غلو در کلام اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

غلات جمع «غالی» و در [[فارسی]]، معادل «گزافه‌گو» است  غلوّ به معنای [[تجاوز]] از حدّ و [[افراط]] به کار برده می‌شود و تقصیر به معنای کوتاهی و [[تفریط]] است. [[مسعودی]] می‌نویسد: «غلات یا غالیه، اسمی است عام برای فرقه‌هایی که درباره [[حضرت رسول]] یا [[ائمه]] {{عم}} به خصوص [[حضرت علی بن ابی طالب]] {{ع}} [[غلو]] کرده و به ایشان [[مقام]] [[الوهیت]] داده‌اند<ref>مروج الذهب، ج۲، ص۱۴۴.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[تجلی امامت (کتاب)|تجلی امامت]] ص ۳۱۶.</ref>

غلو در اصطلاح یعنی [[انسان]] چیزی را که به آن [[اعتقاد]] دارد، از حد خود بالاتر ببرد. غالی در اصطلاح [[شیعه]] شخصی است که [[مقامات]] و فضائلی را درباره [[اهل بیت]] {{عم}} ادعا می‌کند که [[واقعیت]] ندارند و خود اهل بیت {{عم}} هم آنها را مطرح نکرده‌اند، مانند [[ادعای نبوت]] و [[الوهیت]] و [[تفویض]] برای [[امامان]]. برای نمونه شخصی از [[امام باقر]] {{ع}} پرسید: غالی کیست؟ امام باقر {{ع}} فرمود: «قومی هستند که درباره ما مطالبی می‌گویند که ما درباره خود نگفته‌ایم»<ref>اصول کافی، ج۲، ص۷۵.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[تجلی امامت (کتاب)|تجلی امامت]] ص ۳۱۶.</ref>