←شکوفایی اقتصادی
| خط ۵۹: | خط ۵۹: | ||
با اینکه [[اسلام]] بنیان خویش را بر مبدأ و معاد مینهد، به هیچ رو از معاش [[مردم]] [[غافل]] نمیماند و بر اساس این اصل که {{عربی|مَن لا مَعاشَ لَهُ لا مَعادَ لَهُ}} [[سعادت دنیوی]] مردم را نیز نادیده نمیگیرد و میکوشد عارفانی کارگر و زاهدانی برخوردار و بیدار و سیاستمدارانی [[پارسا]] و منزویانی [[اجتماعی]] و خداپرستانی خدمتگزار و روحانیونی دنیادیده و دنیادارانی [[معنوی]] بسازد<ref>شریعتی، علی، اسلامشناسی (درسهای دانشگاه مشهد)، ص۳۸.</ref>. نمونه عینی این برنامه [[اسلامی]] را میتوان در مقایسه میان وضعیت [[اقتصادی]] [[جامعه]] پیش و پس از [[بعثت]] باز یافت. | با اینکه [[اسلام]] بنیان خویش را بر مبدأ و معاد مینهد، به هیچ رو از معاش [[مردم]] [[غافل]] نمیماند و بر اساس این اصل که {{عربی|مَن لا مَعاشَ لَهُ لا مَعادَ لَهُ}} [[سعادت دنیوی]] مردم را نیز نادیده نمیگیرد و میکوشد عارفانی کارگر و زاهدانی برخوردار و بیدار و سیاستمدارانی [[پارسا]] و منزویانی [[اجتماعی]] و خداپرستانی خدمتگزار و روحانیونی دنیادیده و دنیادارانی [[معنوی]] بسازد<ref>شریعتی، علی، اسلامشناسی (درسهای دانشگاه مشهد)، ص۳۸.</ref>. نمونه عینی این برنامه [[اسلامی]] را میتوان در مقایسه میان وضعیت [[اقتصادی]] [[جامعه]] پیش و پس از [[بعثت]] باز یافت. | ||
از دیدگاه [[امیرمؤمنان]]{{ع}} با آمدن [[پیامبر اسلام]]{{صل}} اوضاع پریشان مردم رو به سامان نهاد و آسیاب زندگیشان به چرخش افتاد. خود آن حضرت نیز با بهرهگیری از تعالیم [[رسول اکرم]]{{صل}}، [[عمران]] و | از دیدگاه [[امیرمؤمنان]]{{ع}} با آمدن [[پیامبر اسلام]]{{صل}} اوضاع پریشان مردم رو به سامان نهاد و آسیاب زندگیشان به چرخش افتاد. خود آن حضرت نیز با بهرهگیری از تعالیم [[رسول اکرم]]{{صل}}، [[عمران]] و آبادی [[شهرها]] را یکی از برنامههای اصلی [[زمامداران]] مسلمان میشمارد و به [[کارگزاران]] خود سفارش میکند که پیش از آنکه به گرفتن [[مالیات]] بپردازند، در آبادی و [[رفاه اقتصادی]] [[سرزمینهای اسلامی]] بکوشند. باید نگریستنت به [[آبادی زمین]] بیشتر از ستاندن [[خراج]] بود، که ستاندن خراج جز با آبادانی میسر نشود و آنکه خراج خواهد و به آبادانی نپردازد، [[شهرها]] را ویران کند و [[بندگان]] را هلاک سازد<ref>نهج البلاغه، نامه ۵۳، ص۳۳۳.</ref>. | ||
از نگاه [[قرآن]]، ایمان به خدا و [[تقوای الهی]]، بزرگترین عامل رفاه اقتصادی به حساب میآید؛ یعنی اگر [[مردم]] به [[خدا]] [[ایمان]] آورند و [[پارسایی]] پیشه کنند، [[رفاه]] و [[آسایش]] [[اقتصادی]] در پی میآید و درهای [[برکات]] آسمانی و زمینی گشوده میشود<ref>ر.ک: المیزان، ج۸، ص۲۰۱.</ref>: {{متن قرآن|وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكَاتٍ مِنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ وَلَكِنْ كَذَّبُوا فَأَخَذْنَاهُمْ بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ}}<ref>«و اگر مردم آن شهرها ایمان میآوردند و پرهیزگاری میورزیدند بر آنان از آسمان و زمین برکتهایی میگشودیم اما (پیام ما را) دروغ شمردند بنابراین برای آنچه میکردند آنان را فرو گرفتیم» سوره اعراف، آیه ۹۶.</ref>. | از نگاه [[قرآن]]، ایمان به خدا و [[تقوای الهی]]، بزرگترین عامل رفاه اقتصادی به حساب میآید؛ یعنی اگر [[مردم]] به [[خدا]] [[ایمان]] آورند و [[پارسایی]] پیشه کنند، [[رفاه]] و [[آسایش]] [[اقتصادی]] در پی میآید و درهای [[برکات]] آسمانی و زمینی گشوده میشود<ref>ر.ک: المیزان، ج۸، ص۲۰۱.</ref>: {{متن قرآن|وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكَاتٍ مِنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ وَلَكِنْ كَذَّبُوا فَأَخَذْنَاهُمْ بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ}}<ref>«و اگر مردم آن شهرها ایمان میآوردند و پرهیزگاری میورزیدند بر آنان از آسمان و زمین برکتهایی میگشودیم اما (پیام ما را) دروغ شمردند بنابراین برای آنچه میکردند آنان را فرو گرفتیم» سوره اعراف، آیه ۹۶.</ref>. | ||