تکالیف منتظران در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی: تفاوت میان نسخهها
(←مقدمه) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = تکالیف منتظران امام مهدی | | موضوع مرتبط = تکالیف منتظران امام مهدی | ||
| عنوان مدخل = تکالیف منتظران امام مهدی | | عنوان مدخل = تکالیف منتظران امام مهدی | ||
| مداخل مرتبط = [[تکالیف منتظران در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] | | مداخل مرتبط = [[تکالیف منتظران در معارف و سیره معصوم]] - [[تکالیف منتظران در معارف و سیره علوی]] - [[تکالیف منتظران در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] | ||
| پرسش مرتبط = امام مهدی (پرسش) | | پرسش مرتبط = امام مهدی (پرسش) | ||
}} | }} | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۴ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۹
این مدخل زیرشاخهٔ بحث تکالیف منتظران امام مهدی است. تکالیف منتظران امام مهدی از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: تکالیف منتظران در معارف و سیره معصوم - تکالیف منتظران در معارف و سیره علوی - تکالیف منتظران در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی - پرسشهای مرتبطمقدمه
حضرت آیتالله خامنهای در ترسیم وظایف منتظران به روایتی اشاره میکنند که طبق آن، شیعیان در دوران غیبت همواره امتحان و غربال میشوند تا عده بسیار اندکی از ایشان باقی میماند[۱]. ایشان مقصود از امتحان در این روایت را تلاش و زمینهسازی شیعیان برای تشکیل حکومت میدانند. منتظران واقعی اگر خود را سرباز امام عصر(ع) میدانند باید خود را برای مبارزه آماده سازند[۲]. به باور ایشان طبق نگاه جامع به دین و وظایف امام و مؤمنین، بزرگترین وظیفه منتظران امام زمان این است که از لحاظ معنوی، پیوندهای دینی، اعتقادی و عاطفی با مؤمنین و همچنین برای پنجه درافکندن با زورگویان، خود را آماده کنند. رهبر انقلاب بر همین مبنا منتظران حقیقی را رزمندگان اسلام در دوران دفاع مقدس میدانند و بر آنند کسانی که در مقابل خطر، انحراف و چرب و شیرین دنیا خود را میبازند و حاضر نیستند حرکتی انجام دهند که مطامع آنها را به خطر میاندازد، نمیتوانند منتظر امام زمان محسوب شوند[۳].[۴]
منابع
پانویس
- ↑ کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج۱، ص۸۲.
- ↑ حضرت آیتالله خامنهای، بیانات در جمع مردم قم، ۳۰/۱۱/۱۳۷۰.
- ↑ حضرت آیتالله خامنهای، بیانات در سالروز میلاد امام زمان(ع)، ۳۰/۷/۱۳۸۱.
- ↑ محمدی، عبدالله، مقاله «ولایت در منظومه فکری مقام معظم رهبری»، منظومه فکری آیتالله العظمی خامنهای ج۱، ص۲۰۳.