُّ دَعَانَا لِجَنْبِهِ أَوْ قَاعِدًا أَوْ قَائِمًا فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنَا إِلَى ضُرٍّ مَسَّهُ}}<ref>«و چون گزند به آدمی رسد ما را به پهلو خسبیده یا نشسته یا ایستاده فرا میخواند و چون از او آن گزند را بگردانیم به راه خود میرود گویی ما را برای (زدودن) گزندی که بدو رسیده بود فرا نخوانده است» سوره یونس، آیه ۱۲.</ref>. | ||
[[امام زینالعابدین]]{{ع}} در این [[دعا]] به ما میآموزد که هم سپاسگزار خدا باشیم که [[بلا]] را از ما دور کرده، هم از بلاهایی که در پیشرو است، به خدا [[پناه]] میبریم و هم در مقابل بلاهایی که تقدیر ماست، [[صبور]] و [[شکیبا]] باشیم؛ این است [[مکتب]] [[انسانسازی]] [[اهلبیت]]{{عم}}. | [[امام زینالعابدین]] {{ع}} در این [[دعا]] به ما میآموزد که هم سپاسگزار خدا باشیم که [[بلا]] را از ما دور کرده، هم از بلاهایی که در پیشرو است، به خدا [[پناه]] میبریم و هم در مقابل بلاهایی که تقدیر ماست، [[صبور]] و [[شکیبا]] باشیم؛ این است [[مکتب]] [[انسانسازی]] [[اهلبیت]] {{عم}}. | ||
به این دعای کوتاه پرمضمون دقت کنید: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ عَلَى حُسْنِ قَضَائِكَ، وَ بِمَا صَرَفْتَ عَنِّي مِنْ بَلَائِكَ...}}؛ «ای [[خداوند]] [[حمد]] باد تو را بر آن [[حُسن]] تقدیر که نصیب من ساختهای و آن بلاها که از من بگردانیدهای. چنان مباد که این تندرستی که اکنون مرا ارزانی داشتهای، همه بهره من از [[رحمت]] تو باشد، تا آنچه [[دوست]] میداشتهام سبب شوربختی من شود و دیگری، از آنچه من ناخوش میداشتهام به [[سعادت]] رسد». | به این دعای کوتاه پرمضمون دقت کنید: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ عَلَى حُسْنِ قَضَائِكَ، وَ بِمَا صَرَفْتَ عَنِّي مِنْ بَلَائِكَ...}}؛ «ای [[خداوند]] [[حمد]] باد تو را بر آن [[حُسن]] تقدیر که نصیب من ساختهای و آن بلاها که از من بگردانیدهای. چنان مباد که این تندرستی که اکنون مرا ارزانی داشتهای، همه بهره من از [[رحمت]] تو باشد، تا آنچه [[دوست]] میداشتهام سبب شوربختی من شود و دیگری، از آنچه من ناخوش میداشتهام به [[سعادت]] رسد». | ||
«ای خداوند، اگر این تندرستی که مرا نصیب کردهای و من [[شب]] و روزم را در آن به سر میآورم نشانه بلایی باشد بر دوام یا وبالی [[پایدار]]، پس آنچه را که واپس داشتهای پیش افکن و آنچه را که پیش افکندهای واپس دار؛ زیرا چیزی که به فنا انجامد بس ناچیز است هرچند فراوان بود، و چیزی که به بقا انجامد بسیار است هرچند اندک نماید. و بر [[محمد و خاندانش]] [[درود]] بفرست». | «ای خداوند، اگر این تندرستی که مرا نصیب کردهای و من [[شب]] و روزم را در آن به سر میآورم نشانه بلایی باشد بر دوام یا وبالی [[پایدار]]، پس آنچه را که واپس داشتهای پیش افکن و آنچه را که پیش افکندهای واپس دار؛ زیرا چیزی که به فنا انجامد بس ناچیز است هرچند فراوان بود، و چیزی که به بقا انجامد بسیار است هرچند اندک نماید. و بر [[محمد و خاندانش]] [[درود]] بفرست». | ||
این دعای [[شریف]] به ما میآموزد که نعمتهای این [[دنیا]] اگر به [[نعیم]] ابد در [[روز قیامت]] نینجامد اهمیتی ندارد و ای بسا همین [[نعمتها]] [[پاداش]] زودرس این دنیا باشد و نشانه آنکه ما را در [[آخرت]] بهرهای نیست. پس چه بهتر لذات فانی دنیا را فدای [[نعمت]] جاوید آخرت و [[خشنودی]] [[خداوند]] نماییم | این دعای [[شریف]] به ما میآموزد که نعمتهای این [[دنیا]] اگر به [[نعیم]] ابد در [[روز قیامت]] نینجامد اهمیتی ندارد و ای بسا همین [[نعمتها]] [[پاداش]] زودرس این دنیا باشد و نشانه آنکه ما را در [[آخرت]] بهرهای نیست. پس چه بهتر لذات فانی دنیا را فدای [[نعمت]] جاوید آخرت و [[خشنودی]] [[خداوند]] نماییم<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «نیایش هجدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۶۱.</ref> | ||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||
{{مدخل وابسته}} | |||
* [[مصیبت]] | * [[مصیبت]] | ||
* [[حاجت]] | * [[حاجت]] | ||
{{پایان مدخل وابسته}} | |||
==منابع== | == منابع == | ||
{{منابع}} | |||
# [[پرونده:1100609.jpg|22px]] [[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|'''مقاله «نیایش هجدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']] | # [[پرونده:1100609.jpg|22px]] [[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|'''مقاله «نیایش هجدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']] | ||
{{پایان منابع}} | |||
==پانویس== | == پانویس == | ||
{{ | {{پانویس}} | ||
[[رده: | [[رده:صحیفه سجادیه]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۸ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۵۵
مقدمه
این نیایش امام سجاد (ع) است به هنگامیکه بلایی از او دور میشد یا نیازی از وی روا میشد. یکی از جلوههای مهربانی خدا دورکردن بلاها، امراض و خطرات از ما بندگان است. متأسفانه بعضی به هنگام خطر و گرفتاری، خدا را صدا میزنند اما وقتی خطر رفع شد، او را فراموش میکنند. قرآن کریم میفرماید: ﴿وَإِذَا مَسَّ الْإِنْسَانَ الضُّرُّ دَعَانَا لِجَنْبِهِ أَوْ قَاعِدًا أَوْ قَائِمًا فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنَا إِلَى ضُرٍّ مَسَّهُ﴾[۱].
امام زینالعابدین (ع) در این دعا به ما میآموزد که هم سپاسگزار خدا باشیم که بلا را از ما دور کرده، هم از بلاهایی که در پیشرو است، به خدا پناه میبریم و هم در مقابل بلاهایی که تقدیر ماست، صبور و شکیبا باشیم؛ این است مکتب انسانسازی اهلبیت (ع). به این دعای کوتاه پرمضمون دقت کنید: «اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ عَلَى حُسْنِ قَضَائِكَ، وَ بِمَا صَرَفْتَ عَنِّي مِنْ بَلَائِكَ...»؛ «ای خداوند حمد باد تو را بر آن حُسن تقدیر که نصیب من ساختهای و آن بلاها که از من بگردانیدهای. چنان مباد که این تندرستی که اکنون مرا ارزانی داشتهای، همه بهره من از رحمت تو باشد، تا آنچه دوست میداشتهام سبب شوربختی من شود و دیگری، از آنچه من ناخوش میداشتهام به سعادت رسد».
«ای خداوند، اگر این تندرستی که مرا نصیب کردهای و من شب و روزم را در آن به سر میآورم نشانه بلایی باشد بر دوام یا وبالی پایدار، پس آنچه را که واپس داشتهای پیش افکن و آنچه را که پیش افکندهای واپس دار؛ زیرا چیزی که به فنا انجامد بس ناچیز است هرچند فراوان بود، و چیزی که به بقا انجامد بسیار است هرچند اندک نماید. و بر محمد و خاندانش درود بفرست».
این دعای شریف به ما میآموزد که نعمتهای این دنیا اگر به نعیم ابد در روز قیامت نینجامد اهمیتی ندارد و ای بسا همین نعمتها پاداش زودرس این دنیا باشد و نشانه آنکه ما را در آخرت بهرهای نیست. پس چه بهتر لذات فانی دنیا را فدای نعمت جاوید آخرت و خشنودی خداوند نماییم[۲].[۳]
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
- ↑ «و چون گزند به آدمی رسد ما را به پهلو خسبیده یا نشسته یا ایستاده فرا میخواند و چون از او آن گزند را بگردانیم به راه خود میرود گویی ما را برای (زدودن) گزندی که بدو رسیده بود فرا نخوانده است» سوره یونس، آیه ۱۲.
- ↑ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.
- ↑ بهشتی، سید جواد، مقاله «نیایش هجدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه، ص ۴۶۱.