چرا عبرت نمیگیریم (مقاله): تفاوت میان نسخهها
(صفحهای تازه حاوی «{{جعبه اطلاعات مقاله | عنوان = چرا عبرت نمیگیریم | عنوان اصلی = | تصویر = 11790.jpg | اندازه تصویر = 200px | رتبه = | زبان = فارسی | زبان اصلی = | نویسنده = خلیل منصوری | نویسندگان = | تحقیق یا تدوین = | زیر نظر = | با راهنمایی = | مترجم = | مترجمان = | ویراستار...» ایجاد کرد) |
برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
||
| خط ۳۱: | خط ۳۱: | ||
== چکیدهٔ مقاله == | == چکیدهٔ مقاله == | ||
در این | «[[عبرت]]» به معنای [[پندپذیری]]، حالتی است که [[انسان]] از [[شناخت]] محسوس به شناخت نامحسوس میرسد و از رخدادهای جزیی، به [[حقایق]] کلی دست مییابد. این مقاله با رویکرد [[قرآنی]] و به روش توصیفی-تحلیلی، به بررسی علل عبرتناپذیری انسان و راههای پندگیری از حوادث میپردازد. بر اساس [[آموزههای قرآنی]]، [[دنیا]] و رخدادهای آن مانند دانشگاهی برای انساناند که [[قوانین ثابت]] و تکرارشونده [[الهی]] بر آن [[حاکم]] است. سنتهایی مانند [[آزمون]]، [[عذاب]] و [[مرگ]]، ابزارهایی برای آشکارسازی حقایق و بازنگری در [[رفتار انسان]] هستند. مرگ، بهویژه، بهعنوان شتری که بر در همه [[خانهها]] خواهد خوابید، یادآور [[ابدیت]] و پایان [[حیات دنیوی]] است. | ||
[[خداوند]] در [[قرآن]]، پدیدههایی مانند [[رستاخیز]] گیاهان و [[سرنوشت]] [[اقوام]] پیشین را زمینهای برای [[عبرتگیری]] معرفی میکند. بااینحال، بسیاری از [[انسانها]] به عللی چون [[کفر]]، [[نومیدی]] از [[آخرت]]، بیبصیرتی، [[غفلت]] و عدم [[تفکر]]، از این [[پندها]] بهره نمیگیرند. [[مؤمنان]] و [[خردمندان]]، با [[تعقل]] در حوادث، از [[اشتباهات]] گذشته درس گرفته و برای [[زندگی اخروی]] آماده میشوند. [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} نیز با تأکید بر [[یاد مرگ]]، انسان را به تعادلی میان کار برای دنیا و آخرت فرا میخواند. عبرتگیری، راهی برای جلوگیری از تکرار اشتباهات و آماده شدن برای ابدیت است که نیازمند تفکر و [[بصیرت]] است. | |||
== فهرست مقاله == | == فهرست مقاله == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۳۰ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۵۸
| چرا عبرت نمیگیریم | |
|---|---|
 | |
| زبان | فارسی |
| نویسنده | خلیل منصوری |
| موضوع | عبرت |
| مذهب | شیعه |
| محل نشر | قم، ایران |
| تاریخ نشر | شهریور ۱۳۹۳ |
| ناشر الکترونیک | وبگاه سماموس |
چرا عبرت نمیگیریم عنوان مقالهای است که با زبان فارسی که به بررسی چرا عبرت نمیگیریم میپردازد. این مقالهٔ به قلم خلیل منصوری نگاشته شده و در (شهریور ۱۳۹۳) انتشار یافته است[۱].
چکیدهٔ مقاله
«عبرت» به معنای پندپذیری، حالتی است که انسان از شناخت محسوس به شناخت نامحسوس میرسد و از رخدادهای جزیی، به حقایق کلی دست مییابد. این مقاله با رویکرد قرآنی و به روش توصیفی-تحلیلی، به بررسی علل عبرتناپذیری انسان و راههای پندگیری از حوادث میپردازد. بر اساس آموزههای قرآنی، دنیا و رخدادهای آن مانند دانشگاهی برای انساناند که قوانین ثابت و تکرارشونده الهی بر آن حاکم است. سنتهایی مانند آزمون، عذاب و مرگ، ابزارهایی برای آشکارسازی حقایق و بازنگری در رفتار انسان هستند. مرگ، بهویژه، بهعنوان شتری که بر در همه خانهها خواهد خوابید، یادآور ابدیت و پایان حیات دنیوی است.
خداوند در قرآن، پدیدههایی مانند رستاخیز گیاهان و سرنوشت اقوام پیشین را زمینهای برای عبرتگیری معرفی میکند. بااینحال، بسیاری از انسانها به عللی چون کفر، نومیدی از آخرت، بیبصیرتی، غفلت و عدم تفکر، از این پندها بهره نمیگیرند. مؤمنان و خردمندان، با تعقل در حوادث، از اشتباهات گذشته درس گرفته و برای زندگی اخروی آماده میشوند. امیرالمؤمنین(ع) نیز با تأکید بر یاد مرگ، انسان را به تعادلی میان کار برای دنیا و آخرت فرا میخواند. عبرتگیری، راهی برای جلوگیری از تکرار اشتباهات و آماده شدن برای ابدیت است که نیازمند تفکر و بصیرت است.
فهرست مقاله
دربارهٔ پدیدآورنده
